AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFurthermore, as the caregivers’ level of health fatalism increased, their level of distress tolerance also increased.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: The purpose of this research was to determine the relationship between health fatalism and distress tolerance among caregivers of patients with type 1 diabetes mellitus. Material and Methods: This cross-sectional study was carried out with 203 caregivers at a state hospital located in the eastern region of Turkey, between August and November 2024. Personal information form, Health Fatalism Scale and the Distress Tolerance Scale were used in the study. Number, percentage, mean, standard deviation, minimum-maximum values, t-test, pearson correlation and regression analyses were used to analyze the data. The statistical significance level was assumed to be p < 0.05. Results: The participants’ mean total score for health fatalism was found to be 53.91±19.12. The mean total score for distress tolerance was determined as 43.92±14.84. A statistically significant and positive correlation was identified between participants’ total scores on health fatalism and distress tolerance (r=0.626, η²=0.718, p<0.05). It was determined that the level of health fatalism increased the level of distress tolerance (β₁=0.50, t(195)=7.78, p<0.001). Conclusion: It has been shown that caregivers of patients with type 1 diabetes mellitus exhibited high levels of both health fatalism and distress tolerance. Furthermore, as the caregivers’ level of health fatalism increased, their level of distress tolerance also increased.
Özet
Amaç: Bu araştırmanın amacı, tip 1 diyabetli hastaların bakım verenleri arasında sağlık kaderciliği ile sıkıntı toleransı arasındaki ilişkiyi belirlemektir. Gereç ve Yöntemler: Bu kesitsel çalışma, Ağustos-Kasım 2024 tarihleri arasında Türkiye'nin doğu bölgesinde bulunan bir devlet hastanesinde 203 bakım veren ile yürütülmüştür. Çalışmada kişisel bilgi formu, Sağlık Kaderciliği Ölçeği ve Sıkıntı Tolerans Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde sayı, yüzde, ortalama, standart sapma, minimum-maksimum değerler, t-testi, Pearson korelasyon ve regresyon analizleri kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0,05 olarak varsayılmıştır. Bulgular: Sağlık kaderciliği toplam puanı 53,91±19,12 olarak bulunmuştur. Sıkıntı toleransı toplam puanının ortalaması 43,92±14,84 olarak bulunmuştur. Katılımcıların sağlık kaderciliği ve stres toleransına ilişkin toplam puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı ve pozitif bir korelasyon tespit edilmiştir (r=0,626, η²=0,718, p<0,05). Sağlık kaderciliği düzeyinin stres toleransı düzeyini artırdığı belirlenmiştir (β₁=0,50, t(195)=7,78, p<0,001). Sonuç: Tip 1 diyabetli hastaların bakım verenlerinin hem sağlık kaderciliği hem de sıkıntı toleransı düzeylerinin yüksek olduğu gösterilmiştir. Ayrıca, bakım verenlerin sağlık kaderciliği düzeyi arttıkça, sıkıntı toleransı düzeyleri de artmaktadır.