SavedAdd your journal

Journals / Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi / 2026 / Cilt: 13 Sayı: 25

Self-harming Behavior in Adolescence: Clinical Social Work as a Professional Practice

Ergenlik Döneminde Kendine Zarar Verme Davranışı: Bir Mesleki Uygulama Olarak Klinik Sosyal Hizmet

Özgür Sağlam(İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ-CERRAHPAŞA, ADLİ TIP VE ADLİ BİLİMLER ENSTİTÜSÜ)0000-0003-1307-9267
Pages
37–58
Publication Date
2025-06-17
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Aile ve sistemik müdahalelerle ilgili tedavi seçenekleri de, kendine zarar veren ergenlerle çalışmada daha fazla klinik güven ve yeterlilik sağlamaya yardımcı olmak için gözden geçirilmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Özet Tıbbi ve psikiyatrik sosyal hizmet alanında çalışan ayrıca aile danışmanlığı yapan sosyal hizmet uzmanları ve alanda çalışan terapistleri, intihar dışı kendine zarar verme vakalarında bulunan zorlu bireysel ve ailevi dinamiklere daha eksiksiz bir şekilde hazırlamak için, bu makale ergenlik döneminde kendine zarar verme ile ilgili aile faktörleriyle ilgili literatürü gözden geçirmektedir.
📊
Key Findings & Data:Tartışılan konular şunlardır: intihar dışı kendine zarar vermenin etiyolojik katkıda bulunanları, yaygın tedavi biçimleri, bu tedavilerin güçlü ve zayıf yönleri ve bu tedavilerin aile ve kişilerarası hususları daha iyi bir şekilde dahil edecek şekilde nasıl iyileştirilebileceği.
💡
Conclusion & Impact:Aile ve sistemik müdahalelerle ilgili tedavi seçenekleri de, kendine zarar veren ergenlerle çalışmada daha fazla klinik güven ve yeterlilik sağlamaya yardımcı olmak için gözden geçirilmektedir.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Aile Terapisi · Sosyal Çalışma · Ergen

Özet

Özet Tıbbi ve psikiyatrik sosyal hizmet alanında çalışan ayrıca aile danışmanlığı yapan sosyal hizmet uzmanları ve alanda çalışan terapistleri, intihar dışı kendine zarar verme vakalarında bulunan zorlu bireysel ve ailevi dinamiklere daha eksiksiz bir şekilde hazırlamak için, bu makale ergenlik döneminde kendine zarar verme ile ilgili aile faktörleriyle ilgili literatürü gözden geçirmektedir. Tartışılan konular şunlardır: intihar dışı kendine zarar vermenin etiyolojik katkıda bulunanları, yaygın tedavi biçimleri, bu tedavilerin güçlü ve zayıf yönleri ve bu tedavilerin aile ve kişilerarası hususları daha iyi bir şekilde dahil edecek şekilde nasıl iyileştirilebileceği. Aile ve sistemik müdahalelerle ilgili tedavi seçenekleri de, kendine zarar veren ergenlerle çalışmada daha fazla klinik güven ve yeterlilik sağlamaya yardımcı olmak için gözden geçirilmektedir.

🔖

Cite This Article

Sağlam, Ö. (2025). Self-harming Behavior in Adolescence: Clinical Social Work as a Professional Practice. Tıbbi Sosyal Hizmet Dergisi, Cilt: 13 Sayı: 25, 37–58. https://doi.org/10.46218/tshd.1617478

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (97)

  1. Adrian, M., Berk, M. S., Korslund, K., Whitlock, K., McCauley, E., & Linehan, M. (2018). Parental validation and invalidation predict adolescent self-harm. Professional Psychology: Research and Practice, 49(4), 274–281. https://doi.org/10.1037/pro0000200
