Journals / Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi / 2026 / Sayı: 2

The Problem of the Embezzlement of Goods of Very Low Value in a Chain-Like Manner

Çok Düşük Değerdeki Malın Zincirleme Şekilde Zimmete Geçirilmesi Sorunu

Çiler Damla Bayraktar(Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi Hukuk Fakültesi)0000-0002-7611-5088
Pages
1–39
Publication Date
2026-07-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The following sections examine, from a legal and dogmatic perspective, whether successive acts of embezzlement involving property of very low value may be subject to criminal punishment.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:In Turkish law, the offence of embezzlement is regulated under Article 247(1) of the Turkish Penal Code (TCK).
📊
Key Findings & Data:According to this provision, “a public official who, by virtue of his duty, has been entrusted with the possession of property, or is responsible for its protection and supervision, and who appropriates such property for himself or for another person, shall be punished with imprisonment from five to twelve years.” A lesser penalty is prescribed where the value of the property subject to the offence is low; in such cases, the sentence is reduced by one-third to one-half, as regulated under Article 249 of the TCK.
💡
Conclusion & Impact:The following sections examine, from a legal and dogmatic perspective, whether successive acts of embezzlement involving property of very low value may be subject to criminal punishment.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:zimmet suçu · zincirleme suç · müsamaha edilen zimmet

Abstract

In Turkish law, the offence of embezzlement is regulated under Article 247(1) of the Turkish Penal Code (TCK). According to this provision, “a public official who, by virtue of his duty, has been entrusted with the possession of property, or is responsible for its protection and supervision, and who appropriates such property for himself or for another person, shall be punished with imprisonment from five to twelve years.” A lesser penalty is prescribed where the value of the property subject to the offence is low; in such cases, the sentence is reduced by one-third to one-half, as regulated under Article 249 of the TCK. However, where the property has a very low value, there is a widely accepted view among legal scholars—albeit grounded on different theories and rationales—that the act of appropriation cannot be punished even within the scope of this provision. Nonetheless, the dogmatic discussion on whether acts involving the successive embezzlement of property of very low value may be punished, and the legislative amendments required to ensure that perpetrators of such acts can be held criminally liable, has not been addressed in Turkish legal literature. The following sections examine, from a legal and dogmatic perspective, whether successive acts of embezzlement involving property of very low value may be subject to criminal punishment.

Özet

Türk hukukunda zimmet suçu Türk Ceza Kanunu madde. 247/1’de düzenlenmiştir. Buna göre “görevi nedeniyle zilyedliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu malı kendisinin veya başkasının zimmetine geçiren kamu görevlisi, beş yıldan oniki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” Daha az cezayı gerektiren hal olarak, zimmet suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle verilecek cezanın üçte birden yarıya kadar indirileceği de yine bu kanunda düzenlidir (TCK m. 249). Ancak malın değerinin çok düşük olması halinde, zimmete geçirme fiilinin bu madde kapsamında dahi cezalandırılamayacağı konusunda -farklı teori ve gerekçelere dayandırılmakla birlikte- hukukçular arasında geniş bir kanı vardır. Çok düşük değerdeki malın zincirleme şekilde zimmete geçirilmesi fiillerinin cezalandırılıp cezalandırılmayacağına ilişkin dogmatik bir tartışmaya ve bu fiili işleyen failin cezalandırılmasını sağlamak adına mevzuatta yapılması gereken değişikliklere ise Türk ceza hukuku literatüründe yer verilmemiştir. Aşağıda çok düşük değerdeki malın zincirleme şekilde zimmete geçirilmesi fiillerinin cezalandırılıp cezalandırılmayacağı konusu hukuki ve dogmatik açıdan ele alınmıştır.

