AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy approaching AI-based image generation as a theoretical threshold that necessitates the reconsideration of creative subjectivity, authorship, aesthetic responsibility, and the distribution of agency within film studies, the article seeks to contribute a contemporary perspective to ongoing ontological and aesthetic debates in the field.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Cinematographic production has traditionally been understood as a mode of expression grounded in the camera’s capacity to capture physical reality; the aesthetic and narrative significance of the image has largely been derived from its indexical relation to the external world. The development of generative artificial intelligence technologies, however, is transforming this recording-centered ontology by relocating cinematic images into an algorithmic, synthetic, and prompt-driven field of creation. This shift signals not only a technical advancement but also a theoretical reconfiguration of the role of the creative subject and the concept of authorship. The primary aim of this study is to examine this transition through the lens of promptography and to investigate the contemporary relevance of the creative subject and the auteur concept in film production. The study positions promptography not merely as a novel method of image generation, but as a paradigm that redefines the epistemological and aesthetic framework of cinematic perception. As the prompt evolves from a simple descriptive linguistic command into a generative apparatus that simultaneously configures framing, lighting, atmosphere, genre aesthetics, and narrative intention, the creative process becomes a hybrid model of agency shared between humans and algorithms. In this context, the auteur evolves from the traditional director endowed with full control over the physical set into a designer-manager figure who orchestrates algorithmic production, regulates the field of aesthetic possibilities, and establishes a coherent cinematographic unity. This study argues that AI-driven cinematographic production does not invalidate auteur theory; rather, it transforms it both functionally and conceptually. By approaching AI-based image generation as a theoretical threshold that necessitates the reconsideration of creative subjectivity, authorship, aesthetic responsibility, and the distribution of agency within film studies, the article seeks to contribute a contemporary perspective to ongoing ontological and aesthetic debates in the field.
Özet
Sinematografik üretim, geleneksel olarak kamera aracılığıyla fiziksel gerçekliği yakalayan bir ifade biçimi olarak görülmüştür; görüntünün estetik ve anlatımsal önemi çoğunlukla dış dünyayla olan göstergesel bağlantısına dayanmaktadır. Üretken yapay zekâ teknolojilerinin gelişimi, bu kayıt merkezli ontolojiyi dönüştürerek sinematik görüntüleri algoritmik, sentetik ve komut odaklı bir yaratım alanına dönüştürmektedir. Bu değişim hem teknik bir gelişmeyi hem de yaratıcı öznenin rolü ve özgünlük kavramının teorik olarak yeniden değerlendirilmesini ifade etmektedir. Bu çalışmanın temel amacı, bu geçişi promptografi merceğinden incelemeye ve film yapımında yaratıcı özne ve auteur kavramının güncel önemini araştırmaya yöneliktir. Çalışma, promptografiyi sadece yeni bir görsel üretim yöntemi olarak değil, aynı zamanda sinematik algının epistemolojik ve estetik çerçevesini dönüştüren bir paradigma olarak sunmaktadır. Prompt’un basit bir betimleyici dil komutundan, çerçeveyi, ışıklandırmayı, atmosferi, tür estetiğini ve anlatı amacını aynı anda düzenleyen bir üretim aygıtına dönüşmesi, yaratıcı süreci insanlar ve algoritmaların ortaklaşa paylaştığı hibrit bir etki modeline dönüştürmektedir. Bu bağlamda, auteur, fiziksel set üzerinde tam hâkimiyete sahip geleneksel yönetmen kimliğinden, algoritmik üretimi denetleyen, estetik olasılıklar alanını yöneten ve tutarlı bir sinematografik bütünlük yaratan tasarımcı yönetici kimliğine doğru evrim geçirmektedir. Bu çalışma, yapay zekâ odaklı sinematografik üretimin auteur kuramını geçersiz kılmadığını, aksine onu işlevsel ve kavramsal olarak değiştirdiğini öne sürmektedir. Bu makale, yapay zekâ ve görüntü üretimini, film çalışmalarında yaratıcı özne, yazarlık, estetik sorumluluk ve etki dağılımı kavramlarının yeniden değerlendirilmesini gerektiren teorik bir referans noktası olarak değerlendirerek literatürdeki ontolojik ve estetik tartışmalara güncel bir katkı sağlamayı amaçlamaktadır.