Gündelik varoluş biçimimizin içindeki ‘sınırlı insan’ halimizi aşıp da bıraktığımız bir iki söz…”
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Bu yazı, içinde yaşadığı toplumun tarihi ve kültürü üzerine yirmi yıldan fazladır belgesel sinema aracılığıyla düşünce üretmeye çalışan bir yönetmenin; Uygulama alanında yirmi yılda biriktirdiklerini üniversite bünyesinde öğrencileriyle paylaşmaya çalışan bir öğretim görevlisinin; İçine doğduğu aileyi, çevreyi, toplumu, ülkeyi ve bir parçası olduğunu düşündüğü insanlığın macerasını daha iyi anlayabilmek için alanında doktora yapan bir öğrencinin; Melville’in dediği gibi “Kuzey yarıküresinde yaşanan hayatın gerçek yüzünü anlamak için uzak denizlere açılmayı” göze almış; Aklanıp paklanıp “hizaya” gelmektense, kralın adamlarına inat kir pas içinde oynamaya devam ederek “yıkanmak istemeyen çocuklar”ın yanında saf tutmuş bir yurttaşın gözlemleridir.
📊
Key Findings & Data:Görülen, duyulan, okunan, araştırılan, hissedilen neyse onun dile getirilmeye çalışıldığı; aklın ve bilimin yolundan ayrılmadan ama hissedilen duyguları da coşkun bir şekilde ifade etmekten çekinmeyen bir yazı… Ünsal Oskay’ın ifadesiyle “yaşanan bir hayattan sonra, geçip giderken, arkada bırakılan bir iki söz.
💡
Conclusion & Impact:Gündelik varoluş biçimimizin içindeki ‘sınırlı insan’ halimizi aşıp da bıraktığımız bir iki söz…”
🔬Design:Diğer
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Serdar Öztürk · SineFilozofi · Sinema ve Felsefe Sempozyumu
Özet
Bu yazı, içinde yaşadığı toplumun tarihi ve kültürü üzerine yirmi yıldan fazladır belgesel sinema aracılığıyla düşünce üretmeye çalışan bir yönetmenin; Uygulama alanında yirmi yılda biriktirdiklerini üniversite bünyesinde öğrencileriyle paylaşmaya çalışan bir öğretim görevlisinin; İçine doğduğu aileyi, çevreyi, toplumu, ülkeyi ve bir parçası olduğunu düşündüğü insanlığın macerasını daha iyi anlayabilmek için alanında doktora yapan bir öğrencinin; Melville’in dediği gibi “Kuzey yarıküresinde yaşanan hayatın gerçek yüzünü anlamak için uzak denizlere açılmayı” göze almış; Aklanıp paklanıp “hizaya” gelmektense, kralın adamlarına inat kir pas içinde oynamaya devam ederek “yıkanmak istemeyen çocuklar”ın yanında saf tutmuş bir yurttaşın gözlemleridir. Görülen, duyulan, okunan, araştırılan, hissedilen neyse onun dile getirilmeye çalışıldığı; aklın ve bilimin yolundan ayrılmadan ama hissedilen duyguları da coşkun bir şekilde ifade etmekten çekinmeyen bir yazı… Ünsal Oskay’ın ifadesiyle “yaşanan bir hayattan sonra, geçip giderken, arkada bırakılan bir iki söz. Gündelik varoluş biçimimizin içindeki ‘sınırlı insan’ halimizi aşıp da bıraktığımız bir iki söz…”