SavedAdd your journal

Journals / Sosyoekonomi / 2008 / Cilt: 7 - Sayı: 7

Aile Mahkemelerinin Yapısı ve Kararları Üzerine Genel Bir Değerlendirme

Çağlar ÖZEL
Erol TATAR
Pages
—
Publication Date
2008-06-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Aile mahkemelerinde ailenin korunmasına, nişanlanmanın sona ermesine, yaş nedeniyle izin verilmesine, evlilik sürecine, evliliğin sona ermesine ilişkin, hısımlıkla ilgili, tanıma ve tenfize ilişkin kararları özellik taşıyan kararlardır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Hukukumuz açısından yeni bir kavram olan aile mahkemeleri, başta A.B.D. olmak üzere pek çok ülkede farklı yapılarda da olsa uzun bir geçmişe sahiptir.
📊
Key Findings & Data:Ülkemizde aile mahkemeleri ile ilgili temel düzenleme 18 Ocak 2003’de yürürlüğe giren 4787 Sayılı Yasa’dır.
💡
Conclusion & Impact:Aile mahkemelerinde ailenin korunmasına, nişanlanmanın sona ermesine, yaş nedeniyle izin verilmesine, evlilik sürecine, evliliğin sona ermesine ilişkin, hısımlıkla ilgili, tanıma ve tenfize ilişkin kararları özellik taşıyan kararlardır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2003 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Hukukumuz açısından yeni bir kavram olan aile mahkemeleri, başta A.B.D. olmak üzere pek çok ülkede farklı yapılarda da olsa uzun bir geçmişe sahiptir. Ülkemizde aile mahkemeleri ile ilgili temel düzenleme 18 Ocak 2003’de yürürlüğe giren 4787 Sayılı Yasa’dır. Bu düzenlemede temel amaç ailenin korunmasıdır. Ancak nihai amaç, diğer ülkeler açısından da olduğu gibi sağlıklı bir toplum oluşturmaktır. Bu özel mahkemelerin görevleri yasada belirtilmiştir. Doğal olarak bunların temelini aile hukukundan kaynaklanan uyuşmazlıkların çözümü oluşturmaktadır. Bu mahkemelerin hâkimleri gibi görevlilerinin de niteliği diğer mahkemelerden farklıdır. Ancak bu konuda özel bir yargılama yolu seçilmemiştir. Aile mahkemelerinde ailenin korunmasına, nişanlanmanın sona ermesine, yaş nedeniyle izin verilmesine, evlilik sürecine, evliliğin sona ermesine ilişkin, hısımlıkla ilgili, tanıma ve tenfize ilişkin kararları özellik taşıyan kararlardır.

Özet

Hukukumuz açısından yeni bir kavram olan aile mahkemeleri, başta A.B.D. olmak üzere pek çok ülkede farklı yapılarda da olsa uzun bir geçmişe sahiptir. Ülkemizde aile mahkemeleri ile ilgili temel düzenleme 18 Ocak 2003’de yürürlüğe giren 4787 Sayılı Yasa’dır. Bu düzenlemede temel amaç ailenin korunmasıdır. Ancak nihai amaç, diğer ülkeler açısından da olduğu gibi sağlıklı bir toplum oluşturmaktır. Bu özel mahkemelerin görevleri yasada belirtilmiştir. Doğal olarak bunların temelini aile hukukundan kaynaklanan uyuşmazlıkların çözümü oluşturmaktadır. Bu mahkemelerin hâkimleri gibi görevlilerinin de niteliği diğer mahkemelerden farklıdır. Ancak bu konuda özel bir yargılama yolu seçilmemiştir. Aile mahkemelerinde ailenin korunmasına, nişanlanmanın sona ermesine, yaş nedeniyle izin verilmesine, evlilik sürecine, evliliğin sona ermesine ilişkin, hısımlıkla ilgili, tanıma ve tenfize ilişkin kararları özellik taşıyan kararlardır.

