AI Summary & Key Takeaways
AI InsightResults: The results indicated a decrease in cell viability in the cells treated with 1 mM and 2 mM progesterone when compared to the control group.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: Progesterone is a signaling molecule synthesized by the adrenal glands and ovaries and is structurally the precursor of many different hormones. Vitamin D, unlike other vitamins, is a steroid hormone that can be synthesized endogenously as well as supplied exogenously. Vitamin D deficiency is a matter of considerable controversy in the world of medicine. The objective of this study was to investigate the impact of progesterone on the proliferation and liver enzyme activities of HepG2 cells, as well as to assess the potential of vitamin D in mitigating the cytotoxic effects induced by progesterone. Material and Method: Cytotoxicity studies were conducted on HepG2 hepatocellular cancer cells to determine the appropriate doses of progesterone and vitamin D when applied alone or in combination. The hormones were administered to the experiment and control groups, either alone or in combination at specific doses. Subsequently, HepG2 cell viability, morphology and liver enzyme activities were measured comparatively between the groups. Results: The results indicated a decrease in cell viability in the cells treated with 1 mM and 2 mM progesterone when compared to the control group. In addition, AST and LDH activity values were significantly lower with 1 mM and 2mM progesterone. Vitamin D was found not to have a cytotoxic effect on HepG2 cells between doses of 0.008 μM and 166.667 μM. Therefore, a dose of 2.5 μM was selected for further applications. No significant difference in ALT, AST, and LDH enzyme activity values was observed when only vitamin D was administered. Similar cell viability and enzyme activities were demonstrated when progesterone was administered alone or in combination with vitamin D. Conclusion: At the doses and incubation periods used in the current study, vitamin D was found to be ineffective in preventing the cytotoxic effects caused by progesterone.
Özet
Amaç: Progesteron, adrenal bezler ve yumurtalıklar tarafından sentezlenen, yapısal olarak birçok farklı hormonun da öncüsü olan bir sinyal molekülüdür. D vitamini ise diğer vitaminlerden farklı olarak ekzojen alımın yanında endojen olarak da sentezlenebilen ancak eksiklik durumu güncel tıp dünyasında büyük tartışmalara neden olan steroid yapıda bir hormondur. Bu çalışmada amaç, progesteronun HepG2 hücre proliferasyonu ve karaciğer enzim aktivitelerine etkisini belirlemek, ayrıca D vitamininin progesteronun oluşturduğu sitotoksik etkileri engellemedeki rolünü incelemektir. Gereç ve Yöntem: HepG2 hepatoselüler kanser hücre kültürü ortamına uygulanacak progesteron ve D vitamini dozlarının belirlenmesi için öncelikle her iki hormon için ayrı sitotoksisite çalışmaları yapılmıştır. Ardından progesteron ve D vitamini, deney ve kontrol gruplarına tek başlarına veya birlikte belirli dozlarda uygulanmıştır. HepG2 hücre canlılığı, morfolojik özellikleri ve karaciğer enzim aktiviteleri gruplar arasında karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Hücrelere uygulanan 1 mM ve 2 mM progesteron dozlarında kontrol grubuna kıyasla hücre canlılığında azalma olduğu saptandı. Ek olarak, 1 mM ve 2 mM progesteron uygulananlarda AST ve LDH aktivite değerlerinde de anlamlı olarak düşüklük bulundu. D vitamininin 0,008 μM ve 166,667 μM dozları aralığında HepG2 hücrelerinde sitotoksik bir etkiye sahip olmadığı belirlendi ve 2,5 μM dozda uygulandı. Yalnızca D vitamini uygulanan hücrelerde ALT, AST ve LDH enzim aktivite değerlerinde anlamlı bir farklılık görülmedi. Yalnızca progesteron uygulanan hücrelerle, progesteron+D vitamininin birlikte uygulandığı hücreler arasında hücre canlılığı ve karaciğer enzim düzeyleri benzerlik gösterdi. Sonuç: Kullanılan doz ve inkübasyon sürelerinde D vitamininin progesteronun sebep olduğu sitotoksik etkileri engellemede etkili olmadığı düşünülmektedir.