  2. Aksoy,A.,Ögel K. (2003). Kendine zarar verme davranışı. Anadolu Psikiyatri Dergisi 2003; 4:226-236.
  3. Amoss, S., Lynch, M., & Bratley, M. (2016). Uncovering narratives of blame and shame in dialogues with families affected by adolescent self-harm. Journal of Family Therapy, 38(2), 189–205. https://doi.org/10.1111/1467-6427.12101
  4. Arensman, E., Townsend, E., Hawton, K., Bremner, S., Feldman, E., Goldney, R., Gunnell, D., Hazell, P., Van Heeringen, K., House, A., Owens, D., Sakinofsky, I., & Träskman-Bendz, L. (2001). Psychosocial and pharmacological treatment of patients following deliberate self-harm: The methodological issues involved in evaluating effectiveness. Suicide and Life-Threatening Behavior, 31(2), 169–180. https://doi.org/10.1521/suli.31.2.169.21516
  5. Asarnow, J. R., Berk, M., Hughes, J. L., & Anderson, N. L. (2015). The SAFETY Program: A treatment-development trial of a cognitive-behavioral family treatment for adolescent suicide attempters. Journal of Clinical Child & Adolescent Psychology, 44(1), 194–203. https://doi.org/10.1080/15374416.2014.940624
  6. Asarnow, J. R., Hughes, J. L., Babeva, K. N., & Sugar, C. A. (2017). Cognitive-behavioral family treatment for suicide attempt prevention: A randomized controlled trial. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, 56(6), 506–514. https://doi.org/10.1016/j.jaac.2017.03.015
  7. Bean, R. A., Keenan, B. H., & Fox, C. (2021). Treatment of adolescent non-suicidal self-injury: A review of family factors and family therapy. The American Journal of Family Therapy, 50(3), 264–279. https://doi.org/10.1080/01926187.2021.1909513
  8. Berk, M. S., Starace, N. K., Black, V. P., & Avina, C. (2020). Implementing dialectical behavior therapy with suicidal and self-harming adolescents in a community clinic. Archives of Suicide Research, 24(1), 43–64. https://doi.org/10.1080/13811118.2018.1509750
  9. Briere, J., & Gil, E. (1998). Self-mutilation in a community sample of adolescents. American Journal of Orthopsychiatry, 68(4), 636-643.
  10. Darche, M. A. (1990). Psychological factors differentiating self-mutilating and non-self-mutilating adolescent inpatient females. The Psychiatric Hospital, 21(1), 31-35.
  11. De Silva, S., Parker, A., Purcell, R., Callahan, P., Liu, P., & Hetrick, S. (2013). Mapping the evidence of prevention and intervention studies for suicidal and self-harming behaviors in young people. Crisis, 34(4), 223–232. https://doi.org/10.1027/0227-5910/a000190
  12. Diamond, G. M. (2014). Attachment-based family therapy interventions. Psychotherapy (Chicago, Ill.), 51(1), 15–19. https://doi.org/10.1037/a0032689
  13. Diamond, G. S., Diamond, G. M., & Levy, S. A. (2014). Attachment-based family therapy for depressed adolescents. American Psychological Association.
  14. DiClemente, C. C., Prochaska, J. O., Fairhurst, S. K., Velicer, W. F., Velasquez, M. M., & Rossi, J. S. (1991). The process of smoking cessation: An analysis of precontemplation, contemplation, and preparation stages of change. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 59(2), 295-304. https://doi.org/10.1037/0022-006X.59.2.295
  15. Eisenberg, M. E., & Resnick, M. D. (2006). Suicidality among gay, lesbian, and bisexual youth: The role of protective factors. Journal of Adolescent Health, 39(5), 662–668. https://doi.org/10.1016/j.jadohealth.2006.04.024