🔖

Cite This Article

Bayraktar, Ç. D. (2026). The Problem of the Embezzlement of Goods of Very Low Value in a Chain-Like Manner. Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, Sayı: 2, 1–39. https://doi.org/10.33432/ybuhukuk.1835536

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (50)

  1. Akbulut, Berrin (2025) Ceza Hukuku Genel Hükümler, 12. Baskı, Ankara, Adalet Yayınevi.
  2. Akkaş, Ahmet Hulusi/Akpınar, Eren (2021) “Kullanma Zimmeti”, Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 25, S. 2, ss. 465-493.
  3. Artuç, Mustafa (2008) “Zincirleme Suç”, Terazi Hukuk Dergisi, C. 3, S. 28, ss. 45-66.
  4. Aslan, Volkan (2013) “Zimmet Suçu”, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, C. 71, S. 1, ss. 43-66.
  5. Baba, Yasemin (2017) Haksızlık İçeriğindeki Azlığın Cezalandırma Üzerindeki Etkisi, (Doktora Tezi), İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  6. BGH, 18.02.1970-3StR2/69 s.e.t. 09.08.2025.
  7. Can, Neslihan (2020) “Türk Ceza Kanunu’nda Zimmet Suçu”, Dicle Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 25, S. 43, ss. 239-278.
  8. Centel, Nur (2019) “Zimmet Suçu”, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi DergisiProf. Dr. Durmuş Tezcan’a Armağan, C. 21, ss. 2779-2800.
  9. Centel, Nur/Zafer, Hamide/Çakmut, Özlem (2020) Türk Ceza Hukukuna Giriş, 11. Baskı, İstanbul, Beta Yayınları.
  10. Demirbaş, Timur (2022) Ceza Hukuku Genel Hükümler, 17. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  11. Dönmezer, Sulhi (1984) Özel Ceza Hukuku Dersleri, İstanbul, Fakülteler Matbaası.
  12. Dönmezer, Sulhi/Erman, Sahir (2021) Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku, C. II, 15. Bası, İstanbul, Der Yayınları.
  13. Erdoğan, Oğuz (2021) Rızanın Ceza Hukuku Sorumluluğu Üzerindeki Etkisi, 1. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  14. Erem, Faruk (1957) “Zimmet ve İhtilas”, Ankara Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 14, S. 1, ss. 38-47.
  15. Eser, Albin (2001) ““sozialadæquanz”: eine überflüssige oder unversichtbare Rechtsfigur?”: Schünemann, Bernd/Achenbach Hans/Bottke, Wilfried/Haffke, Bernhard/Rudolphi, Hans-Joachim (Editörler), Festschrift für Claus Roxin zum 70. Geburtstag am 15. Mai 2001, Berlin/Newyork, de Gruyter, ss. 199-212.
  16. Feyzioğlu, Metin (2006) “5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu Hakkında Bazı Tespit ve Değerlendirmeler”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, S. 62, ss. 27-61.
  17. Göktürk, Neslihan (2016) “Suçun Yasal Tanımında Yer Alan “Hukuka Aykırılık” İfadesinin İcra Ettiği Fonksiyon”, İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 7, S. 1, ss. 407-450.
  18. Hafızoğulları, Zeki/Özen, Muharrem (2017) Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler Millete ve Devlete Karşı Suçlar, 2. Baskı, Ankara, U-S-A Yayıncılık.
  19. Hafızoğulları, Zeki/Özen Muharrem (2024) Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 15. Baskı, Ankara, US-A yayıncılık.
  20. Hakeri, Hakan (2007) “Ceza Hukukunda Önemsiz Hareketler”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, S. 69, ss. 55-96.
  21. Hakeri, Hakan (2023) Ceza Hukuku Genel Hükümler, 28. Baskı, Adalet Yayınları.
  22. İtişgen, Rezzan (2013) “Türk Ceza Hukukunda Zimmet Suçu”, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, C. 71, S. 1, ss. 639- 672.
  23. Koca, Mahmut/Üzülmez, İlhan (2022) Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 15. Baskı, Ankara, Seçkin Yayınevi.
  24. Koca, Mahmut/Üzülmez, İlhan (2023) Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 9. Baskı, Ankara, Adalet Yayınevi.
  25. Krauß, Detlef (1964) “Erfolgsunwert und Handlungsunwert im Strafrecht”, Zeitschrift für die gesamte Strafrechtswissenschaft (ZStW), C. 76, ss. 19-68.
  26. Maiwald, Manfred (1977) “Die Amtsdelikte- Probleme der Neuregelung des 28. Abschnitts des StGB”, Juristische Schulung (JuS), ss. 353-363.
