AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAccording to the results, 2013 was identified as the year with the highest performance across all methods, whereas 2019–2021 exhibited the lowest performance.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Sustainable Development Goal 17 is critical to advancing operational capacities and rejuvenating international partnerships to achieve sustainable development. Despite its strategic importance, longitudinal, methodologically integrated assessments of SDG 17 performance at the national level remain limited, particularly in Türkiye. In this research, Türkiye's performance between 2010 and 2021 was thoroughly investigated using 26 indicators, with multi-criteria assessment methods applied to weight the criteria. The IDOCRIW method was employed. This method determines objective weights based on the information content and differences among the criteria, thereby enhancing methodological consistency in the evaluation process. Subsequently, the CoCoSo method was employed to rank the years in terms of performance. The CoCoSo method integrates compromise to obtain more balanced and reliable rankings. According to the results, 2013 was identified as the year with the highest performance across all methods, whereas 2019–2021 exhibited the lowest performance. These results indicate a recent decline in Türkiye’s sustainable development performance in partnership-related areas and underline the need for renewed policy attention in this area. To test the consistency of the proposed methodology, comparative analyses were conducted with ARAS, TOPSIS, VIKOR, and MOOSRA methods, and the findings were cross-validated. The convergence of rankings across different methods confirms the reliability of the proposed evaluation framework. This study contributes to the literature by offering a longitudinal, multi-method, and policy-relevant assessment framework for SDG 17 and provides practical insights for policymakers to monitor partnership effectiveness and design more resilient sustainable development strategies.
Özet
Sürdürülebilir Kalkınma Amacı 17, sürdürülebilir kalkınmanın sağlanmasında uygulama kapasitesinin güçlendirilmesi ve küresel ortaklıkların yeniden canlandırılması açısından kritik bir rol oynamaktadır. Stratejik önemine rağmen, özellikle Türkiye özelinde, SKA 17 performansının ulusal düzeyde uzun dönemli ve metodolojik olarak bütünleşik biçimde değerlendirildiği çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmada, Türkiye’nin 2010–2021 yılları arasındaki performansı 26 gösterge kullanılarak kapsamlı bir şekilde değerlendirilmiştir. Kriterlerin ağırlıklandırılmasında IDOCRIW yöntemi kullanılmıştır. Bu yöntem, kriterlerin hem bilgi içeriğini hem de değişkenlik düzeyini dikkate alarak nesnel ağırlıklar belirlemekte ve böylece değerlendirme sürecine metodolojik tutarlılık ve nesnellik kazandırmaktadır. Ardından, yılları performans açısından sıralamak için CoCoSo yöntemi uygulanmıştır. Birden fazla uzlaşma temelli toplulaştırma stratejisini bir araya getiren CoCoSo, daha dengeli ve güvenilir sıralamalar sunmaktadır. Bulgular, 2013 yılının en yüksek SKA 17 performansına sahip olduğunu, 2019–2021 döneminin ise en düşük performansı gösterdiğini ortaya koymuştur. Bu sonuçlar Türkiye’nin ortaklık temelli sürdürülebilir kalkınma performansında son yıllarda bir gerilemeye işaret etmekte ve bu alanda politika düzeyinde yeniden odaklanılması gerektiğini göstermektedir. Önerilen çerçevenin tutarlılığını ve sağlamlığını test etmek amacıyla ARAS, TOPSIS, VIKOR ve MOOSRA yöntemleriyle karşılaştırmalı analizler yapılmış ve sonuçlar çapraz doğrulama ile desteklenmiştir. Farklı yöntemler arasında elde edilen sıralamaların yakınsaması, önerilen değerlendirme çerçevesinin güvenilirliğini doğrulamaktadır. Bu çalışma, SKA 17’ye ilişkin uzun dönemli, çok yöntemli ve politika açısından anlamlı bir değerlendirme çerçevesi sunarak literatüre katkı sağlamakta; politika yapıcılara ortaklıkların etkinliğini izleme ve daha dayanıklı sürdürülebilir kalkınma stratejileri geliştirme konusunda pratik çıkarımlar sunmaktadır.