  16. Esposito-Smythers, C., Spirito, A., Kahler, C. W., Hunt, J., & Monti, P. (2011). Treatment of co-occurring substance abuse and suicidality among adolescents: A randomized trial. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 79(6), 728–739. https://doi.org/10.1037/a0026074
  17. Fortune, S., Cottrell, D., & Fife, S. (2016). Family factors associated with adolescent self-harm: A narrative review. Journal of Family Therapy, 38(2), 226–256. https://doi.org/10.1111/1467-6427.12119
  18. Freeman, K. R., James, S., Klein, K. P., Mayo, D., & Montgomery, S. (2016). Outpatient dialectical behavior therapy for adolescents who deliberately self-harm: Conceptual and methodological considerations. Child and Adolescent Social Work Journal, 33(2), 123–135. https://doi.org/10.1007/s10560-015-0412-6
  19. Giletta, M., Scholte, R. H. J., Engels, R. C. M. E., Ciairano, S., & Prinstein, M. J. (2012). Adolescent non-suicidal self-injury: A cross-national study of community samples from Italy, the Netherlands, and the United States. Psychiatry Research, 197(1-2), 66–72. https://doi.org/10.1016/j.psychres.2012.02.009
  20. Glenn, C. R., & Klonsky, E. D. (2009). Social context during non-suicidal self-injury indicates interpersonal motivations. Psychiatry Research, 169(3), 259–263. https://doi.org/10.1016/j.psychres.2008.06.013
  21. Glenn, C. R., & Nock, M. K. (2014). Improving the prediction of suicidal behavior in youth. International Journal of Behavioral Consultation and Therapy, 9(3), 7–10. https://doi.org/10.1037/h0100997
  22. Glenn, CR, Esposito, EC, Porter, AC ve Robinson, DJ (2019). Gençlerde kendine zarar verme düşünceleri ve davranışları için psikososyal tedavilerin kanıta dayalı güncellemesi. Klinik Çocuk ve Ergen Psikolojisi Dergisi: Klinik Çocuk ve Ergen Psikolojisi Derneği Resmi Dergisi, Amerikan Psikoloji Derneği, Bölüm 53, 48 (3), 357–392.https://doi.org/https://doi.org/10.1080/15374416.2019.1591281
  23. Halstead, R. M., Pavkov, T. W., Hecker, L. L., & Seliner, M. M. (2014). Family dynamics and self-injury behaviors: A review of the literature. Journal of Marital and Family Therapy, 40(4), 464–475.
  24. Hawton, K., Saunders, K. E. A., & O’Connor, R. C. (2012). Self-harm and suicide in adolescents. The Lancet, 379(9834), 2373–2382. https://doi.org/10.1016/S0140-6736(12)60322-5
  25. Helvacı Çelik, F. G., & Hocaoğlu, Ç. (2017). Kasıtlı kendine zarar verme davranışı. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 9(2), 209-226. https://doi.org/10.18863/pgy.281577
  26. Hicks, M. K., & Hinck, S. M. (2009). Best-practice intervention for care of clients who self-mutilate. Journal of the American Association of Nurse Practitioners, 21(8), 430-436.Jacobson, C. M., et al. (2007). Self-Injury in Adolescence: A Review of Risk Factors and Treatment Options.
  27. Holliday, R., Brennan, C. ve Cottrell, D. (2018). Ergenlerin kendine zarar verme deneyimlerini anlamak: SHIFT denemesinden aile terapisi seanslarının ikincil analizi. İntihar Araştırmaları Arşivleri, 24, 1–14.
  28. Hooven, C., Nurius, PS, Logan-Greene, P. ve Thompson, EA (2012). Çocukluk çağı şiddete maruz kalma: Yetişkin ruh sağlığı üzerinde kümülatif ve özel etkiler. Aile Şiddeti Dergisi, 27 (6), 511–522.https://doi.org/https://doi.org/10.1007/s10896-012-9438-0
  29. Jacobson, C. M., Muehlenkamp, J. J., Miller, A. L., & Turner, J. B. (2008). Psychiatric impairment among adolescents engaging in different types of deliberate self-harm. Journal of Clinical Child and Adolescent Psychology, 37(2), 363–375. https://doi.org/10.1080/15374410801955771
