AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt concludes that these safeguards would establish a proportionate balance between effective digital evidence gathering and the protection of the individual’s digital life.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The examination of forensic images lawfully obtained through digital searches makes both investigation-related and unrelated data within the same dataset accessible to the state. Article 134 of the Turkish Code of Criminal Procedure (CMK), however, regulates only the search, copying and, under certain conditions, seizure of digital material, without clearly determining who may examine the resulting dataset, within what limits and according to which procedure. Drawing on doctrinal analysis, case-law analysis and comparative law, this study examines the problems that this gap creates for privacy and the protection of personal data. It evaluates the technical structure of digital data, the Turkish Constitutional Court’s annulment judgment of 12 February 2026, the subsequent legislative proposal, and the relevant German rules and case law. The acquisition of digital material, the examination of the full forensic image and the transfer of data of potential evidential relevance to the case file are treated as three distinct procedural stages. The data encountered during examination are divided into four categories: investigation-related data, unrelated data, data subject to special legal protection and indications of another offence. For the reform of Article 134, the study proposes defining the subject-matter, personal and temporal scope of the search warrant; conducting the examination under the direction and supervision of the public prosecutor; restricting access to out-of-scope data; maintaining audit logs; and deleting working copies. It concludes that these safeguards would establish a proportionate balance between effective digital evidence gathering and the protection of the individual’s digital life.
Özet
Dijital aramalarda hukuka uygun olarak elde edilen adli imajın incelenmesi, işlemin teknik niteliği gereği soruşturmayla ilgili ve ilgisiz verilerin aynı veri kümesi içinde devletin erişimine açılmasına yol açmaktadır. Buna karşılık CMK m. 134, dijital materyalin aranması, kopyalanması ve belirli koşullarda elkoyulmasını düzenlemekle yetinmekte; elde edilen veri kümesinin kim tarafından, hangi kapsamda ve hangi usulle inceleneceğini açıkça belirlememektedir. Çalışmada, normatif çözümleme, içtihat incelemesi ve karşılaştırmalı hukuk yöntemlerinden yararlanılarak bu boşluğun özel hayatın gizliliği ve kişisel verilerin korunması bakımından doğurduğu sorunlar incelenmektedir. Bu amaçla dijital verinin teknik yapısı, Anayasa Mahkemesinin 12 Şubat 2026 tarihli iptal kararı, sonrasında sunulan Kanun Teklifi ve Alman hukukunda dijital verilerin incelenmesine ilişkin düzenleme ile içtihatlar değerlendirilmektedir. Bu çerçevede, dijital materyalin elde edilmesi, tam adli imajın incelenmesi ve delil niteliğindeki verilerin dosyaya aktarılması birbirinden ayrı üç aşama olarak ele alınmaktadır. Ayrıca inceleme sırasında karşılaşılan veriler; soruşturmayla ilgili veriler, ilgisiz veriler, özel koruma altındaki veriler ve başka bir suça ilişkin bulgular olmak üzere dört gruba ayrılmaktadır. CMK m. 134’ün yeniden düzenlenmesinde arama kararının maddi, kişisel ve zamansal sınırlarının somutlaştırılması; incelemenin Cumhuriyet savcısının talimat ve denetiminde yürütülmesi; kapsam dışı verilere erişimin sınırlandırılması, işlem kayıtlarının tutulması ve çalışma kopyalarının silinmesi önerilmektedir. Böylece dijital delile ulaşma amacı ile bireyin dijital yaşamının korunması arasında ölçülü bir denge kurulabileceği sonucuna varılmaktadır.