AI Summary & Key Takeaways
AI InsightNo significant differences were observed between the two adhesives tested.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This in vitro study aims to investigate how different bioactive base materials influence the bond strength of two universal adhesive systems, Single Bond Universal and Prime&Bond Universal, when applied to dentin-liner complexes. Understanding the interaction between adhesives and base materials is critical to improving the longevity of restorations placed in deep cavities. Methods: Eighty extracted human molars were sectioned and standardized dentin surfaces were prepared. Four bioactive base materials (TheraCal LC, Riva LC, Riva SC, and BioMTA+) were applied, followed by one of the two universal adhesives. Composite build-ups were placed and specimens underwent 10,000 thermocycles to simulate oral aging. Shear bond strength (SBS) testing was performed, and failure modes were analyzed microscopically. A two-way ANOVA and Tukey's post hoc tests were used (α = 0.05). Results: The type of base material had a statistically significant effect on bond strength (p < 0.001), while the adhesive brand did not (p = 0.247). TheraCal LC yielded the highest mean bond strength (20.6 ± 2.1 MPa), whereas BioMTA+ showed the lowest (10.2–11.4 MPa). A failure mode analysis revealed that cohesive failures predominated in the BioMTA+ group, suggesting internal material weakness. Conclusions: The bond strength of universal adhesives is substantially affected by the choice of bioactive base material. TheraCal LC demonstrated superior performance, which is likely due to its resin-modified composition and light-curing capability. No significant differences were observed between the two adhesives tested.
Özet
Amaç: Bu in vitro çalışma, farklı biyoaktif taban maddelerinin, dentin-taban kompleksi üzerine uygulandığında iki evrensel adeziv sistemin (Single Bond Universal ve Prime&Bond Universal) bağlanma dayanıklılığı üzerindeki etkisini araştırmayı amaçlamaktadır. Adezivler ile taban maddeleri arasındaki etkileşimin anlaşılması, derin kavitelerde yapılan restorasyonların uzun ömürlülüğünün artırılması açısından önemlidir. Yöntem: Seksen adet çekilmiş insan molar dişi kesilerek standart dentin yüzeyleri hazırlandı. Dört farklı biyoaktif taban maddesi (TheraCal LC, Riva LC, Riva SC ve BioMTA+) uygulandı, ardından iki evrensel adezivden biri kullanıldı. Kompozit bloklar yerleştirildikten sonra örnekler, oral yaşlanmayı simüle etmek için 10.000 termal döngüye tabi tutuldu. Makaslama bağlanma dayanıklılığı (SBS) testi gerçekleştirildi ve kırılma tipleri mikroskop altında analiz edildi. İki yönlü ANOVA ve Tukey’nin post hoc testleri uygulandı (α = 0,05). Bulgular: Taban maddesi tipi, bağlanma dayanıklılığı üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etki göstermiştir (p < 0,001), ancak adeziv markası anlamlı fark oluşturmamıştır (p = 0,247). TheraCal LC en yüksek ortalama bağlanma dayanıklılığına (20,6 ± 2,1 MPa) sahipken, BioMTA+ en düşük değeri göstermiştir (10,2–11,4 MPa). Kırılma modu analizinde, BioMTA+ grubunda baskın olarak koheziv kırılmalar gözlenmiş, bu durum materyalin içsel zayıflığına işaret etmiştir. Sonuç: Evrensel adezivlerin bağlanma dayanıklılığı, seçilen biyoaktif taban maddesinden önemli ölçüde etkilenmektedir. TheraCal LC, reçine ile modifiye edilmiş yapısı ve ışıkla sertleşme özelliği sayesinde üstün performans sergilemiştir. Test edilen iki adeziv arasında anlamlı fark saptanmamıştır.