SavedAdd your journal

Journals / Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi / 2026 / Cilt: 14 Sayı: 2

INDICATORS of ESTABLISHING an EFFECTIVE COMMUNICATION SYSTEM in INSTITUTIONALIZATION

KURUMSALLAŞMADA ETKİN BİR İLETİŞİM SİSTEMİ OLUŞTURMANIN GÖSTERGELERİ

Mehmet Akif Günay(GUMUSHANE UNIVERSITY, FACULTY OF COMMUNICATION)0000-0003-1039-5440
Pages
1753–1783
Publication Date
2026-10-01
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The research findings indicate that businesses primarily associate the concept of institutionalization with concepts such as systematization, order, standardization, professionalization, and sustainability.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Institutionalization is a process that enables businesses to operate within a framework of systems, rules, standards, and procedures independent of individuals, thereby ensuring the sustainability of the business.
📊
Key Findings & Data:In this process, internal communication, corporate communication, and public relations activities are considered key indicators of institutionalization.
💡
Conclusion & Impact:The research findings indicate that businesses primarily associate the concept of institutionalization with concepts such as systematization, order, standardization, professionalization, and sustainability.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kurumsallaşma · Kurumsal İletişim · Örgüt İçi İletişim

Abstract

Institutionalization is a process that enables businesses to operate within a framework of systems, rules, standards, and procedures independent of individuals, thereby ensuring the sustainability of the business. In this process, internal communication, corporate communication, and public relations activities are considered key indicators of institutionalization. In this study, a phenomenological approach was employed as a qualitative research method to examine the relationship between institutionalization and communication. Data in the study were collected using in-depth interview techniques. Data were collected through semi-structured, in-depth interviews conducted with 10 corporate communication specialists working in small and medium-sized family-owned businesses that have been operating in Turkey for at least two generations. The collected data were analyzed using thematic analysis. The research findings indicate that businesses primarily associate the concept of institutionalization with concepts such as systematization, order, standardization, professionalization, and sustainability. Participants view institutionalization not merely as a change in organizational structure but also as a process of building trust, developing brand image, and strengthening customer relationships. The findings also reveal that communication plays a significant role in the institutionalization process, both in regulating internal organizational relationships and in managing relationships with the external environment. Internal communication serves an important function in ensuring coordination among employees, communicating organizational culture, reducing conflicts, and organizing business processes. Corporate communication activities, on the other hand, contribute to strengthening institutionalization elements such as building customer trust, developing corporate image, and promoting transparency and accountability. The research findings indicate that the institutionalization process is not limited solely to organizational structure and management processes; communication processes are one of the fundamental components of this process. It is observed that as organizations undergo institutionalization, they adopt a more planned, transparent, and trust-oriented structure; meanwhile, effective communication processes play a decisive role in this transformation, both internally and externally. In this context, this study aims to contribute to the literature by elucidating the relationship between institutionalization and organizational communication through empirical investigation.