  30. Jutengren, G., Kerr, M. ve Stattin, H. (2011). Ergenlerin kasıtlı kendine zarar verme davranışı, kişilerarası stres ve öz düzenlemenin düzenleyici etkileri: İki dalgalı uzunlamasına analiz. Okul Psikolojisi Dergisi, 49 (2), 249–264.https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.jsp.2010.11.001
  31. Kelada, L., Hasking, P., & Melvin, G. (2016). Adolescent NSSI and recovery: The role of family functioning and emotion regulation. Youth & Society, 50(8), 1056–1077. https://doi.org/10.1177/0044118X16656927
  32. Kissil, K. (2011). Ergenlik dönemindeki kendine zarar verme davranışı için bağlanma temelli aile terapisi. Aile Psikoterapisi Dergisi, 22 (4), 313–327.https://doi.org/https://doi.org/10.1080/08975353.2011.627801
  33. Klonsky, E. D., & Glenn, C. R. (2009). Resilience and self-injury: How families and friends can help prevent self-injury in adolescents. Psychiatry Research, 169(3), 259–263. https://doi.org/10.1016/j.psychres.2008.06.013
  34. Klonsky, E. D., & Muehlenkamp, J. J. (2007). Self-injury: A research review for the practitioner. Journal of Clinical Psychology, 63(11), 1045–1056. https://doi.org/10.1002/jclp.20412
  35. Kumar, S., Gupta, A., & Jain, S. (2004). Biodegradable polymeric nanoparticles for controlled drug delivery. Journal of Controlled Release, 94(1), 39-57. https://doi.org/10.1016/j.jconrel.2004.01.003
  36. Linehan, MM, Heard, HL ve Armstrong, HE (1993). Kronik olarak parasuisidal borderline hastalar için davranışsal bir tedavinin doğal takibi. Genel Psikiyatri Arşivleri, 50 (12), 971 –974.https://doi.org/https://doi.org/10.1001/archpsyc.1993.01820240055007
  37. Mehlum, L., Ramberg, M., Tørmoen, AJ, Haga, E., Diep, LM, Stanley, BH, Miller, AL, Sund, AM ve Grøholt, B. (2016). Tekrarlayan intihar ve kendine zarar verme davranışı gösteren ergenlerde diyalektik davranış terapisi ile geliştirilmiş olağan bakımın karşılaştırılması: Bir yıllık takip sonuçları. Amerikan Çocuk ve Ergen Psikiyatri Akademisi Dergisi, 55 (4), 295–300.https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.jaac.2016.01.005
  38. McManus, S., Gunnell, D., Cooper, C., Bebbington, P. E., Howard, L. M., Brugha, T., Jenkins, R., & Appleby, L. (2019). Prevalence of non-suicidal self-harm and service contact in England, 2000–14: Repeated cross-sectional surveys of the general population. The Lancet Psychiatry, 6(7), 573–581. https://doi.org/10.1016/S2215-0366(19)30188-9
  39. Michelson, D., & Bhugra, D. (2012). Family environment, expressed emotion and adolescent self-harm: A review of conceptual, empirical, cross-cultural and clinical perspectives. International Review of Psychiatry, 24(2), 106–114. https://doi.org/10.3109/09540261.2012.657613
  40. Miner, CL, Love, HA ve Paik, SE (2016). Ergenlerde intihar dışı kendine zarar verme: Sistemik aile terapileri perspektifinden işlev ve aileyi ele almak. Amerikan Aile Terapisi Dergisi, 44 (4), 211–220.https://doi.org/https://doi.org/10.1080/01926187.2016.1150798
  41. Muehlenkamp, JJ (2005). Ayrı bir klinik sendrom olarak kendine zarar verme davranışı. Amerikan Ortopsikiyatri Dergisi, 75 (2), 324–333.https://doi.org/https://doi.org/10.1037/0002-9432.75.2.324
  42. Muehlenkamp, JJ, Claes, L., Havertape, L., & Plener, PL (2012). Ergenlik döneminde intihar dışı kendine zarar verme ve kasıtlı kendine zarar vermenin uluslararası yaygınlığı. Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi ve Ruh Sağlığı, 6 (1), 10https://doi.org/https://doi.org/10.1186/1753-2000-6-10
