Miras sözü vermeden doğan sorumluluk olarak adlandırılabilecek culpa in testando sorumluluğu, oluşan güven ilişkisinin ihlali nedeniyle meydana gelen güven zararının tazmin edilmesin yönelen bir sorumluluk türüdür.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Güven ilkesi, rastlantısal temasın ötesinde aralarında özel bir bağlantı kurulan kişilere koruma yükümlülüğü yükler.
📊
Key Findings & Data:Bu türde bir koruma yükümlülüğünün ölüme bağlı tasarruflar yönünden uygulama alanı bulup bulmayacağı tartışmaya pek az açılmış bir konudur.
💡
Conclusion & Impact:Miras sözü vermeden doğan sorumluluk olarak adlandırılabilecek culpa in testando sorumluluğu, oluşan güven ilişkisinin ihlali nedeniyle meydana gelen güven zararının tazmin edilmesin yönelen bir sorumluluk türüdür.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Güven ilkesi · aydınlatma yükümlülüğü · ölüme bağlı tasarruf
Özet
Güven ilkesi, rastlantısal temasın ötesinde aralarında özel bir bağlantı kurulan kişilere koruma yükümlülüğü yükler. Bu türde bir koruma yükümlülüğünün ölüme bağlı tasarruflar yönünden uygulama alanı bulup bulmayacağı tartışmaya pek az açılmış bir konudur. Sözü verilen ölüme bağlı tasarrufun, muhatapta uyandırılan güvenin aksine hiç yapılmaması veya geri alınması, bazı koşulların gerçekleşmesi halinde aydınlatma yükümlülüğünü yerine getirmeyen mirasbırakanın sorumluluğuna yol açabilir. Miras sözü vermeden doğan sorumluluk olarak adlandırılabilecek culpa in testando sorumluluğu, oluşan güven ilişkisinin ihlali nedeniyle meydana gelen güven zararının tazmin edilmesin yönelen bir sorumluluk türüdür.
Atlan, H. (2017). Miras Sözü Vermeden Doğan Kusurlu Sorumluluk: Culpa In Testando Sorumluluğu. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Cilt: 23 Sayı: 2, 267–294. https://ajindex.com/articles/1289529
Ballerstedt, Kurt, “Zur Haftung für culpa in contrahendo bei Geschäftsabschluß durch Stellvertreter”, AcP 151 (1950/1951).
Barlas, Nami, “Dürüstlük Kuralı ve Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağının Alman Medeni Kanunundaki Düzenlenme Tarzı ve Eleştirisi”, İHFM, C. LV, S. 3, 1997.
Battes, Robert, “Der erbrechtliche Verpflichtungsvertrag im System des Deutschen Zivilrechts – Ziele, Dogmatik und praktische Auswirkungen des § 2302 BGB –“, AcP 178, 1978.
Canaris, Claus- Wilhelm, Die Vertrauenshaftung im Deutschen Privatrecht, C.H. Beck’sche Verlagsbuchhandlung, München, 1971 (Vertrauenshaftung).
Canaris, Claus- Wilhelm, “Ansprüche wegen “positives Vertragsverletzung” und “Schutzwirkung für Dritte” bei nichtigen Verträgen”, JZ 1965.
Demircioğlu, Huriye Reyhan, “Sorumluluk Hukukunun İkili Yapısının Aşılması Çabasının Ürünleri Olarak Culpa in Contrahendo ve Güven Sorumlulukları”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Sorumluluk ve Tazminat Hukuku Sempozyumu, Ankara, 2009 (Sempozyum).
Demircioğlu, Huriye Reyhan, Güven Esası Uyarınca Sözleşme Görüşmelerindeki Kusurlu Davranıştan Doğan Sorumluluk (Culpa In Contrahendo Sorumluluğu), Yetkin Yayınları, Ankara, 2009 (Culpa In Contrahendo).
Dölle, Hans, “Aussergesetzliche Schuldpflichten”, Zeitschrift für die gesamte Staatswissenschaft, 103, 1943.
Dural, Mustafa/Öz, Turgut, Türk Özel Hukuku Cilt IV, Miras Hukuku, 8. Bası, Filiz Kitabevi, İstanbul, 2015.
Erbek, Özge, Tüketici Satımlarında Satıcının Sözleşme Öncesi Aydınlatma Yükümlülüğü ve İhlalinin Sonuçları, Doktora Tezi, 2010, http://acikerisim.deu.edu.tr.
Eren, Fikret, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 18. Baskı, Beta Yayınevi, İstanbul, 2015.
Gürpınar, Damla, Sözleşme Dışı Yanlış Tavsiyede Bulunma, Öğüt veya Bilgi Vermeden Doğan Hukuki Sorumluluk, Güncel Yayınevi, İzmir, 2006.
Hatemi, Hüseyin, “Emeklilik Dersi”, Maltepe Üniversitesi Hukuku Fakültesi Dergisi, Prof. Dr. Aydın Aybay’a Armağan, 2007/2.
Kalkan Oğuztürk, Burcu, Güven Sorumluluğu, Vedat Kitapçılık, İstanbul, 2008.
Kaulbach, Ann-Marie Cathérine, Gestaltungsfreiheit im Erbrecht, Wolfgang Metzger Verlag, Frankfurt am Main, 2012.
Kırca, Çiğdem, Bilgi Vermeden Dolayı Üçüncü Kişiye Karşı Sorumluluk, Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü, Ankara, 2004 (Bilgi Verme).
Kırca, Çiğdem, “Örtülü (Gizli) Boşluk ve Bu Boşluğun Doldurulması Yöntemi Olarak Amaca Uygun Sınırlama (Teleologische Reduktion)”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 50, S. 1, 2001 (Örtülü Boşluk).
Kocayusufpaşaoğlu, Necip, Borçlar Hukuku Genel Bölüm, Borçlar Hukukuna Giriş, Hukuki İşlem, Sözleşme, Birinci Cilt, 5. Tıpkı Bası, Filiz Kitabevi, İstanbul, 2010.
Miserre, Roman, Die “culpa in testando”-Möglichkeiten und Grenzen einer Vertrauenshaftung im Erbrecht-, Verlag Ernst und Werner Gieseking, Bielefeld, 2002.
Oğuzman, M. Kemal/Öz, Turgut: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Cilt 1, 9. Bası, Vedat Kitapçılık, İstanbul, 2011.
Ozanoğlu, Hasan, Tüketicinin Korunması Açısından Taksitle Satım Sözleşmesi, Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü, Ankara, 1999.
Öztan, Bilge/Öztan, Fırat, “İlga, Boşluk, Birlikte Yürürlükte Olma Kavramları Açısından Medeni Kanun’un 24/a/III’üncü Maddesi Karşısında Medeni Kanun’un 85/II’inci Maddesinin Durumu”, Jale G. Akipek’e Armağan, Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları, Konya, 1991.
Serozan, Rona, “Culpa in Contrahendo”, “Akdin Müspet İhlali” ve “Üçüncü Kişiyi Koruyucu Etkili Sözleşme” Kurumlarının Ortak Temeli: Edim Yükümlerinden Bağımsız Borç İlişkisi, MHAD, 1968 (MHAD).
Serozan, Rona, “Haksız Fiil ve Haksız Zenginleşme Sorumluluklarının Açıklarını Sözleşme Sorumluluğu ile Kapatma Eğilimi”, Prof. Dr. Yavuz Alangoya için Armağan, İstanbul, 2007.