Özet

Kurumsallaşma, işletmelerin kişilerden bağımsız olarak sistem, kurallar, standartlar ve prosedürler çerçevesinde faaliyet göstermesini sağlayan ve işletmenin sürdürülebilirliğini mümkün kılan bir süreçtir. Bu süreçte örgüt içi iletişim, kurumsal iletişim ve halkla ilişkiler faaliyetleri kurumsallaşmanın önemli göstergelerinden biri olarak değerlendirilmektedir. Araştırmada kurumsallaşma ile iletişim arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amacıyla nitel araştırma yöntemi olarak fenomenolojik yaklaşım kullanılmıştır. Araştırmada veriler derinlemesine görüşme tekniğiyle toplanmıştır. Veriler, Türkiye’de en az iki kuşaktır faaliyet gösteren küçük ve orta ölçekli aile işletmelerinde çalışan 10 kurumsal iletişim uzmanlarıyla gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler aracılığıyla elde edilmiştir. Elde edilen veriler tematik analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Araştırma bulguları, işletmelerin kurumsallaşma kavramını çoğunlukla sistem, düzen, standartlaşma, profesyonelleşme ve sürdürülebilirlik kavramlarıyla ilişkilendirdiğini göstermektedir. Katılımcılar kurumsallaşmayı yalnızca örgütsel yapıdaki değişim olarak değil, aynı zamanda güven oluşturma, marka imajı geliştirme ve müşteri ilişkilerini güçlendirme süreci olarak değerlendirmektedir. Bulgular ayrıca kurumsallaşma sürecinde iletişimin hem örgüt içi ilişkilerin düzenlenmesinde hem de dış çevre ile ilişkilerin yönetilmesinde önemli bir rol oynadığını ortaya koymaktadır. Örgüt içi iletişim; çalışanlar arası koordinasyonun sağlanması, örgüt kültürünün aktarılması, çatışmaların azaltılması ve iş süreçlerinin düzenlenmesi açısından önemli bir işlev görmektedir. Kurumsal iletişim faaliyetleri ise müşteri güveninin oluşturulması, kurumsal imajın geliştirilmesi, şeffaflık ve hesap verebilirlik gibi kurumsallaşma unsurlarının güçlendirilmesine katkı sağlamaktadır. Araştırma sonuçları, kurumsallaşma sürecinin yalnızca örgütsel yapı ve yönetim süreçleriyle sınırlı olmadığını; iletişim süreçlerinin bu sürecin temel bileşenlerinden biri olduğunu göstermektedir. Kurumsallaşma ile birlikte işletmelerin daha planlı, daha şeffaf ve daha güven odaklı bir yapıya kavuştuğu; etkili iletişim süreçlerinin ise bu dönüşümün hem örgüt içi hem de örgüt dışı boyutunda belirleyici rol oynadığı görülmektedir. Bu bağlamda çalışma, kurumsallaşma ve örgütsel iletişim arasındaki ilişkiyi uygulama alanı üzerinden ortaya koyarak literatüre katkı sağlamayı amaçlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Günay, M. A. (2026). INDICATORS of ESTABLISHING an EFFECTIVE COMMUNICATION SYSTEM in INSTITUTIONALIZATION. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, Cilt: 14 Sayı: 2, 1753–1783. https://doi.org/10.19145/e-gifder.1926525

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (55)

