AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConsidering the significance of stem cell transplantation and the fact that child donors represent a source of hope for the lives of their family members, there is a clear need within Turkish law for the introduction of an exceptional and specific regulation concerning the transplantation of renewable tissues.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Stem cell transplantation is a significant therapeutic method, which is notable for its life-saving characteristics in children. Despite its importance, the process of stem cell transplantation in children brings certain legal issues that are distinct from transplantation between adults. In allogeneic stem cell transplantation, contrary to autologous transplantation, stem cells are harvested from a healthy individual for transplantation into someone else. The harvesting of stem cells from a donor constitutes a violation of their bodily integrity. Therefore, the existence of a statutory provision, along with the donor's consent, is required for such an intervention, which is in favour of another, to be lawful. In this regard, Article 5 of Law No. 2238 on the Collection, Storage, Grafting, and Transplantation of Organs and Tissues (ODNK), which constitutes the legal framework, stipulates that for organ and tissue donation, the donor must have reached the age of eighteen and possess the capacity of discernment. Indeed, the Republic of Turkey has made a reservation to Article 20 (2) of the Convention for the Protection of Human Rights and Dignity of the Human Being with Regard to the Application of Biology and Medicine: Convention on Human Rights and Biomedicine, which permits minors to act as renewable-tissue donors in certain circumstances, on the grounds that it contradicts Article 5 of the ODNK. Nevertheless, in practice, it is observed that stem cell transplantations from child donors are performed. Considering the significance of stem cell transplantation and the fact that child donors represent a source of hope for the lives of their family members, there is a clear need within Turkish law for the introduction of an exceptional and specific regulation concerning the transplantation of renewable tissues.
Özet
Kök hücre nakli, çocuklarda hayat kurtarıcı özellikleri ile öne çıkan bir tedavi yöntemidir. Çocuklarda nakil süreci, yetişkinlere kıyasla kendine özgü bazı hukukî sorunları da beraberinde getirmektedir. Allojeneik kök hücre naklinde otolog naklin aksine, kök hücreler sağlıklı bir kişiden alınarak üçüncü kişiye nakledilmektedir. Vericiden kök hücrelerin alınması, vücut bütünlüğünün ihlali niteliğindedir. Başkası lehine yapılacak bu müdahalenin hukuka uygun olması için vericinin rızasının yanı sıra kanunî bir düzenlemenin mevcudiyeti şarttır. Bu konuda kanunî çerçeveyi oluşturan 2238 sayılı Organ ve Doku Alınması, Saklanması, Aşılanması ve Nakli Hakkında Kanun (ODNK) m. 5, organ ve doku bağışı için on sekiz yaşının doldurulmuş olmasını ve ayırt etme gücüne sahip olmayı gerektirir. Ayrıca, Türkiye Cumhuriyeti, Biyotıp Sözleşmesi'nin yenilenebilir dokuların naklinde çocukların belirli durumlarda verici olmasına izin veren 20. maddesinin 2. fıkrasına, ODNK'nın 5. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle çekince koymuştur. Fakat uygulamada çocuk vericilerden allojeneik kök hücre naklinin gerçekleştirildiği görülmektedir. Kök hücre naklinin önemi ve verici çocukların kendi aile üyelerinin hayatı için bir umut olacağı göz önünde bulundurulduğunda Türk hukukunda, yenilenebilir dokuların nakline ilişkin istisnaî, özel bir düzenlemenin öngörülmesi bir ihtiyaçtır.