AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn the long term, patients' regular continuation of home exercises reduces the lack of treatment quality due to lack of anatomy knowledge.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
OBJECTIVE: The study aims to determine the success of physiotherapy intern students in treating patients with shoulder disabilities and to investigate the relationship between this competence and their knowledge of upper extremity anatomy. MATERIAL AND METHODS: 48 intern students were taken to the upper extremity anatomy exam. 20 students scored below 45 points formed Group 1, 28 students scored above 45 points formed Group 2. Standard finger ladder and wand exercises were applied to 48 patients 5 weekly sessions for 4 weeks. Patients were also taught home exercises to continue until the follow-up sessions. VAS (rest, activity, sleep), shoulder range of motion (ROM), SF-36 (health survey questionnaire), the disability of the arm, shoulder, and hand (DASH), and patient satisfaction questionnaire (PSQ-18) were performed pre-treatment, post-treatment (PostT), and 4 weeks after the treatment (C). RESULTS: In the short term, statistically significant improvement has been determined in VAS, ROM, and DASH in patients in group 2. In the long term, there was a statistically significant improvement in patients in both groups and no intergroup superiority. There was a statistically significant increase in SF-36 in the short and long periods in patients in Group 2, while no such increase was observed in Group 1. In PSQ-18, patients in both groups showed statistically significant satisfaction, with no significant differences between the groups. CONCLUSIONS: Adequate knowledge of upper extremity anatomy of physiotherapy intern students is effective in achieving short-term treatment success. In the long term, patients' regular continuation of home exercises reduces the lack of treatment quality due to lack of anatomy knowledge.
Özet
AMAÇ: Çalışmanın amacı, fizyoterapi stajyer öğrencilerinin omuz kısıtlılığı hastalarının tedavisindeki başarısını ve bu yeterliliğin üst ekstremite anatomisi bilgisi ile ilişkisini belirlemektir. GEREÇ VE YÖNTEM: Üst ekstremite anatomi sınavına 48 stajyer öğrenci alındı. 1. Grupta 45 puanın altında puan alan 20 öğrenci, 2. Grupta ise 45 puanın üzerinde puan alan 28 öğrenci yer aldı. 48 hastaya 4 hafta boyunca, haftalık 5 seans, standart parmak merdiveni ve sopa egzersizleri uygulandı. Hastalara ayrıca kontrol ölçümlerine kadar ev egzersizleri öğretildi. VAS (dinlenme, aktivite, uyku), omuz hareket açıklığı (EHA), SF-36 (sağlık anketi anketi), kol, omuz ve el sakatlığı anketi (DASH) ve hasta memnuniyet anketi (PSQ-18) tedavi öncesi, tedavi sonrası (PostT) ve tedaviden 4 hafta sonra (C) gerçekleştirildi. BULGULAR: Grup 2'deki hastalarda kısa periyotta (PostT) VAS, ROM ve DASH'de istatistiksel olarak anlamlı iyileşme belirlendi. Uzun dönemde (C) her iki gruptaki hastalarda istatistiksel olarak anlamlı iyileşme olduğu ve gruplar arası bir üstünlük olmadığı belirlendi. Grup 2'deki hastalarda kısa periyotta (PostT ) ve uzun periyotta (C), SF-36 değerlendirmesinde istatistiksel olarak anlamlı artış gözlenirken, Grup 1'de bu artış yoktur. PSQ-18'de her iki gruptaki hastalarda istatistiksel anlamlı fark gözlenirken, gruplar arasında anlamlı farklılık yoktur. SONUÇ: Fizyoterapi stajyer öğrencilerinin üst ekstremite anatomisine ilişkin yeterli bilgi sahibi olmaları kısa periyotta etkili olmaktadır. Hastaların uzun periyotta ev egzersizlerine düzenli olarak devam etmesi, anatomi bilgisi eksikliğinden kaynaklanan tedavi kalitesinin düşüklüğünü azaltmaktadır.