AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese findings offer valuable insights for the development of water resistant design strategies and provide a holistic framework for interpreting the relationship between historical buildings and water.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Throughout history, water has emerged not only as a vital necessity but also as a guiding design principle in the construction and planning practices of civilizations. Decisions regarding the location of settlements and the construction of buildings have reflects cultural relationships with water, particularly in terms of its supply, control, and discharge. The aim of this study is to analyze the ancient water management infrastructure of the Seljuk period through a multi-dimensional approach, focusing on a specific building and examining the selection of construction materials and hydraulic components. In this context, the morphological structure and hydraulic potentials of Konya have first been assessed, followed by a detailed investigation of the water-regulating infrastructure of the İnce Minareli Madrasa. The central water management layout observed in the building demonstrates a functional and symbolic relationship between architecture and water. The trachyte material, called Sille stone in the region, used in the structure has high porosity and sensitivity to moisture. Rising damp, resulting from capillary water movement through porous walls in direct contact with the ground, causes salt accumulation and material deterioration over time. The hydraulic systems implemented to combat rising damp reveal the functional and cultural depth of water management within Seljuk architecture. These findings offer valuable insights for the development of water resistant design strategies and provide a holistic framework for interpreting the relationship between historical buildings and water.
Özet
Tarih boyunca su, yalnızca yaşamsal bir gereklilik olarak değil, aynı zamanda medeniyetlerin inşaat ve planlama uygulamalarında yol gösterici bir tasarım ilkesi olarak da ortaya çıkmıştır. Yerleşimlerin konumu ve binaların inşasına ilişkin kararlar, özellikle temini, kontrolü ve tahliyesi açısından suyla olan kültürel ilişkileri yansıtmıştır. Bu çalışmanın amacı, Selçuklu dönemi antik su yönetimi altyapısını çok boyutlu bir yaklaşımla analiz etmek, belirli bir yapıya odaklanarak yapı malzemelerinin ve hidrolik bileşenlerin seçimini incelemektir. Bu bağlamda, öncelikle Konya'nın morfolojik yapısı ve hidrolik potansiyelleri değerlendirilmiş, ardından İnce Minareli Medrese'nin su düzenleme altyapısı detaylı bir şekilde incelenmiştir. Yapıda gözlemlenen merkezi su yönetimi düzeni, mimari ve su arasında işlevsel ve sembolik bir ilişki olduğunu göstermektedir. Yapıda kullanılan, yörede Sille taşı olarak adlandırılan trakit malzeme yüksek gözenekliliğe ve neme karşı duyarlılığa sahiptir. Zeminle doğrudan temas halindeki gözenekli duvarlar boyunca kılcal su hareketinden kaynaklanan yükselen nem, zamanla tuz birikmesine ve malzemenin bozulmasına neden olur. Yükselen nemle mücadele için uygulanan hidrolik sistemler, Selçuklu mimarisinde su yönetiminin işlevsel ve kültürel derinliğini ortaya koymaktadır. Bu bulgular, suya dayanıklı tasarım stratejilerinin geliştirilmesi için değerli bilgiler sunmakta ve bütüncül bir çerçeve sağlamaktadır.