  43. Muehlenkamp, J., Brausch, A., Quigley, K., & Whitlock, J. (2013). İntihar dışı kendine zarar verme davranışının kişilerarası özellikleri ve işlevleri. İntihar ve Yaşamı Tehdit Eden Davranış, 43 (1), 67–80.https://doi.org/https://doi.org/10.1111/j.1943-278X.2012.00128
  44. Muehlenkamp, J. J., & Gutierrez, P. M. (2004). An investigation of differences between self-injurious behavior and suicide attempts in a sample of adolescents. Suicide and Life-Threatening Behavior, 34(1), 12–23. https://doi.org/10.1521/suli.34.1.12.27769
  45. Nock, M. K. (2009). Why do people hurt themselves? New insights into the nature and functions of self-injury. Current Directions in Psychological Science, 18(2), 78–83. https://doi.org/10.1111/j.1467-8721.2009.01613.x
  46. Nock, M. K., & Mendes, W. B. (2008). Physiological arousal, distress tolerance, and social problem-solving deficits among adolescent self-injurers. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 76(1), 28–38. https://doi.org/10.1037/0022-006X.76.1.28
  47. O’Connor, R. C., & Nock, M. K. (2014). The psychology of suicidal behaviour. The Lancet Psychiatry, 1(1), 73–85. https://doi.org/10.1016/S2215-0366(14)70222-6
  48. Osuch, E. A., Noll, J. G., & Putnam, F. W. (1999). The motivations for self-injury in psychiatric inpatients. Psychiatry: Interpersonal and Biological Processes, 62(4), 334-346. https://doi.org/10.1080/00332747.1999.11024820
  49. Palmer, E., Welsh, P. ve Tiffin, PA (2016). Kendine zarar veren ergenlerde aile işlevselliğine ilişkin algılar. Aile Terapisi Dergisi, 38 (2), 257–273.https://doi.org/https://doi.org/10.1111/1467-6427.12069
  50. Perron, B. E., & D’Andrea, M. (2005). The relationship between family environment and adolescent self-injury. Journal of Family Violence, 20(3), 171–179. https://doi.org/10.1007/s10896-005-3642-6
  51. Peterson, J., Freedenthal, S., Sheldon, C., & Andersen, R. (2008). Nonsuicidal self-injury in adolescents. Psychiatry, 71(1), 1–12. https://doi.org/10.1521/psyc.2008.71.1.1
  52. Plener, P. L., Schumacher, T. S., Munz, L. M., & Groschwitz, R. C. (2015). The longitudinal course of non-suicidal self-injury and deliberate self-harm: A systematic review of the literature. Borderline Personality Disorder and Emotion Dysregulation, 2(1), Article 2. https://doi.org/10.1186/s40479-015-0038-3
  53. Prinstein, M. J., Guerry, J. D., Browne, C. B., & Rancourt, D. (2009). Interpersonal models of non-suicidal self-injury. In M. K. Nock (Ed.), Understanding nonsuicidal self-injury: Origins, assessment, and treatment (pp. 79–98). American Psychological Association. https://doi.org/10.1037/11875-005
  54. Redheffer, J., & Brecht, S. (2005). Beyond the Razor's Edge: Journey of Healing and Hope Beyond Self Injury. iUniverse.
  55. Repetti, R. L., Taylor, S. E., & Seeman, T. E. (2002). Risky families: family social environments and the mental and physical health of offspring. Psychological bulletin, 128(2), 330.
  56. Ross, S., & Heath, N. (2002). A study of the frequency of self-mutilation in a community sample of adolescents. Journal of Youth and Adolescence, 31(1), 67–77. https://doi.org/10.1023/A:1014089117419
  57. Saçarçelik, E., Türkcan, A., Güveli, S., & Yeşilbaş, S. (2011). Ergen ve genç erişkinlerde kendine zarar verme davranışının yaygınlığı ve klinik özellikleri. Psychiatry and Clinical Psychopharmacology, 21(2), 138-145.
