AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy using dexmedetomidine sedation is provided effectively before induction, hemodynamic changes generated against induction, laryngoscopy and intubation become more stable.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: In this study, the effect dexmedetomidine usage before anesthesia induction on propofol requirement and hemodynamic changes appearing against laryngoscopy and intubation; and the degree of sedation provided is investigated. Material and Method: 80 patients were randomly assigned into two groups (Group DXM, and Group PLS). 30 minutes before induction 1 μg/kg dexmedetomidine in 100ml saline was administered to Group DXM and 100ml saline-only was administered to Group PLS in ten minutes. Anesthesia induction was performed by 2 μg/kg fentanyl, propofol infusion at eyelash reflex; and 0.1 mg/kg vecuronium. Blood pressures and heart rates before premedication, before and after induction, after laryngoscopy and intubation and 5 minutes after intubation and Ramsay scores before and after premedication were evaluated. Results: While group PLS required 2.27±0.43 mg/kg propofol at induction, this quantity was 1.27±0.22 mg/kg in group DXM (p<0.001). Mean blood pressure and heart rate decreased significantly in group DXM after premedication compared to group PLS (p<0.01). The decrease in MBP after induction in Group DXM was significantly lower than Group PLS (p<0.05). Conclusion: Dexmedetomidine usage before induction decreases the required amount of propofol significantly. Although 1μg/kg dexmedetomidine decreases blood pressure and heart rate markedly, this decrease is not big enough to compromise hemodynamics. By using dexmedetomidine sedation is provided effectively before induction, hemodynamic changes generated against induction, laryngoscopy and intubation become more stable.
Özet
Amaç: Bu çalışmada anestezi indüksiyonu öncesi deksmedetomidin kullanımının, indüksiyondaki propofol ihtiyacına, laringoskopi ve entübasyona karşı oluşan hemodinamik değişikliklere etkisi ve sedasyon oluşturma etkinliği incelenmiştir. Gereç ve Yöntem: 80 hasta rastgele 2 gruba ayrıldı (Grup DXM, n=40 ve Grup PLS, n=40). İndüksiyondan 30 dakika önce Grup DXM’e 100cc %0.09 NaCl çözeltisi içinde 1µg/kg deksmedetomidin, Grup PLS’ya ise 100cc %0.09 NaCl çözeltisi 10 dakikada verildi. Anestezi indüksiyon; 2 µg/kg fentanil, kirpik refleksini kaybedecek miktarda propofol, 0.1 mg/kg vekuronyum ile yapıldı. Premedikasyon öncesi, indüksiyon öncesi, indüksiyon sonrası, laringoskopi ve entübasyon sonrası ve entübasyondan 5 dakika sonrasındaki kan basınçları ve kalp hızları, premedikasyon öncesi ve sonrasındaki Ramsay sedasyon skorları değerlendirilmeye alındı. Bulgular: İndüksiyonda; Grup PLS ortalama 2.27±0.43 mg/kg propofola ihtiyaç duyarken, bu miktar Grup DXM’de ortalama 1.27±0.22 mg/kg olmuştur (p<0.001). Grup DXM’de premedikasyon sonrasında ortalama kan basıncı (OKB) ve kalp tepe atımı (KTA) Grup PLS’ye göre anlamlı düzeyde azalmıştır (p<0.01). Grup DXM’de indüksiyon sonrasında OKB azalması Grup PLS’ya göre daha azdır (p<0.05). Sonuç: İndüksiyon öncesi deksmedetomidin kullanımı ile ihtiyaç duyulan propofol miktarını önemli oranda azaltmaktadır. Deksmedetomidin 1 µg/kg uygulandığında belirgin oranda kan basıncını ve kalp hızını düşürmekle beraber bu azalma hemodinamiği bozacak düzeyde olmamaktadır. Deksmedetomidin kullanımı ile indüksiyon öncesi etkin düzeyde sedasyon oluşturabilmekte, indüksiyon, laringoskopi ve entübasyona karşı oluşan hemodinamik değişiklikler daha stabil olmaktadır.