AI Summary & Key Takeaways
AI InsightPublicly accessible posts were anonymized, and usernames were not reproduced.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the digital demand for justice in Türkiye as a structural response to a crisis of institutional legitimacy rather than as a spontaneous eruption of online outrage. It focuses on the İpek Er/Musa Orhan case, in which the perceived distance between the formal operation of legal institutions and public expectations of justice generated intense digital mobilization. The study asks how justice discourse is constructed in the digital public sphere when legal and institutional mechanisms fail to produce a socially persuasive response. It compares two hashtags on X: #İpekErİçinAdalet (Justice for İpek Er) and #MusaOrhanTutuklansın (Arrest Musa Orhan). Although both hashtags emerged from the same case, they are treated not as interchangeable expressions of anger but as distinct modes of public judgment, moral positioning, and political demand. The theoretical framework combines four complementary perspectives. Post-democracy explains the structural erosion of institutional authority and the widening gap between formal legality and public perceptions of justice. Liminality clarifies the ambiguous normative space in which official judgment remains incomplete while public judgment is rapidly produced. The concept of affective publics accounts for the circulation of grief, anger, disgust, urgency, and solidarity as forces that organize collective attention. Finally, platformed publicness highlights how repetition, visibility, connectivity, and speed shape the circulation of punitive demands. Together, these perspectives conceptualize digital punishment as a contradictory socio-technical practice: it may expose institutional failures and amplify marginalized claims, yet it may also weaken procedural safeguards, narrow context, and transform accusation into premature moral certainty. The study adopts a qualitative case-study design. Its corpus consists of 286 tweets shared between August 2020 and April 2023 and selected through purposive sampling: 93 tweets under #İpekErİçinAdalet and 193 under #MusaOrhanTutuklansın. This unequal distribution was preserved because it reflects the hashtags’ different temporal and discursive structures. Whereas #İpekErİçinAdalet circulated over a prolonged period as a continuing reminder of the case and a demand for institutional accountability, #MusaOrhanTutuklansın was concentrated within a much shorter interval as an intense call for immediate action. The material was analyzed through reflexive thematic analysis. Tweet texts, affective tones, primary targets, recurring moral repertoires, and temporal patterns were interpreted comparatively. Profile and emotion fields served only as descriptive indicators; final themes emerged through contextual and iterative interpretation. Publicly accessible posts were anonymized, and usernames were not reproduced.
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de dijital adalet talebinin çevrimiçi öfkenin kendiliğinden bir taşkınlığı olarak değil, hukukun kamu vicdanı ile mevzuat arasındaki dengeyi kurmakta zorlandığı anlarda oluşan kurumsal boşluğun dijital kamusal alandaki yapısal bir tezahürü olarak nasıl ortaya çıktığını incelemektedir. Araştırma, İpek Er/Musa Orhan davası etrafında X platformunda dolaşıma giren #İpekErİçinAdalet ve #MusaOrhanTutuklansın etiketleri altında üretilen söylemleri karşılaştırmalı olarak analiz etmektedir. Ağustos 2020 ile Nisan 2023 tarihleri arasında paylaşılan tweetler arasından amaçlı örnekleme ile seçilen toplam 286 tweet, refleksif tematik analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Bulgular, dijital adalet talebinin homojen bir “dijital öfke” kategorisine indirgenemeyeceğini, kurumsal meşruiyet krizinin içinde iki farklı adalet kipine ayrıştığını göstermektedir. #İpekErİçinAdalet hattında cezasızlık eleştirisi, süreç şeffaflığı, duruşma takibi ve kurumsal/prosedürel adalet talebi daha görünür hale gelirken, #MusaOrhanTutuklansın hattında daha kısa, buyurgan ve cezalandırıcı bir söylem yoğunlaşmaktadır. Çalışma, bu farklılaşmayı post-demokrasi, kurumsal boşluk, liminalite, duyuşsal kamular ve dromoloji kavramları ekseninde tartışmaktadır. Sonuç olarak, dijital infaz, hukukun bütünüyle yerini alan bir adalet mekanizması değil, hukuki meşruiyetin ikna üretmekte zorlandığı bağlamlarda hız, görünürlük ve duygulanımsal yoğunluk üzerinden işleyen liminal bir protez hukuk pratiği olarak kavramsallaştırılmaktadır. Bu yönüyle çalışma, hukuk sosyolojisi ve dijital kültür literatürüne Türkiye bağlamından özgün bir katkı sunmaktadır.