🔖

Cite This Article

ÖZEL, Ç., TATAR, E. (2008). Aile Mahkemelerinin Yapısı ve Kararları Üzerine Genel Bir Değerlendirme. Sosyoekonomi, Cilt: 7 - Sayı: 7. https://ajindex.com/articles/139726

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (38)

  1. Akipek, & A. Akıntürk (2002), Türk Medeni Hukuku, 1.Cilt, İstanbul.
  2. Akıntürk, A. (2002),
  3. Türk Medeni Hukuku, Aile Hukuku, C. 2, İstanbul.
  4. Alagonya, H.Y. & K. Yıldırım & N.D. Yıldırım (2005), Medeni Usûl Hukuku, İstanbul.
  5. Albayrak, H. (2005), “Türk Aile Mahkemeleri”, Türk Hukuk Dergisi, S. 96, ss. 6–17.
  6. Ankay, A. (1999),
  7. Çocuk Hukuku, Ankara.
  8. Aras, B. (2004), “Aile Mahkemelerinde Tarafların Sulh Yoluyla Çözüme Teşviki”, Yargıtay Dergisi, C. 53, S. 3, ss. 303–310.
  9. Arslan, R & S. Tanrıver (2001),
  10. Yargı Örgütü Hukuku, Ankara.
  11. Ayan, S. (2000),
  12. Evlilik Birliğinin Korunması, Türkiye Barolar Birliği Yayını, Ankara.
  13. Baktır, S. (2000),
  14. Velayet Hukuku, Ankara.
  15. Baktır, S. (2003),
  16. Aile Mahkemeleri, Ankara.
  17. Büyüktanır, T. (2003), “Aile Mahkemeleri”, Ankara Barosu Dergisi, Yıl: 61, S. 1, ss. 29–39.
  18. Cılga, İ. (2002), “Aile Mahkemeleri Tasarısı Üzerine Bir Değerlendirme”, Aile ve Toplum Dergisi, Yıl: 5, S. 5, C. 2, ss. 52–60.
  19. Efem, G. (2005), “Türk Hukukunda Ailenin Korunması”, Yasa Hukuk Dergisi, Yıl: 27, S. 257, ss. 53–60.
  20. Feyzioğlu, F. (1986),
  21. Aile Hukuku, İstanbul.
  22. Gençcan, Ö. (2002), 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununa Göre Mal Rejimine İlişkin Genel Hükümler ve Edinilmiş Mallara Katılma Rejimi, Ankara.
  23. Hacıoğlu, B. (1999), “4320 Sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanunla İhdas Edilen ‘Ailenin Korunmasına Dair Muhalefet Suçu’ Üzerine Bir İnceleme”, Atatürk Üniversitesi Erzincan Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 3, S. 1. İnal, N. (2003),
  24. Nişanlanma, Evlenme, Mal Rejimi, Boşanma, Velayet ve Nafaka Davaları, İstanbul.
  25. İnal, N. (2004),
  26. Aile Mahkemeleri Davaları, Ankara.
  27. Karagülmez, A & S. Ural (2003),
  28. Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usulleri Kanunu, Ankara.
  29. Koçhisarlıoğlu, C. (1988), “Aile Hukukunda Eşlerin Eşitliği”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Yıl: 1988, C. 40, S. 1–4.
  30. Koçhisarlıoğlu, C. (2004), “Aile Hukuku Kavramlarının Farklılığı”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 53, S. 3, ss. 19–29.
  31. Kuru, B. (2001), Hukuk Muhakemeleri Usûlü, 6. Baskı, C. 1, İstanbul.
  32. Kuru, B. & R. Arslan & E. Yılmaz (2002), Medeni Usûl Hukuku Ders Kitabı, 14. Baskı,
  33. Ankara.
  34. Masashi, S. (2005), “Das japanische Familiengericht”, Japan-Zentrum Philipps-Universität Marburg Occasional Papers, No: 32, Marburg,, 03.05.2008.
  35. Müller-Freienfels, W. (1979), “The Marriage Law Reform of 1976 in The Federal Republic of Germany”, International and Comparative Law Quarterly, Vol. 28, pp. 184–210.
  36. Nomer, E. (2000),
  37. Devletler Hususi Hukuku, İstanbul.
  38. Özdamar, D. (2002), Türk Huku