AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe limited duration of the study and the small sample size highlight the need for long-term studies with larger cohorts.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: Medical nutrition therapy plays a critical role in the treatment of insulin resistance, which is considered an early indicator of diabetes in overweight or obese adults. While energy-restricted Mediterranean diets are widely accepted by all major health authorities, the intermittent fasting model has recently emerged as a debated alternative. The aim of this study is to compare the effectiveness and potential advantages of the traditional Mediterranean diet and the intermittent fasting approach Material and Methods: The study was conducted with 34 adults aged between 18 and 65 years, with a body mass index ≥25 kg/m² and HOMA-IR >2.5. Participants were randomly assigned into two groups: 17 adults in the control group (traditional Mediterranean diet) and 17 adults in the intervention group (intermittent fasting). The control group followed a traditional Mediterranean diet for four weeks, while the intervention group practiced intermittent fasting (16:8). Anthropometric measurements, biochemical blood parameters, dietary intake records, and physical activity levels were assessed at the beginning and end of the study. A comparison between the two groups was conducted based on these parameters. Results: A significant decrease in body mass index values was observed in both groups (intervention, control) (p<0.001). Insulin (p<0.001, p=0.002), HOMA-IR (p<0.001, p=0.002), and cholesterol (p=0.033, p=0.034) levels also significantly decreased in both groups. However, no significant differences were found between the groups in terms of changes in biochemical parameters (p=0.845, p=0.933, p=0.986). Similarly, no significant differences were observed between the groups regarding energy intake and protein consumption (p=0.249, p=0.696). Physical activity levels (IPAQ scores), did not differ significantly between the groups (p=0.796). Conclusion: The effects of both nutritional treatment approaches on participants’ anthropometric measurements and biochemical blood parameters were found to be similar. The limited duration of the study and the small sample size highlight the need for long-term studies with larger cohorts.
Özet
Amaç: Hafif kilolu ya da obeziteli yetişkinlerde diyabetin habercisi olarak görülen insülin direncinin tedavisinde tıbbi beslenme tedavisi oldukça önemlidir. Tüm sağlık otoriteleri tarafından kabul görmüş enerji kısıtlı Akdeniz tipi beslenme tedavisine alternatif olarak aralıklı açlık modeli son yıllarda tartışılmaktadır. Bu çalışmanın amacı; geleneksel Akdeniz tipi diyet ile aralıklı açlık tipi diyetin etkinliklerini ve birbirlerine olan üstünlüklerini incelemektir. Gereç ve Yöntemler: Çalışma 18-65 yaş arası, beden kütle indeksi ≥25 kg/m² , HOMA-IR >2.5 olan 34 yetişkin ile gerçekleştirildi. Randomize şekilde 17 yetişkin kontrol grubu (geleneksel Akdeniz tipi diyet) ve 17 yetişkin müdahale grubu (aralıklı açlık) olmak üzere iki grup oluşturuldu. Kontrol grubuna dört hafta süre ile geleneksel Akdeniz tipi diyet, müdahale grubuna aralıklı açlık (16:8) uygulandı. Yetişkinlerin çalışma başında ve sonunda antropometrik ölçümleri, biyokimyasal kan bulguları, besin tüketim kayıtları, fiziksel aktivite düzeyleri değerlendirilerek gruplar arası karşılaştırma yapıldı. Bulgular: Her iki grupta da (müdahale-kontrol) yetişkinlerin beden kütle indeksi değerlerindeki azalma anlamlı bulundu (p<0.001). Her iki grupta da yetişkinlerin insülin (p<0.001, p=0.002), HOMA-IR (p<0.001, p=0.002) ve kolesterol (p=0.033, p=0.034) düzeyleri anlamlı derecede azaldı. Yetişkinlerin çalışma gruplarına göre bu biyokimyasal parametreler fark değerleri arasında anlamlı fark olmadığı bulundu (p=0.845, p=0.933, p=0.986). Yetişkinlerin çalışma gruplarına göre enerji ve protein değerleri arasında anlamlı fark olmadığı bulundu (p=0.249, p=0.696). Yetişkinlerin çalışma gruplarına göre fiziksel aktivite düzeyleri (IPAQ puanları) arasında anlamlı fark olmadığı bulundu (p=0.796). Sonuç: Her iki beslenme yaklaşımının yetişkinlerin antropometrik ölçümleri ve biyokimyasal kan parametreleri üzerine etkisi benzer olarak bulundu. Çalışma süresinin ve örneklem sayısının sınırlılığı, uzun dönem çalışmaların yapılması gerekliliğini öne çıkartmaktadır.