  58. Santangelo, P. S., Koenig, J., Funke, V., & Ebner-Priemer, U. W. (2017). Ecological momentary assessment in non-suicidal self-injury: A systematic review of the recent literature. Psychiatry Research, 251, 325–332. https://doi.org/10.1016/j.psychres.2017.02.035
  59. Scoliers, G., Portzky, G., Madge, N., Hewitt, A., Hawton, K., Jan de Wilde, E., & van Heeringen, K. (2009). Reasons for adolescent deliberate self-harm: A cry of pain and/or a cry for help? Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology, 44(8), 601–607. https://doi.org/10.1007/s00127-008-0469-z
  60. Sim, L., Adrian, M., Zeman, J., Cassano, M. ve Friedrich, WN (2009). Ergenlikte kasıtlı kendine zarar verme: Duygu düzenlemesi ve aile duygusal iklimi ile bağlantılar. Ergenlik Üzerine Araştırma Dergisi, 19 (1), 75–91.https://doi.org/https://doi.org/10.1111/j.1532-7795.2009.00582.x
  61. Spirito, A., Wolff, JC, Seaboyer, LM, Hunt, J., Esposito-Smythers, C., Nugent, N., Zlotnick, C., & Miller, I. (2015). Ergen ve ebeveyn depresif ruh hali ve intihar eğilimi için eş zamanlı tedavi: Uygulanabilirlik, kabul edilebilirlik ve ön bulgular. Çocuk ve Ergen Psikofarmakolojisi Dergisi, 25 (2), 131–139.https://doi.org/https://doi.org/10.1089/cap.2013.0130
  62. Swannell, S. V., Martin, G. E., Page, A., Hasking, P., & St John, N. J. (2014). Prevalence of nonsuicidal self-injury in nonclinical samples: Systematic review, meta-analysis, and meta-regression. Suicide and Life-Threatening Behavior, 44(3), 273–303. https://doi.org/10.1111/sltb.12070
  63. Taliaferro, L. A., & Muehlenkamp, J. J. (2015). Risk and protective factors that distinguish adolescents who attempt suicide from those who only consider suicide in the past year. Suicide and Life-Threatening Behavior, 45(4), 460–471. https://doi.org/10.1111/sltb.12139
  64. Tatnell, R., Kelada, L., Hasking, P. ve Martin, G. (2014). Ergen NSSI'nin uzunlamasına analizi: İçsel ve kişilerarası faktörlerin rolü. Anormal Çocuk Psikolojisi Dergisi, 42 (6), 885–896.https://doi.org/https://doi.org/10.1007/s10802-013-9837-6(yeni bir pencerede aç)
  65. Taylor, P. J., Jomar, K., Dhingra, K., Forrester, R., Shahmalak, U., & Dickson, J. M. (2018). A meta-analysis of the prevalence of different functions of non-suicidal self-injury. Journal of Affective Disorders, 227, 759–769. https://doi.org/10.1016/j.jad.2017.11.073
  66. Toprak, M. H., Çetin, M., Güven, M., Can, M., & Demircan, S. (2011). Kendine zarar verme davranışının üniversite öğrencileri arasında yaygınlığı ve ilişkili faktörler. Türk Psikiyatri Dergisi, 22(3), 188-197.
  67. Van Orden, K. A., Witte, T. K., Cukrowicz, K. C., Braithwaite, S. R., Selby, E. A., & Joiner, T. E. (2010). The interpersonal theory of suicide. Psychological Review, 117(2), 575–600. https://doi.org/10.1037/a0018697
  68. Victor, S. E., & Klonsky, E. D. (2014). Daily emotion in non-suicidal self-injury. Journal of Clinical Psychology, 70(4), 364–375. https://doi.org/10.1002/jclp.22031
  69. Whisman, M. A., & Jacobson, N. S. (2015). Therapy for marital discord: A review of the empirical literature. Journal of Family Therapy, 37(3), 263–277. https://doi.org/10.1111/1467-6427.12113
  70. Whitlock, J., & Knox, K. L. (2007). The relationship between self-injurious behavior and suicide in a young adult population. Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine, 161(7), 634–640. https://doi.org/10.1001/archpedi.161.7.634
