SavedAdd your journal

Journals / Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 24 - Sayı: 2

Peace Strategy of The Prophet (Pbuh)

HZ. PEYGAMBER (S.A.S.)’İN BARIŞ STRATEJİSİ

Nizamettin ÇELİK
Pages
119–161
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

For this reason, when the Islamic State of Madinah became multidimensional, the Prophet (pbuh) expanded his foreign relations network through diplomatic correspondence and tried to achieve these goals.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Peace strategy of the Prophet (pbuh) in international relations is not a so-called discourse which is in limelight, but rather a realistic and applied phenomenon.
📊
Key Findings & Data:Prophet aimed to create an environment of peace and tranquility all over the world.
💡
Conclusion & Impact:For this reason, when the Islamic State of Madinah became multidimensional, the Prophet (pbuh) expanded his foreign relations network through diplomatic correspondence and tried to achieve these goals.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Peace strategy of the Prophet (pbuh) in international relations is not a so-called discourse which is in limelight, but rather a realistic and applied phenomenon. Prophet aimed to create an environment of peace and tranquility all over the world. It is a fact that the peace environment itself is an Islamic achievement. Because peace and erasure are the core (essence) and spirit of Islam. Tranquility and peace take the first place in the teachings of the Prophet (pbuh) international relations. As a matter of fact, we see clearly in the Hudeybiye Treaty that the Prophet (pbuh) took and targeted trust and peace in foreign relations. Unlike the tactical and daily politics of the Meccans who did not give any covenant and agreement at the micro level and the Byzantine and Sassanid states at the macro level, the Prophet (pbuh) did not allow the spread of mischief, and chaos, tried to maintain an environment of peace and trust. For this reason, when the Islamic State of Madinah became multidimensional, the Prophet (pbuh) expanded his foreign relations network through diplomatic correspondence and tried to achieve these goals.

Özet

Hz. Peygamber (s.a.s.)’in uluslararası ilişkilerdeki barış stratejisi, dillerde dolaşan sözde bir söylem değil; aksine gerçekçi ve uygulanmış bir olgudur. Hz. Peygamber, yeryüzünün her yerinde barış ve huzur ortamını oluşturmayı hedeflemiştir. Şu husus bir gerçektir ki barış ortamının bizatihi varlığı, İslami açıdan bir kazanımdır. Çünkü sulh ve silm, İslam'ın özü ve ruhudur. Hz. Peygamber (s.a.s.)’in uluslararası ilişkiler öğretisinde sükûnet ve barış ilk sırayı almaktadır. Nitekim Hz. Peygamber (s.a.s.)’in dış ilişkilerde güven ve barışı merkeze aldığını ve hedeflediğini Hudeybiye Antlaşması’nda açıkça görmekteyiz. Hz. Peygamber (s.a.s.) mikro düzeyde hiçbir ahd ve anlaşma tanımayan Mekkelilerin; makro düzeyde de Bizans ve Sâsânî devletlerinin taktiksel ve gündelik siyasetlerinin aksine güven ve barış merkezli bir strateji izleyerek fitne, fesat ve kargaşanın yayılmasına fırsat vermemiş, barış ve güven ortamını korumaya çalışmıştır. Bu sebeple Medine İslam Devleti çok boyutlu olarak güçlenince Hz. Peygamber (s.a.s.) diplomatik yazışmalar yoluyla dış ilişkiler ağını genişletmiş ve bu hedefleri gerçekleştirmeye çalışmıştır.

