AI Summary & Key Takeaways
AI InsightMoreover, the Law’s centralized governance structure reinforces strategic state-capital alliance in Türkiye, which reduces climate policy as a top-down bureaucratic initiative rather than an inclusive, participatory process.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The adoption of Climate Law (No. 7552) marks an important milestone in Türkiye’s climate governance. Yet, many critics view the legislation as a product of economic pragmatism rather than ecological urgency. By analyzing the Turkish Parliament’s Environment Committee proceedings through a critical political economy lens, this research aims to uncover the perceptions of the key stakeholders on Türkiye’s climate policies and their underlying interests that influence the architecture of this legislation. While the government and business associations frame the Law as a vital safeguard against the European Union’s Carbon Border Adjustment Mechanism, the opposition members and civil society point to a “pro-capital” bias that ignores the social costs of transition and inherent risks of market-based decarbonization. The findings suggest that the Law primarily functions as a strategic tool designed to maintain international market access for export-oriented capital fractions. Moreover, the Law’s centralized governance structure reinforces strategic state-capital alliance in Türkiye, which reduces climate policy as a top-down bureaucratic initiative rather than an inclusive, participatory process.
Özet
7552 sayılı İklim Kanunu’nun kabul edilmesi, Türkiye’de iklim yönetişiminde önemli bir dönüm noktasını temsil etmektedir. Buna karşın birçok eleştiri Kanunu, ekolojik bir gereklilikten ziyade ekonomik pragmatizmin bir ürünü olarak görmektedir. Bu araştırma, TBMM Çevre Komisyonu tutanaklarını eleştirel politik ekonomi merceğiyle analiz ederek kilit paydaşların Türkiye'nin iklim politikalarına dair algılarını ve Kanunun mimarisini etkileyen çıkarlarını ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Hükümet ve iş dünyası temsilcileri Kanun'u Avrupa Birliği’nin Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizmasına karşı hayati bir güvence olarak nitelendirirken, TBMM’deki muhalefet milletvekilleri ve sivil toplum, geçişin sosyal maliyetlerini ve piyasa temelli yaklaşımların risklerini göz ardı eden "sermaye yanlısı" bir eğilime işaret etmektedir. Çalışmanın bulguları, Kanun'un öncelikli olarak ihracat odaklı sermaye fraksiyonlarının uluslararası pazar erişimini sürdürmek için tasarlanmış stratejik bir araç olarak görüldüğüne işaret etmektedir. Dahası, Kanun’un merkeziyetçi yönetişim yapısı, Türkiye’deki stratejik devlet-sermaye ittifakını pekiştirmekte; iklim politikasını kapsayıcı ve katılımcı bir süreçten ziyade yukarıdan aşağıya işleyen bürokratik bir girişime indirgemektedir.