  71. Wijana, MB, Enebrink, P., Liljedahl, SI, & Ghaderi, A. (2018). Kendine zarar veren ergenler için yoğun entegre bireysel ve aile terapisi modelinin ön değerlendirmesi. BMC Psikiyatri, 18 (1), 371.https://doi.org/https://doi.org/10.1186/s12888-018-1947-9
  72. Wilkinson, P., & Goodyer, I. (2011). Non-suicidal self-injury. European Child & Adolescent Psychiatry, 20(2), 103–108. https://doi.org/10.1007/s00787-010-0156-
  73. Zetterqvist, M. (2015). The DSM-5 diagnosis of nonsuicidal self-injury disorder: A review of the empirical literature. Child and Adolescent Psychiatry and Mental Health, 9(1), Article 31. https://doi.org/10.1186/s13034-015-0062-7
  74. You, J., Lin, M. P., & Leung, F. (2013). The role of negative affectivity, positive affectivity, and emotion regulation difficulties in non-suicidal self-injury. European Child & Adolescent Psychiatry, 22(10), 661–666. https://doi.org/10.1007/s00787-013-0413-6
  75. Yule, C. E., Slatcher, R. B., & Klonsky, E. D. (2020). Perceived burdensomeness and thwarted belongingness predict excessive reassurance seeking. Journal of Social and Clinical Psychology, 39(7), 565–589. https://doi.org/10.1521/jscp.2020.39.7.565
  76. Zanarini, M. C., & Frankenburg, F. R. (2007). The essential nature of borderline psychopathology. Journal of Personality Disorders, 21(5), 518–535. https://doi.org/10.1521/pedi.2007.21.5.518
  77. Zetterqvist, M., Lundh, L. G., Dahlström, Ö., & Svedin, C. G. (2013). Prevalence and functions of non-suicidal self-injury (NSSI) in a community sample of adolescents, using suggested DSM-5 criteria for a potential NSSI disorder. Journal of Abnormal Child Psychology, 41(5), 759–773. https://doi.org/10.1007/s10802-013-9712-5
  78. Zisook, S., & Shear, K. (2009). Grief and bereavement: What psychiatrists need to know. World Psychiatry, 8(2), 67–74. https://doi.org/10.1002/j.2051-5545.2009.tb00217.x
  79. Zubaroğlu-Yanardağ M., Özmete E., (2017) Bir Mesleki Uygulama Alanı Olarak Geçmişten Geleceğe Klinik Sosyal Hizmet. Toplum ve Sosyal Hizmet dergisi. Cilt 28, Sayı 1, Nisan 2017.
  80. Zuckerbrot, R. A., Cheung, A. H., Jensen, P. S., Stein, R. E., & Laraque, D. (2007). Guidelines for adolescent depression in primary care (GLAD-PC): I. Identification, assessment, and initial management. Pediatrics, 120(5), e1299–e1312. https://doi.org/10.1542/peds.2007-1144
  81. Zweig, S., & Leahy, R. L. (2015). An integrated model of self-criticism, perfectionism, and non-suicidal self-injury. Cognitive Therapy and Research, 39(5), 640–649. https://doi.org/10.1007/s10608-015-9689-x
  82. Quigley, L. A., McVicar, A., & Grey, M. (2019). Improving family therapy interventions with adolescents who self-harm: A systematic review. Journal of Family Therapy, 41(3), 268–289. https://doi.org/10.1111/1467-6427.12257
  83. Glenn, CR, Esposito, EC, Porter, AC ve Robinson, DJ (2019). Gençlerde kendine zarar verme düşünceleri ve davranışları için psikososyal tedavilerin kanıta dayalı güncellemesi. Klinik Çocuk ve Ergen Psikolojisi Dergisi: Klinik Çocuk ve Ergen Psikolojisi Derneği Resmi Dergisi, Amerikan Psikoloji Derneği, Bölüm 53, 48 (3), 357–392.https://doi.org/https://doi.org/10.1080/15374416.2019.1591281
  84. Holliday, R., Brennan, C. ve Cottrell, D. (2018). Ergenlerin kendine zarar verme deneyimlerini anlamak: SHIFT denemesinden aile terapisi seanslarının ikincil analizi. İntihar Araştırmaları Arşivleri, 24, 1–14.