🔖

Cite This Article

ÇELİK, N. (2019). Peace Strategy of The Prophet (Pbuh). Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 24 - Sayı: 2, 119–161. https://ajindex.com/articles/124146

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Abdurrazzak, Ebu Bekir b. Hammam es-San’ani, el-Musannef, thk. Habiburrahman elÂ’zamî, Mektebetü’l-İslami, Beyrut, 1983.
  2. Ahmed b. Hanbel, Müsned, thk. Şuayb Arnavudî, Adil Murşîd, Müessesetü’r-Risale, Lübnan, 1999. Ahmed Kaim eş-Sa’bî, Vesikatü’l-Medine, Vizaretü’l-Evkaf ve’ş-Şuûnü’l-İslamiyye, Devha, 2005.
  3. Ahmet Reşit Turnagil, İslamiyet ve Milletler hukuku, Sebil Yayınevi, İstanbul,1977.
  4. Aksar, Yusuf, Teoride ve Uygulamada Uluslararası Hukuk, Seçkin Yayıncılık, İstanbul, 2012. Ali b. el-Mutarrazî, Ebu’l-Feth Nasru’d-Din b. Âbdi’s-Seyyid, El-Muğrib fi Tertîbi’l- Mu’rib, Thk. Mahmud Fahurî, Abdu’l-Hamid Muhtar, Mektebet-u Usabe b. Zeyd, Halep, 1979. Alûsî, Ebu’l- Fazl Şihabu’d-Din Mahmud, Ruhu’l- Meani fi Tefsir-i Kur’an-i’l-Azim ve’ssebi’l- Mesani, İhya-u Turasi’l-Arabi, Beyrut, Trs. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. el-Huseyn, Şua’bu’l- İman, Thk. Muhammed Said, Daru’l- Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 1410/ 1991.
  5. Bezzar, Ebu Bekir Ahmet b. Amr b. Abdi’l-Halık, Müsnedü’l-Bezzar, thk. Mahfuzu’r-Rahman Zeynullah, Mektebetü’l-U’lum ve’l-Hikem, Medine,1997. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, el-Camiu’l-Müsnedü’s-Sahihu’l-Muhtasar Min Umuri Resulillahi ve Sünenihi ve Eyyamihi, thk. Mahmud Muhammed Nassar, Daru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 2013.
  6. Çelik, Nizamettin, Hz. Peygamber’in (sav) Diplomatik İlişkilerinin Mahiyeti ve Temel Hedefi. HADITH. Yıl: 2019/1; Sayı: 2, ss. 72-109. Darimî, Ebu Muhammed Abdullah b. Abdirrahman, Sünenü’d-Dârimî, Daru’l-Muğni, Riyad, 2000. Ebû Dâvûd, Süleymân b. el-Eş’as es-Sicistanî, es-Sünen, Thk. Yasir Hasan vdğ., Müessesetü’r-Risale, Beyrut, 2013. Ebu Ya'lâ el-Mevsulî, Ahmed b. Ali b. Müsenna et-Temimî, Musnedu Ebî Ya’lâ el-Mavsılî, Thk. Hüseyn Selim Esed, Daru'l-Me'mun li't-Turas, Dımeşk, 1984. Ebû Zehra, Muhammed, el-Alakatü’d-Devliyye fi’l-İslam, daru’l- fikri’l-Arabi, Kahire, 1995. el-Askerî, Ebu Hilal, el-Furuku’l-Luğaviyye, Thk. Muhammed İbrahim Süleym, Daru’l-İlm ve’s-Sekafe, Kahire, 1997. el-Battal, Battal b. Ahmed b. Süleyman b. Battal er-Rakbiyyu, En- Nazmu’l-Muste’zeb fi Tefsiri Garibi Elfazi’l- Mühezzeb, Thk. Mustafa Abdu’l- Hafiz Salim, Mektebetü’l- Ticariyye, Mekke, 1991. el-Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. el-Huseyn. es-Süneü’l-Kübrâ, Daru’l- Marife, Beyrut, 1986. el-Ezherî, Ebu Mensur Muhammed b. Ahmed, Tehzibu’l-Luğğa, Thk. Abdu’s-Selam Muhammed, Daru’l-Mısrıyye, Kahire, 1964. el-Lüheybî, Salih, “el-Alakatu’d-Devliyye fi Vakti’l-Harb fi Fikri’l-İslamî”, Mecelletü Külliyeti’l-Ulumi’l-İslamiye, Musul, 2013.
  7. Erol Kurubaş, Ulus