AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study concludes that the presence of a common normative language is not sufficient in itself to produce a common normative content; rather, shared constitutional concepts function at the parliamentary level less as a basis for consensus and more as instruments for legitimizing competing political imaginaries.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines debates on a new constitution and constitutional amendments in Türkiye based on the plenary proceedings of the Grand National Assembly of Türkiye (GNAT) during its 27th Legislative Term (2018-2023). It analyzes the conceptual frameworks through which discourses on a new constitution are constructed, the justificatory grounds on which these concepts are based, and whether the use of shared concepts across political parties generates a similar constitutional meaning. The dataset consists of 618 parliamentary speeches containing the terms “constitution,” “new constitution,” and “constitutional amendment.” The data are analyzed through interpretive qualitative content analysis and systematically coded using MAXQDA 24. The findings show that constitutional debates do not converge around a single constitutional project; instead, they diverge across four main discursive domains: checks and balances, the consolidation of the current governmental system, the process and legitimacy of constitution-making, and rights, citizenship, and guarantees. The study concludes that the presence of a common normative language is not sufficient in itself to produce a common normative content; rather, shared constitutional concepts function at the parliamentary level less as a basis for consensus and more as instruments for legitimizing competing political imaginaries.
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de yeni anayasa ve anayasa değişikliği tartışmalarını TBMM’nin 27. Yasama Dönemi (2018-2023) Genel Kurul tutanakları üzerinden incelemektedir. Araştırma, yeni anayasa söylemlerinin hangi kavramsal çerçeveler içinde kurulduğunu, bu kavramların hangi gerekçelerle temellendirildiğini ve partiler arasında paylaşılan kavramların benzer bir anayasal anlam üretip üretmediğini analiz etmektedir. Veri seti, “anayasa”, “yeni anayasa” ve “anayasa değişikliği” ifadelerini içeren 618 konuşmadan oluşmaktadır. Veriler, yorumlayıcı nitel içerik analizi yöntemiyle incelenmiş ve MAXQDA 24 aracılığıyla sistematik biçimde kodlanmıştır. Bulgular, anayasa tartışmalarının tek bir anayasal proje etrafında birleşmediğini; bunun yerine denge-denetim, mevcut hükümet sisteminin tahkimi, anayasa yapım süreci ve meşruiyeti ile hak güvenceleri ve yurttaşlık olmak üzere dört temel söylem alanında ayrıştığını göstermektedir. Sonuç olarak çalışma, ortak bir normatif dilin varlığının tek başına ortak bir normatif içerik üretmeye yetmediğini; paylaşılan anayasal kavramların parlamenter düzeyde uzlaşıdan çok rekabet hâlindeki siyasal tasavvurların meşrulaştırılmasına hizmet ettiğini ortaya koymaktadır.