AI Summary & Key Takeaways
AI InsightRevision surgery was associated with an increased risk of dural tear.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective The aim of this study was to evaluate the clinical outcomes of patients undergoing lumbar spine surgery who developed intraoperative dural tear and were treated with plug-shaped autologous fat graft repair, and to compare these outcomes with those of patients without dural injury. Materials and Methods This retrospective, single-center study included 124 patients who underwent surgery for lumbar disc herniation or lumbar spinal stenosis between 2019 and 2025. All procedures were performed by a single surgeon using a posterior midline approach under general anesthesia. In cases of dural tear, the defect was repaired using a plug-shaped autologous fat graft without primary suturing. Clinical outcomes were assessed using preoperative and postoperative Visual Analog Scale (VAS) scores. Statistical analyses were performed to evaluate associations between dural tear, recurrence, gender, surgical side, and clinical outcomes. Results Dural tear occurred in 8 patients (6.4%). After exclusion of recurrent cases, the incidence decreased to 4.3%. The risk of dural tear was significantly higher in patients reoperated for recurrent lumbar disc herniation (p = 0.013). No cerebrospinal fluid leakage was observed in patients treated with plug-shaped autologous fat graft repair. Postoperative VAS improvement did not differ significantly between patients with and without dural tear, although numerical improvement was greater in the dural tear group. Gender, surgical side, and surgeon hand dominance were not significantly associated with dural tear occurrence. Conclusion Plug-shaped autologous fat graft repair effectively prevented cerebrospinal fluid leakage in patients with intraoperative dural tear during lumbar spine surgery. Despite dural injury, postoperative pain outcomes were preserved. Revision surgery was associated with an increased risk of dural tear.
Özet
Amaç Bu çalışmanın amacı, lomber omurga cerrahisi sırasında intraoperatif dural yırtık gelişen ve tıkaç şeklinde otolog yağ grefti ile onarım uygulanan hastaların klinik sonuçlarını değerlendirmek ve bu sonuçları dural yaralanma gelişmeyen hastalarla karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem Bu retrospektif, tek merkezli çalışmaya 2019–2025 yılları arasında lomber disk hernisi veya lomber spinal stenoz nedeniyle opere edilen 124 hasta dahil edildi. Tüm cerrahi girişimler genel anestezi altında, posterior midline yaklaşım kullanılarak tek cerrah tarafından gerçekleştirildi. İntraoperatif dural yırtık saptanan olgularda defekt, primer sütür uygulanmaksızın tıkaç şeklinde otolog yağ grefti ile onarıldı. Klinik sonuçlar ameliyat öncesi ve sonrası Görsel Analog Skala (VAS) skorları ile değerlendirildi. Dural yırtık gelişimi ile rekürrens, cinsiyet, cerrahi taraf ve klinik sonuçlar arasındaki ilişkiler istatistiksel olarak analiz edildi. Bulgular Toplam 8 hastada (%6,4) intraoperatif dural yırtık gelişti. Rekürren olguların dışlanması sonrasında insidans %4,3 olarak hesaplandı. Rekürren lomber disk hernisi nedeniyle yeniden opere edilen hastalarda dural yırtık gelişme riski anlamlı derecede daha yüksekti (p = 0,013). Tıkaç şeklinde otolog yağ grefti ile onarım uygulanan hastalarda postoperatif dönemde beyin omurilik sıvısı (BOS) kaçağı gözlenmedi. Postoperatif VAS skorlarındaki iyileşme, dural yırtık gelişen ve gelişmeyen hastalar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermedi (p> 0,05). Bununla birlikte, VAS skorlarındaki sayısal iyileşme dural yırtık gelişen hasta grubunda daha yüksek bulundu. Cinsiyet, cerrahi taraf ve cerrahın el dominansı ile dural yırtık gelişimi arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Sonuç Lomber omurga cerrahisi sırasında gelişen intraoperatif dural yırtıkların tıkaç şeklinde otolog yağ grefti ile onarımı, BOS kaçağını etkin biçimde önlemiştir. Dural yaralanmaya rağmen postoperatif ağrı sonuçlarının olumsuz etkilenmediği, hatta sayısal olarak daha fazla iyileşme izlendiği görülmüştür. Revizyon cerrahisi, dural yırtık gelişimi açısından artmış risk ile ilişkilidir.