  85. Hooven, C., Nurius, PS, Logan-Greene, P. ve Thompson, EA (2012). Çocukluk çağı şiddete maruz kalma: Yetişkin ruh sağlığı üzerinde kümülatif ve özel etkiler. Aile Şiddeti Dergisi, 27 (6), 511–522.https://doi.org/https://doi.org/10.1007/s10896-012-9438-0
  86. Jutengren, G., Kerr, M. ve Stattin, H. (2011). Ergenlerin kasıtlı kendine zarar verme davranışı, kişilerarası stres ve öz düzenlemenin düzenleyici etkileri: İki dalgalı uzunlamasına analiz. Okul Psikolojisi Dergisi, 49 (2), 249–264.https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.jsp.2010.11.001
  87. Kissil, K. (2011). Ergenlik dönemindeki kendine zarar verme davranışı için bağlanma temelli aile terapisi. Aile Psikoterapisi Dergisi, 22 (4), 313–327.https://doi.org/https://doi.org/10.1080/08975353.2011.627801
  88. Linehan, MM, Heard, HL ve Armstrong, HE (1993). Kronik olarak parasuisidal borderline hastalar için davranışsal bir tedavinin doğal takibi. Genel Psikiyatri Arşivleri, 50 (12), 971 –974.https://doi.org/https://doi.org/10.1001/archpsyc.1993.01820240055007
  89. Mehlum, L., Ramberg, M., Tørmoen, AJ, Haga, E., Diep, LM, Stanley, BH, Miller, AL, Sund, AM ve Grøholt, B. (2016). Tekrarlayan intihar ve kendine zarar verme davranışı gösteren ergenlerde diyalektik davranış terapisi ile geliştirilmiş olağan bakımın karşılaştırılması: Bir yıllık takip sonuçları. Amerikan Çocuk ve Ergen Psikiyatri Akademisi Dergisi, 55 (4), 295–300.https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.jaac.2016.01.005
  90. Miner, CL, Love, HA ve Paik, SE (2016). Ergenlerde intihar dışı kendine zarar verme: Sistemik aile terapileri perspektifinden işlev ve aileyi ele almak. Amerikan Aile Terapisi Dergisi, 44 (4), 211–220.https://doi.org/https://doi.org/10.1080/01926187.2016.1150798
  91. Muehlenkamp, JJ (2005). Ayrı bir klinik sendrom olarak kendine zarar verme davranışı. Amerikan Ortopsikiyatri Dergisi, 75 (2), 324–333.https://doi.org/https://doi.org/10.1037/0002-9432.75.2.324
  92. Muehlenkamp, JJ, Claes, L., Havertape, L., & Plener, PL (2012). Ergenlik döneminde intihar dışı kendine zarar verme ve kasıtlı kendine zarar vermenin uluslararası yaygınlığı. Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi ve Ruh Sağlığı, 6 (1), 10https://doi.org/https://doi.org/10.1186/1753-2000-6-10
  93. Muehlenkamp, J., Brausch, A., Quigley, K., & Whitlock, J. (2013). İntihar dışı kendine zarar verme davranışının kişilerarası özellikleri ve işlevleri. İntihar ve Yaşamı Tehdit Eden Davranış, 43 (1), 67–80.https://doi.org/https://doi.org/10.1111/j.1943-278X.2012.00128
  94. Sim, L., Adrian, M., Zeman, J., Cassano, M. ve Friedrich, WN (2009). Ergenlikte kasıtlı kendine zarar verme: Duygu düzenlemesi ve aile duygusal iklimi ile bağlantılar. Ergenlik Üzerine Araştırma Dergisi, 19 (1), 75–91.https://doi.org/https://doi.org/10.1111/j.1532-7795.2009.00582.x
  95. Spirito, A., Wolff, JC, Seaboyer, LM, Hunt, J., Esposito-Smythers, C., Nugent, N., Zlotnick, C., & Miller, I. (2015). Ergen ve ebeveyn depresif ruh hali ve intihar eğilimi için eş zamanlı tedavi: Uygulanabilirlik, kabul edilebilirlik ve ön bulgular. Çocuk ve Ergen Psikofarmakolojisi Dergisi, 25 (2), 131–139.https://doi.org/https://doi.org/10.1089/cap.2013.0130
  96. Tatnell, R., Kelada, L., Hasking, P. ve Martin, G. (2014). Ergen NSSI'nin uzunlamasına analizi: İçsel ve kişilerarası faktörlerin rolü. Anormal Çocuk Psikolojisi Dergisi, 42 (6), 885–896.https://doi.org/https://doi.org/10.1007/s10802-013-9837-6(yeni bir pencerede aç)
  97. Wijana, MB, Enebrink, P., Liljedahl, SI, & Ghaderi, A. (2018). Kendine zarar veren ergenler için yoğun entegre bireysel ve aile terapisi modelinin ön değerlendirmesi. BMC Psikiyatri, 18 (1), 371.https://doi.org/https://doi.org/10.1186/s12888-018-1947-9