Journals / Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi / 2016 / Cilt: 65 - Sayı: 4

Prohibition of Evaluation of the Unlawful Evidence as Prerequisite of Reaching to Material Fact in Turkish Criminal Procedure

TÜRK CEZA MUHAKEMESİNDE MADDİ GERÇEĞE ULAŞMANIN ÖN KOŞULU OLARAK HUKUKA AYKIRI DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ YASAĞI

Pages
1815–1924
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this study, the inhibition of evaluation of the unlawful evidence is discussed as theoretical and practical by giving place to this distinction.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The purpose of the criminal proceedings is to achive to the material facts.
📊
Key Findings & Data:Judge should limit himself with accordance with the law of evidence when trying to reach to reality.
💡
Conclusion & Impact:In this study, the inhibition of evaluation of the unlawful evidence is discussed as theoretical and practical by giving place to this distinction.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The purpose of the criminal proceedings is to achive to the material facts. Judge should limit himself with accordance with the law of evidence when trying to reach to reality. In Turkish law it is accepted that inhibition of evaluation of the unlawful evidence is absolute. In our legal system there is no difference between public authorities and private persons with regard to evaluation of the evidence. However it is to be mentioned from the evidence that achieved as violation of procedure, necessitates that the evidence is to be unlawful from the beginning. Therefore the evidence to be contrary to law should be considered different from each other in terms of the private individuals and the authorized public servants. In this study, the inhibition of evaluation of the unlawful evidence is discussed as theoretical and practical by giving place to this distinction.

Özet

Ceza muhakemesinin amacı maddi gerçeğe ulaşmaktır. Gerçekliğe ulaşmaya çabalarken yargıcın hukuka uygun delillerle kendini sınırlaması gerekir. Türk hukukunda delil değerlendirme yasağının mutlak olduğu genel kabul görmektedir. Hukukumuzda delillerin değerlendirilmesinde kamusal makamlar ile özel kişiler arasında bir fark gözetilmemektedir. Ancak usule aykırı olarak ulaşılan delillerden söz edilmesi, delilin başından itibaren hukuka aykırı olmasını zorunlu kılmaktadır. Dolayısıyla delilin hukuka aykırı olması özel şahıslar ve yetkili kamu görevlileri açısından birbirinden farklı değerlendirilmelidir. Çalışmada söz konusu ayrıma da yer verilmek suretiyle hukuka aykırı delillerin değerlendirilmesi yasağı teorik ve pratik açıdan tartışılmaktadır.

🔖

Cite This Article

GÖDEKLİ, M. (2016). Prohibition of Evaluation of the Unlawful Evidence as Prerequisite of Reaching to Material Fact in Turkish Criminal Procedure. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 65 - Sayı: 4, 1815–1924. https://ajindex.com/articles/145109

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Akyürek, Güçlü, “Ceza Yargılamasında Hukuka Aykırı Delillerin Değerlendirilmesi Sorunu”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, Sayı: 101, Ankara, 2012.
  2. Alacakaptan, Uğur, “Delil Yasakları”, Yargı Reformu 2000
  3. Sempozyumu, İzmir, 2000.
  4. Albayrak, Mustafa, Ceza Muhakemesi Kanunu Öz Kitap, Adalet Yayınları, Ankara, 2015.
  5. Arslan, Çetin / Özkul, Fatih, “Yargı Kararları Işığında 1982 Anayasasında Suç ve Cezaya İlişkin Temel İlkelerin Değerlendirilmesi”, Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, Yıl: 4, Sayı: 15, Ankara, Ekim 2013.
  6. Beulke, Werner, Strafprozessrecht, C. F. Müller, München, 2010.
  7. Bıçak, Vahit, Suç Muhakemesi Hukuku, Seçkin Yayınları, Ankara, 2010 (Suç Muhakemesi). Bıçak, Vahit, “Usulsüz Olarak Elde Edilen Delillerin Akıbeti: Katı ve Esnek Yaklaşımlar”, İnsan Hakları Yıllığı, Cilt: 17-18, Sayı: 1, TODAİE Yayınları, Ankara, 1997 (“Yaklaşımlar”). Blum, Binyamin, “Doctrines Without Borders: The ‘New’ Israeli Exclusinary Rule and the Dangers of Legal Transplantation”, Stanford Law Review, Vol: 60, No: 6, April 2008.
  8. Centel, Nur / Zafer, Hamide, Ceza Muhakemesi Hukuku, Beta Yayınları, İstanbul, 2008 (Ceza Muhakemesi). Centel, Nur / Zafer, Hamide, Ceza Muhakemesi Hukuku Pratik Çalışma Kitabı, Beta Yayınları, İstanbul, 2013 (Pratik Çalışma). Çınar, Ali Rıza, “Hukuka Aykırı Kanıtlar”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, Sayı: 55, Ankara, 2004.
  9. Değirmenci, Olgun, Ceza Muhakemesinde Sayısal (Dijital) Delil, Seçkin Yayınları, Ankara, 2014.
  10. Demirbaş, Timur, Sanığın Hazırlık Soruşturmasında İfadesinin Alınması, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Döner Sermaye İşletmesi Yayınları No: 71, İzmir, 1996.
  11. Donay, Süheyl, Ceza Yargılama Hukuku, Beta Yayınları, İstanbul, 2010.
  12. Dönmezer, Sulhi / Erman, Sahir, Nazarî ve Tatbikî Ceza Hukuku, Genel Kısım, Cilt: II, Beta Yayınları, İstanbul, 1999.
  13. Dülger, Murat Volkan, “Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Gäfgen Kararı Bağlamında Ceza Muhakemesinde İşkence Tehdidi İle Elde Edilen Delillerin Kullanımı Sorunu”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, Sayı: 111, Ankara, Mart-Nisan 2014 (“Gäfgen Kararı”). Dülger, Murat Volkan, Ceza Muhakemesi Hukukunda Dışlama Kuralı ve Hukuka Aykırı Delillerin Uzak Etkisi (Zehirli Ağacın Meyvesi Öğretisi), Seçkin Yayınları, Ankara, 2014 (Dışlama Kuralı). Erdağ, Ali İhsan, “İletişimin Denetlenmesi Kapsamında İki Önemli Sorun Olarak: Mağdurun İletişiminin Tespiti ve İletişimin Mağdur Tarafından Kaydedilmesi”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, Sayı: 92, Ankara, 2011.
  14. Erdem, Mustafa Ruhan, Ceza Muhakemesinde Organize Suç