AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThus, it becomes possible to evaluate the act of spitting as a coherent phenomenon extending from Hittite ritual thought to present-day customs.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article has been prepared with the aim of examining the function and contextual use of the act of spitting (Hitt. allapahh-), a practice frequently employed in Hittite ritual performance. In Hittite texts, spitting appears as a deliberate ritual act, most often used to purify a person, object, or space from harmful influences, to neutralize evil, or to symbolically expel an undesirable condition. In this respect, spitting constitutes a practical and visible marker both of protection against malign forces and of the restoration of ritual purity. Focusing first on various parameters surrounding the act of spitting in Hittite written sources—such as who performs it, upon what object it is directed, and under which circumstances—it then examines how spitting functions as a remedial technique in the purification of ritual clients considered “contaminated.” Within this framework, the study further draws attention to the multilayered roles of spitting in the Hittite religious worldview. A second focal point of this study is to demonstrate the continuity of this action in various contemporary Anatolian practices. In traditions such as averting the evil eye, counteracting the effect of harmful speech, or symbolically “casting off” imminent danger, the symbolic power of spitting has clearly endured. These parallels reveal the degree to which the ritual logic of the Hittite period has left lasting traces within cultural memory. Thus, it becomes possible to evaluate the act of spitting as a coherent phenomenon extending from Hittite ritual thought to present-day customs.
Özet
Bu makale, Hitit ritüel pratiğinde sıklıkla başvurulan tükürme eyleminin (Hitt. allapahh-) işlevini ve kullanım bağlamını ele almak amacıyla hazırlanmıştır. Hitit metinlerinde bilinçli bir ritüel uygulaması şeklinde karşımıza çıkan tükürme eylemi, çoğu zaman kişiyi, nesneyi veya mekânı zararlı unsurdan arındırma, kötülüğü etkisizleştirme ya da istenmeyen bir durumu sembolik olarak dışarı atma amacıyla kullanılmaktadır. Bu yönüyle tükürme, hem kötücül etkilerden korunmanın hem de ritüel saflığın yeniden tesis edilmesinin pratik ve görünür bir göstergesidir. Hitit yazılı kaynaklarında tükürme eyleminin öncelikle kim tarafından, hangi nesne üzerine ve hangi koşullarda gerçekleştirildiği gibi çeşitli değişenlerine odaklanan bu çalışmada ardından, tükürmenin “kirlenmiş” kabul edilen ritüel beylerinin arındırılması noktasında nasıl bir çözüm aracı olarak kullanıldığına bakılmaktadır. Bu bağlamda tükürmenin, Hitit inanç dünyasındaki çok katmanlı rollerine de odaklanılmış olmaktadır. Çalışmamızın ikinci odak noktası ise söz konusu eyleminin günümüzdeki çeşitli Anadolu pratiklerinde devam eden kullanımını göstermektir. Nazarın uzaklaştırılması, kötü sözün etkisinin kırılması, tehlikenin “üzerden atılması” gibi geleneklerde tükürmenin sembolik gücünün hâlâ varlığını sürdürdüğü görülmektedir. Bu paralellikler, Hitit dönemindeki ritüel mantığın izlerinin kültürel hafızada ne derece kalıcı olduğunu ortaya koymaktadır. Böylece tükürme eylemini Hititlerin ritüel düşünce yapısından günümüze gelene dek bir bütün olarak ele almak mümkün olmuştur.