AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal four dominant themes: rent control measures, increase in landlord–tenant cases, housing challenges following the earthquakes, and policy responses to the rental housing crisis.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
: Since 2020, the rental housing crisis in Türkiye has emerged as a major public policy issue, characterized by soaring rents, increasing evictions, and growing landlord–tenant disputes. Despite its significance, limited attention has been paid to how the crisis has been politically framed and addressed through public policy. This article examines how the rental housing crisis has been represented in the Turkish Grand National Assembly (TBMM) and analyzes the policy frameworks shaping parliamentary responses. Using a qualitative research design, the study examines 559 plenary session transcripts, 14 legislative bills, 26 parliamentary investigation motions, 43 committee records, and 58 parliamentary questions produced between 1 January 2018 and 18 February 2026 through document analysis, thematic analysis, and critical discourse analysis. The findings reveal four dominant themes: rent control measures, increase in landlord–tenant cases, housing challenges following the earthquakes, and policy responses to the rental housing crisis. While parliamentary interventions have largely focused on managing the immediate consequences of the crisis, rental housing has not been institutionalized as a distinct field of public policy. The article argues that the crisis is better understood as an outcome of a homeowner-oriented housing regime, housing assetisation, and the historical marginalization of rental housing, thereby contributing to the political economy of housing.
Özet
Türkiye'de 2020 sonrasında derinleşen kiralık konut krizi, kira artışları, tahliyeler ve ev sahibi-kiracı uyuşmazlıkları üzerinden önemli bir kamu politikası sorunu haline gelmiştir. Buna karşın kiralık konutun siyasal düzeyde nasıl tanımlandığı ve hangi politika araçlarıyla ele alındığına ilişkin çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışma, kiralık konut krizinin Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde (TBMM) nasıl temsil edildiğini ve geliştirilen müdahalelerin hangi politika çerçevesi içinde şekillendiğini incelemektedir. Araştırmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş, 01 Ocak 2018-18 Şubat 2026 tarihleri arasında TBMM'de üretilen 559 Genel Kurul Tutanağı, 14 Kanun Teklifi, 26 Meclis Araştırması Önergesi, 43 Komisyon Tutanağı ve 58 Yazılı Soru Önergesi doküman incelemesi, tematik analiz ve eleştirel söylem analizi yöntemleriyle analiz edilmiştir. Bulgular, TBMM tartışmalarının dört temel tema etrafında yoğunlaştığını göstermektedir: kira artışlarının sınırlandırılması, ev sahibi-kiracı dava sayılarındaki artış, deprem sonrasında derinleşen barınma sorunları ve kiralık konuta yönelik politika arayışları. Çalışma, parlamentoda geliştirilen müdahalelerin büyük ölçüde kira krizinin görünürdeki sonuçlarını yönetmeye odaklandığını, kiralık konutun ise bağımsız bir kamu politikası alanı olarak kurumsallaştırılamadığını ortaya koymaktadır. Bu yönüyle çalışma, kira krizini yalnızca makroekonomik istikrarsızlığın bir sonucu olarak değil, mülk-merkezli konut rejimi, konutun varlıklaşması ve kiralık konutun politika düzeyinde tarihsel olarak marjinalleştirilmesi bağlamında ele alarak konutun politik ekonomisi literatürüne katkı sunmaktadır.