  27. Okuyucu Ergün, Güneş (2007) Türk Ceza Hukukunda Zimmet Suçu (Doktora Tezi), Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı.
  28. Özgenç, İzzet (2012) Zimmet Suçu, 2. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  29. Özgenç, İzzet (2021) Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 17. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  30. Özbek, Veli Özer/Doğan, Koray/Bacaksız, Pınar (2022) Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 13. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  31. Özbek, Veli Özer/Doğan, Koray/Bacaksız, Pınar (2022) Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 17. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  32. Özkan, Salih (2017) Ceza Hukukunda Önemsizlik (Yüksek Lisans Tezi), Karadeniz Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı.
  33. Özkan, Halid, (2009) Türk Ceza Kanunu’nda Zimmet Suçu (Yüksek Lisans tezi), Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı.
  34. Öztürk, Bahri/Erdem, Ruhan Erdem (2020) Uygulamalı Ceza Hukuku ve Güvenlik Tedbirleri Hukuku, 20. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  35. Peters, Karl (1974) “Sozialadæquanz und Legalitætsprinzip”: Stratenwerth Günter (Editör), Festschrift für Hans Welzel zum 70. Geburtstag am 25. März 1974, Berlin/New York, De Gruyter, ss. 415-429. https://books.google.de/books?id=w6Y0Hx6vK2IC&pg=PA947&hl=tr&source=gbs_sele cted_pages&cad=1#v=onepage&q&f=false.
  36. Roxin, Claus (1964) “Verwerflichkeit und Sittenwidrigkeit”, Juristische Schulung (JuS), ss. 373-381.
  37. Roxin, Claus (1983) “Bemerkungen zur sozialen Adæquanz im Strafrecht”: Kohlmann, Günter (Editör), Festschrift für Ulrich Klug zum 70. Geburtstag, Bd. 2, Köln, Peter Deubner Verlag, ss. 303-313.
  38. Sancar, Türkan Yalçın (2007) “Yeni Türk Ceza Kanunu’nda Zincirleme Suç”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, S. 70, ss. 244- 259.
  39. Sarsıkoğlu, Şenel (2013) “Zimmet Suçu’nun Kooperatifler Kanunu ve Yardım Toplama Kanunu Özelinde Değerlendirilmesi”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, S. 104, ss. 203-224.
  40. Schaffstein, Friedrich (1960) “Soziale Adæquanz und Tatbestandslehre”, Zeitschrift für die gesamte Strafrechtswissenschaft (ZStW), C. 72, ss. 369-396.
  41. Sümer, Arif Emre (2023) “Türk Ceza Hukukunda Müsahama Edilen Zimmet Kavramı ve Müsahama Edilen Zimmetin Cezalandırılmamasının Nedeni”, Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk fakültesi Dergisi, C. 13, S. 2, ss. 1241-1269.
  42. Tezcan, Durmuş/Erdem, M. Ruhan/Önok, R. Murat (2024) Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 22. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  43. Tosun, Öztekin (1962) “Ceza Hukukunun Gerçek Kaynakları”, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, C. 28, S. 3-4, ss. 620-632.
  44. Turabi, Selami (2012) Zimmet Suçları, 1. Baskı, Ankara, Seçkin Yayıncılık.
  45. Ünver, Yener (1996) Ceza Hukukunda İzin Verilen Risk (Doktora Tezi), İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Bölümü.
  46. Welzel, Hans (1939) “Studien zum System des Strafrechts”, Zeitschrift für die gesamte Strafrechtswissenschaft (ZstW), C. 58, ss. 491-566.
  47. Welzel, Hans (1969) Das Deutsche Strafrecht Eine Systematische Darstellung, 11. Baskı, Berlin, de Gruyter.
  48. Yılmaz, Zahit, “Ceza Muhakemesi Kanunu Açısından İşlenen Fiilin Haksızlık İçeriğinin Azlığı”, Anayasa Hukukundaki Gelişmelerin Işığında Kamu Hukuku Sempozyumu, 30-31 Temmuz 2021, İstanbul, Türkiye, ss. 157-172.
  49. Zafer, Hamide (2021) Ceza Hukuku Genel Hükümler TCK m. 1-75, 8. Baskı, İstanbul, Beta Yayınevi.
  50. Zipf, Heinz (1970) “Rechtskonformes und sozialadæquates Verhalten im Strafrecht”, Zeitschrift für die gesamte Strafrechtswissenschaft (ZStW), C. 82, ss. 633-654.