AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, goose production in Samsun is maintained on small-scale family farms within a semi-extensive system based on family labour and grazing.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aimed to determine the structural characteristics of goose production in Samsun Province. Data were collected between June and September 2023 through a structured 45-question questionnaire administered face-to-face to 152 goose producers reached by snowball sampling across 15 districts. Categorical data were presented as frequencies and percentages, and independence between variables was assessed using Pearson’s chi-square test. Of the producers, 62.5% were literate or had completed basic education, while 69.7% of farms had flocks of 20 or fewer geese. Natural incubation was used on 94.7% of farms, grazing was practised on 93.4%, and 88.2% had separate goose shelters. Women participated in goose care on 86.8% of farms. Significant associations were identified between gender and responsibility for goose care; between education level and both keeping geese as a hobby and commercial poultry feed use; between production experience and both grazing and record keeping; and between household size and daily feeding frequency (P < 0.05). The most frequently reported advantages were meeting household meat requirements (75.7%), disease resistance (69.7%), ease of sale (66.4%), and supplementary income (62.5%). The main constraints were high feed prices (68.4%), low egg production (67.1%), care requirements (59.9%), and disease-related gosling losses (50.7%). In conclusion, goose production in Samsun is maintained on small-scale family farms within a semi-extensive system based on family labour and grazing. Sustainability requires improved technical support for gosling rearing, feeding and management, preventive health, record keeping, safe grazing, and marketing.
Özet
Bu çalışma, Samsun ilinde kaz yetiştiriciliğinin yapısal özelliklerini belirlemek amacıyla yürütülmüştür. Veriler, Haziran–Eylül 2023 döneminde Samsun’un 15 ilçesinde kartopu örneklemeyle ulaşılan 152 kaz yetiştiricisine yüz yüze uygulanan 45 soruluk yapılandırılmış anketle toplanmıştır. Kategorik veriler frekans ve yüzde olarak sunulmuş, değişkenler arasındaki bağımsızlık Pearson ki-kare testiyle değerlendirilmiştir. Yetiştiricilerin % 62.5’inin okuryazar veya temel eğitim düzeyinde olduğu, işletmelerin % 69.7’sinde sürü büyüklüğünün 20 ve daha az kazdan oluştuğu belirlenmiştir. İşletmelerin % 94.7’sinde doğal kuluçka kullanıldığı, % 93.4’ünde otlatma yapıldığı ve % 88.2’sinde ayrı kaz barınağı bulunduğu saptanmıştır. Kadınların kaz bakımına katıldığı işletmelerin oranı % 86.8’dir. Cinsiyet ile bakım sorumluluğu; eğitim düzeyi ile hobi amaçlı yetiştiricilik ve ticari kanatlı yemi kullanımı; yetiştiricilik süresi ile otlatma ve kayıt tutma; hane birey sayısı ile günlük yemleme sıklığı arasında anlamlı ilişkiler belirlenmiştir (P < 0.05). En sık bildirilen avantajlar ailelerin et ihtiyacını karşılama (% 75.7), hastalıklara dayanıklılık (% 69.7), kolay satılabilirlik (% 66.4) ve ek gelir sağlama (% 62.5); başlıca sorunlar ise yüksek yem fiyatları (% 68.4), düşük yumurta verimi (% 67.1), bakım gereksinimi (% 59.9) ve hastalıklara bağlı palaz kayıplarıdır (% 50.7). Sonuç olarak, Samsun’da kaz yetiştiriciliği küçük ölçekli aile işletmelerinde, aile emeği ve otlatmaya dayalı yarı-ekstansif bir sistemde sürdürülmektedir. Sürdürülebilirlik için palaz büyütme, bakım-besleme, koruyucu sağlık, kayıt tutma, güvenli otlatma ve pazarlamaya yönelik teknik destek geliştirilmelidir.