  1. Alayoğlu, N. (2003). Aile Şirketlerinde Yönetim ve Kurumsallaşma. MÜSİAD Yayınları.
  2. Aylan, S., & Koç, H. (2017). İşletmelerin Kurumsallaşma Kriterlerinin Belirlenmesine Yönelik Bir Ölçek Geliştirme Çalışması. 19(2), 564–585. https://doi.org/https://izlik.org/JA85LL88CT
  3. Ayoko, O., Härtel, C., Fisher, G., & Fujimoto, Y. (2004). Communication competence in cross-cultural business interactions. In T. Dennis & H. Owen (Eds.), Key issues in organizational communication (pp. 157–171). Routledge.
  4. Aytar, O. (2009). Türk işletme kültürünün gelişim süreci: Türk tipi yönetim ve Türkiye’ye özgü kurumsallaşma anlayışının tarihsel bir analizi. [Yüksek lisans Tezi]. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimleri Enstitüsü.
  5. Berger, P. L., & Luckmann, T. (1966). The Social Construction of Reality. Anchor Books.
  6. Bilgin, N. (2007). Aile Şirketleri Kurumsallaşma Eğilimleri: Ankara Kobi Örneği [Yüksek Lisans Tezi]. Atılım Üniversitesi.
  7. Blazenaite, A. (2012). Effective Organizational Communication: In Search of a System. 74(4), 84–101. https://doi.org/10.5755/J01.SS.74.4.1038
  8. Bryman, A. (2004). Social Research Method. Oxford Univ. Pres.
  9. Cooren, F. (2010). Action and Agency in Dialogue: Passion, Incarnation and Ventriloquism. John Benjamins.
  10. Denzin, N. K., & Lincoln, Y. S. (2018). Introduction: The Discipline and Practice of Qualitative Research. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln (Eds.), Qualitative Research: Theories and Issues (pp. 29–86). Sage.
  11. DiMaggio, P. J., & Powell, W. W. (1983). The İron Cage Revisited: Institutional İsomorphism and Collective Rationality in Organizational Fields. 48(2), 147–160. https://doi.org/10.1515/9780691229270-005
  12. Fink, A. (1995). How to Sample in Surveys, Thousand Oaks London New Delhi:SAGE Publication. SAGE Publications.
  13. Fındıkçı, İ. (2005). Aile Şirketlerinde Yönetim ve Kurumsallaşma. Alfa Yayınevi.
  14. Gibbs, G. R. (2002). Qualitative Data Analysis: Explorations with NVivo. Open University Press.
  15. Gudykunst, W. B. (2005). An Anxiety/Uncertainty Management (AUM) Theory of Effective Communication: Making the Mesh of the Net Finer. In W. B. Gudykunst (Ed.), Theorizing About Intercultural Communication (pp. 281–322). Sage.
  16. Ioannidis, J. P. (2007). Limitations are not properly acknowledged in the scientific literature. 60(4), 324–329. https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.jclinepi.2006.09.011
  17. Karavardar, G. (2011). Aile İşletmelerinde Kurumsallaşma,Yetki Devri Ve Belirsizliğe Tolerans. 1(1), 157–179. https://doi.org/https://izlik.org/JA24JJ87XY
  18. Karpuzoğlu, E. (2004). Aile Şirketlerinin Sürekliliğinde Kurumsallaşma.” 1. Aile İşletmeleri Kongresi: 42-53. 1. Aile İşletmeleri Kongresi. 1. Aile İşletmeleri Kongresi.
  19. Krefting, L. (1991). Rigor in qualitative research: The assessment of trustworthiness. 45(3), 214–222. https://doi.org/https://doi.org/10.5014/ajot.45.3.214
  20. Kümbetoğlu, B. (2008). Sosyolojide ve Antropolojide Niteliksel Yöntem ve Araştırma. Bağlam Yayıncılık.
  21. Leininger, M. (1994). Evaluation Criteria and Critique of Qualitative Research Studies. In J. Morse (Ed.), Critical Issues in Qualitative Research Methods (pp. 95–115). SAGE Publications.
  22. Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (2013). The Constructivist Credo. Walnut Creek. Left Coast Press. https://doi.org/https://doi.org/10.4324/9781315418810
  23. March, J. (1996). Continuty and Change in Theories of Organizational Action. 41(2), 278–279. https://doi.org/https://doi.org/10.2307/2393720
  24. Matthews, D. R., Son, J., & Watchravesringkan, K. (2014). An exploration of brand equity antecedents concerning brand loyalty: A cognitive, affective, and conative perspective. Journal of Business and Retail Management Research, 9(1), 26–39.
  25. Mayring, P. (2011). Nitel sosyal araştırmaya giriş: Nitel düşünce için bir rehber. (A. Gümüş & S. M. Durgun, Trans.). Bilgesu Yayıncılık.
  26. Meyer, J. W., Boli, J., & Thomas, G. M. (1994). Ontology and Rationalization in the Western Cultural Account. In G. M. Thomas, J. W. Meyer, F. O. Ramirez, & J. Boli (Eds.), Institutional Environments and Organizations: Structural Complexity and Individualism (pp. 9–27). Sage.
  27. Meyer, J. W., & Rowan, B. (1977). Institutionalized Organizations: Formal Structure as Myth and Ceremony. 83(2), 340–363.
  28. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative Data Analysis (2nd Edition). Sage Publications.
