AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal significant discrepancies with international standards in key areas, including the principle of non-refoulement, personal liberty, and access to social rights.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Proceeding from the problem of the inadequate implementation of international refugee law by states, this study examines the thesis that a lasting solution requires the entrenchment of these rights within national constitutions, using the case of the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC). The central research question is to investigate the legal foundation for constitutionalizing refugee rights in a context where international conventions alone fail to provide effective protection. The study addresses the uncertainties created by normative gaps in the TRNC Constitution through a comparative analysis of international human rights treaties and the constitutions of countries such as South Africa and Germany. The findings reveal significant discrepancies with international standards in key areas, including the principle of non-refoulement, personal liberty, and access to social rights. Consequently, the study proposes a hybrid constitutional model based on three core elements: the absolute constitutional entrenchment of the non-refoulement principle, equality in social rights, and granting supremacy to international conventions over domestic law. This model aims to reframe refugee status from a technical category to a constitutional rights-bearing subject, thereby offering a practical, dignity-based protection paradigm.
Özet
Bu çalışma, uluslararası mülteci hukukunun devletler nezdinde uygulamada yetersiz kalması sorunundan hareketle, kalıcı çözümün bu hakların ulusal anayasalarda güvence altına alınması gerektiği tezini Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC) özelinde inceler. Araştırmanın temel sorusu, uluslararası sözleşmelerin tek başına etkili bir koruma sağlayamadığı bağlamda, mülteci haklarının anayasal temele oturtulmasının hukuki zeminini araştırmaktır. Çalışmada, KKTC Anayasası'ndaki normatif boşlukların yol açtığı belirsizlikler, uluslararası insan hakları sözleşmeleri ve Güney Afrika, Almanya gibi ülke anayasalarının karşılaştırmalı analizi yoluyla ele alınmaktadır. Bulgular, geri göndermeme ilkesi, kişi özgürlüğü ve sosyal haklara erişim gibi temel alanlarda uluslararası standartlarla ciddi uyumsuzluklar olduğunu ortaya koyar. Buradan yola çıkarak, çalışma üç temel unsura dayalı bazı anayasal çözümler önermektedir: geri göndermeme ilkesinin mutlak anayasal güvenceye alınması, sosyal haklarda eşitlik ve uluslararası sözleşmelere iç hukukta üstünlük tanınması. Böylelikle, mülteci statüsünü teknik bir kategori olmaktan çıkarıp anayasal bir hak öznesi konumuna yükselterek, insan onuru odaklı ve uygulanabilir bir koruma değerler dizisi sunmayı amaçlamaktadır.