AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn doing so, the article repositions the tension between law’s rigid normative structure and morality’s conscientious responsibility as a constitutive motif of living together, and interrogates the possibilities and limits of ethical agency in the “undecidable” gap between law as a calculable system of rules and justice as incalculable.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article analyses the concept of the “Other” within Zygmunt Bauman’s moral philosophy and discusses its transformative potential for modern legal subjectivity. The legal subject, typically constructed by modern law as a rational, anonymous, and passive figure, is reinterpreted through Bauman’s “ethics of responsibility,” articulated along a Levinasian trajectory. Against the uncertainties and practices of othering produced by liquid modernity, the article explores how tolerance and solidarity can generate a form of “ethical wakefulness” within the legal domain. It argues that an inclusive order of justice requires reimagining the legal subject not as a technician who merely complies with norms, but as an active agent who bears witness to the Other’s vulnerability and assumes responsibility without demanding reciprocity. In doing so, the article repositions the tension between law’s rigid normative structure and morality’s conscientious responsibility as a constitutive motif of living together, and interrogates the possibilities and limits of ethical agency in the “undecidable” gap between law as a calculable system of rules and justice as incalculable.
Özet
Bu çalışmada, Zygmunt Bauman’ın ahlâk felsefesi ekseninde “öteki” kavramı analiz edilmekte ve bu kavramın modern hukuk özneliği üzerindeki dönüştürücü imkânları tartışılmaktadır. Modern hukukun rasyonel, anonim ve edilgen bir kurgu olarak tasarladığı hukuk öznesi, Bauman’ın Levinasçı bir izlekle temellendirdiği “sorumluluk etiği” aracılığıyla yeniden okunmaktadır. Çalışma, akışkan modernitenin ürettiği belirsizlik ve ötekileştirme pratikleri karşısında hoşgörü (tolerans) ve dayanışma kavramlarının hukuk düzleminde nasıl bir “etik uyanıklık” imkânı sağlayabileceğini göstermeyi amaçlamaktadır. Analiz sonucunda, hukuk öznesinin salt normlara itaat eden bir teknisyen konumundan çıkarılarak, ötekinin mağduriyetine tanıklık eden ve bu sorumluluğu karşılıksız üstlenen aktif bir fail olarak düşünülmesinin kapsayıcı bir adalet düzeni bakımından belirleyici olduğu ileri sürülmektedir. Çalışma, hukukun katı normatif yapısı ile ahlâki sorumluluğun vicdani boyutu arasındaki gerilimi birarada yaşamanın kurucu unsurlarından biri olarak ele almaktadır. Ayrıca hukuk ile adalet arasındaki gerilimli alanda, öznenin etik konumunun imkân ve sınırlarını tartışmaktadır.