  29. Morrow, S. L. (2005). Quality and Trustworthiness in Qualitative Research in Counseling Psychology. 52(2), 250–260. https://doi.org/https://doi.org/10.1037/0022-0167.52.2.250? urlappend=%3Futm_source%3Dresearchgate.net%26utm_medium%3Darticle
  30. Mumby, D. K., & Kuhn, T. R. (2019). Organizational Communication: A Critical Introduction. Sage.
  31. Neuman, W. L. (2007). Basics of Social Research: Qualitative and Quantitative Approaches (2nd Edition). Pearson Education.
  32. O’Kane, P., Hargie, O., & Tourish, D. (2004). Communication without frontiers. In D. Tourish & O. Hargie (Eds.), Key Issues in Organisational Communication (pp. 74–95). Routledge.
  33. Özdemirci, A. (2014). Popüler Kültür, Türk Psikolojisi Ve Imaj Yönetimi: Türkiye (1950-1980). Beta Yınları.
  34. Patton, M. Q. (2015). Qualitative research & evaluation methods: Integrating theory and practice. Sage publications. https://books.google.com/books?hl=tr&lr=&id=ovAkBQAAQBAJ&oi=fnd&pg=PP1&dq=Qualitative+research+%26+evaluation+methods:+Integrating+theory+and+practice+&ots=ZSZ-5tuEA3&sig=SYf7TlXTxvQCc_u1rA-zcRn59Jc
  35. Putnam, L. L., & Nicotera, A. M. (2009). Building Theories of Organization: The Constitutive Role of Communication. Routledge.
  36. Rehber, E. (2006). Tarımda endüstrileşme ve küreselleşme. 477, 20–25.
  37. Rogala, A., & Bialowas, S. (2016). Communication in Organizational Environments: Functions, Determinants and Areas of Influence. Springer. https://doi.org/doi.org/10.1057/978-1-137-54703-3
  38. Sargut, A. S. (2001). Kültürlerarası Farklılaşma ve Yönetim. İmge Kitabevi.
  39. Şavran, T. G. (2012). Araştırma Probleminin Oluşturulması ve Uygun Yöntem ve Tekniklerin Seçilmesi. In G. Şavran (Ed.), Sosyolojide Araştırma Yöntem Ve Teknikleri (pp. 106–143). Anadolu Üniversitesi Yayınları.
  40. Schultz, F., & Wehmeier, S. (2010). Institutionalization of Corporate Social Responsibility Within Corporate Communications: Combining İnstitutional, Sensemaking and Communication Perspectives. 15(1), 9–29. https://doi.org/https://doi.org/10.1108/13563281011016813
  41. Scott, W. R. (2014). Institutions and Organizations: Ideas, Interests and Identities (4th ed.). Sage. Selznick, P. (1996). Institutionalizm “Old” and “New.” 41(2), 270–277. https://doi.org/https://doi.org/10.2307/2393719
  42. Shockley-Zalabak, P. (2014). Fundamentals of Organizational Communication. Pearson Education Limited. Stinchcombe, A. (1968). Constructing Social Theories. University of Chicago Press.
  43. Suchman, M. C. (1995). Managing Legitimacy: Strategic and İnstitutional Approaches. 20(3),(3), 571–610. https://doi.org/https://doi.org/10.2307/258788
  44. Taylor, J. R., & Van Every, E. J. (2000). The Emergent Organization: Communication as Its Site and Surface. Lawrence Erlbaum.
  45. Tolbert, P. S., & Zucker, L. G. (1996). The institutionalization of institutional theory. In S. Clegg, C. Hardy, & W. Nord (Eds.), Handbook of Organization Studies (pp. 175–190). SAGE Publications Ltd.
  46. Türnüklü, A. (2000). Eğitimbilim Araştırmalarında Etkin Olarak Kullanılabilecek Nitel BirAraştırma Tekniği: Görüşme. 24(24), 543–559. https://doi.org/https://izlik.org/JA49HH95LM
  47. Weick, K. E. (1969). The Social Psychology of Organizing. Reading. Addison-Wesley.
  48. Weick, K. E. (1979). The Social Psychology of Organizing. Reading. Addison-Wesley.
  49. Weick, K. E. (1995). Sensemaking in Organizations. Thousand Oaks,. SAGE Publications.
  50. Wrench, J. S., Punyanunt-Carter, N., & Ward, M. (2015). Organizational Communication: Theory, Research, and Practice. Flat World Knowledge, Incorporated.
  51. Yazıcıoğlu, İ., & Koç, H. (2009). Aile İşletmelerinin Kurumsallaşma Düzeylerinin Belirlenmesine Yönelik Karşılaştırmalı Bir Araştırma. (21), 497–507. https://doi.org/https://izlik.org/JA95HE48BF
  52. Yilmaz, D. (2024). Türk Medyasında Hamas-İsrail Çatışması: Analiz ve Değerlendirme. TRT Akademi. https://doi.org/10.37679/trta.1388643
  53. Yilmaz, D., & Günay, M. A. (2025). Kültürlerarası İletişim Bağlamında Suriyeli Sığınmacıların Türk Kültürü ile Etkileşimi. 8(1), 231–261. https://doi.org/https://doi.org/10.47951/mediad.1626894
  54. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2013). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. (9. Baskı). Ankara:SeçkinYayıncılık. Zucker, L. G. (1977). The Role of Institutionalization in Cultural Persistence. 42(5), 726–743. https://doi.org/10.2307/2094862
  55. Zucker, L. G. (1983). Organizations as institutions. In S. B. Bacharach (Ed.), Research in the Sociology of Organizations (pp. 1–42). JAI Press. https://doi.org/https://doi.org/10.1177/017084068400500206