AI Summary & Key Takeaways
AI InsightDrawing on the “Biographical Review” approach, it offers a multifaceted analysis of the role of naval power in processes of territorial expansion and strategic development.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines Muslim naval commanders active in the Mediterranean during the early Islamic period through a biographical analysis. It focuses on the roles of military leaders in the time of the Prophet (pbuh), the Rashidun Caliphs (11-41 AH/632-661 CE), and the Umayyads (41-132 AH/661-750 CE), highlighting their contributions to the formation of naval power. The first naval expedition led by Alqama b. Mujazziz (d. 20 AH/641 CE) under the Prophet represents the initial attempts in maritime operations. During the caliphate of ʿUthmān (24-36 AH/644-656 CE), the Cyprus campaign directed by Muʿāwiya b. Abī Sufyān (41-60 AH/661-680 CE) strengthened Muslim presence in the Mediterranean. In the same period, ʿAbd Allāh b. Saʿd b. Abī Sarh (d. 36 AH 656-657 CE) inflicted heavy losses on Byzantium in the Battle of Dhāt al-Sawārī, demonstrating the strength of the Islamic fleet. Muʿāwiya’s close observation of Byzantine naval strategies and his use of local shipbuilders and engineers enabled rapid development of Muslim naval capabilities. Coordinated efforts between naval commanders and land armies allowed the Islamic world to reach a competitive level with Byzantium. By situating these figures within their broader historical context, this study contributes to the historiography of Islam by introducing a maritime dimension to a field traditionally dominated by narratives of territorial and land-based conquest. Drawing on the “Biographical Review” approach, it offers a multifaceted analysis of the role of naval power in processes of territorial expansion and strategic development.
Özet
Bu araştırma, erken İslâm döneminde Akdeniz’de faaliyet gösteren Müslüman donanma komutanlarını biyografik bir inceleme yöntemiyle ele almaktadır. Hz. Peygamber (s.a.s.), Hulefâ-yi Râşidîn (11-41/632-661) ve Emevîler (41- 132/661-750) dönemlerinde deniz gücünün oluşum sürecine katkı sağlayan şahsiyetler tarihsel bağlam içerisinde değerlendirilmiştir. İlk deniz harekâtı olarak Alkame b. Mücezziz’in (ö. 20/641) girişimi, İslâm ordularının denizcilik alanındaki erken dönem tecrübelerini göstermektedir. Hz. Osman döneminde (24-36/644-656) Muâviye b. Ebû Süfyân’ın (41-60/661-680) liderliğinde gerçekleştirilen Kıbrıs seferi, Müslümanların Akdeniz’deki varlığını güçlendirmiştir. Aynı dönemde Abdullah b. Sa‘d b. Ebû Serh’in (ö. 36/656-657) Zâtüssavârî Savaşı’ndaki başarısı, Bizans’a ağır kayıplar verdirerek İslâm donanmasının gücünü ortaya koymuştur. Muâviye’nin Şam valiliği sırasında Bizans denizcilik stratejilerini yakından takip etmesi ve tersanelerdeki mühendislerden yararlanması, Müslümanların kısa sürede güçlü bir donanma kabiliyeti geliştirmelerini sağlamıştır. Bu süreçte komutanların kara orduları ile eşgüdümlü çalışmaları, İslâm dünyasının Bizans ile rekabet edebilir seviyeye ulaşmasında belirleyici olmuştur. Çalışma, kara fetihleriyle öne çıkan İslâm tarihine denizcilik boyutunda özgün bir katkı sunmakta; donanma gücünün coğrafi genişleme ve stratejik gelişmelerdeki rolünü çok boyutlu biçimde “Biyografik İnceleme” metoduyla ortaya koymaktadır.