AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study concludes that, despite their symbolic significance, the "top taxpayer" lists reveal both the structural deficiencies and the strengths of Turkey's fiscal system and should be meticulously evaluated within the broader discourse on state capacity and tax equity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study provides a comprehensive longitudinal analysis of Turkey’s “top taxpayers” between 1997 and 2023, based on data publicly released by the Revenue Administration. The study reveals the structural characteristics of tax concentration at the upper end of the taxpayer hierarchy by analyzing concentration ratios (Top-1, Top-10, Top-25, Top-50), inequality indices (Gini coefficients), and sectoral-geographical distributions. Findings show that over more than two decades, more than half of the total tax paid by the top 100 taxpayers has consistently been concentrated within the top ten firms, while the single largest taxpayer alone accounted for over 10% in 2023. The fact that the same businesses have been around for 20 years, especially banks, energy companies, and petrochemical companies, shows that there is a small but well-established group of taxpayers. The data shows that tax contributions are very concentrated in Istanbul, especially through the Large Taxpayers Office. The provinces of Anatolia do not contribute much at all. While these patterns suggest fiscal stability derived from a limited group of major taxpayers, they also imply fiscal fragility and social inequity, as the bulk of public revenue continues to rely on indirect taxes paid by ordinary citizens. The study concludes that, despite their symbolic significance, the "top taxpayer" lists reveal both the structural deficiencies and the strengths of Turkey's fiscal system and should be meticulously evaluated within the broader discourse on state capacity and tax equity.
Özet
Bu çalışma, Gelir İdaresi Başkanlığı tarafından kamuya açıklanan verilere dayanarak, 1997 ile 2023 yılları arasında Türkiye’nin “vergi rekortmenlerinin” kapsamlı bir uzun dönem analizini sunmaktadır. Çalışma, yoğunlaşma oranlarını (Top-1, Top-10, Top-25, Top-50), eşitsizlik endekslerini (Gini katsayıları) ve sektörel-coğrafi dağılımları analiz ederek, mükellefler hiyerarşisinin üst katmanındaki vergi yoğunlaşmasının yapısal özelliklerini ortaya koymaktadır. Bulgular, yirmi yılı aşkın bir süre boyunca, en çok vergi ödeyen ilk 100 mükellefin ödediği toplam verginin yarısından fazlasının sürekli olarak ilk on firma içinde yoğunlaştığını, 2023 yılında ise yalnızca bir en büyük mükellefin tek başına toplamın %10’undan fazlasını oluşturduğunu göstermektedir. Aynı işletmelerin — özellikle bankalar, enerji şirketleri ve petrokimya şirketlerinin — 20 yıl boyunca listede yer alması, küçük ama köklü bir mükellef grubunun varlığını göstermektedir. Veriler, vergi katkılarının özellikle Büyük Mükellefler Vergi Dairesi aracılığıyla İstanbul’da son derece yoğunlaştığını göstermektedir. Küçük Anadolu illerinin katkısı ise neredeyse hiç yoktur. Bu örüntüler, sınırlı sayıda büyük mükelleften kaynaklanan bir mali istikrarı yansıtırken, aynı zamanda mali kırılganlık ve toplumsal eşitsizliğe de işaret etmektedir; çünkü kamu gelirlerinin büyük kısmı hâlâ sıradan vatandaşlar tarafından ödenen dolaylı vergilere dayanmaktadır. Çalışma, sembolik önemine rağmen, “vergi rekortmenleri” listelerinin Türkiye’nin mali sisteminin hem yapısal eksikliklerini hem de güçlü yönlerini ortaya koyduğunu ve bu listelerin devlet kapasitesi ile vergi adaleti üzerine daha geniş bir tartışma çerçevesinde titizlikle değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varmaktadır.