AI Summary & Key Takeaways
AI InsightOverall, the migration strategies of this period laid the historical foundations of debates on national identity, social cohesion and population management in Turkey, shaping the demographic and socio-political architecture of the modern Turkish state.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The migration and settlement policies implemented by the Republic of Turkey between 1923 and 1938 represent a multilayered transformation situated at the core of the nation-building process. Following the wars and ethnic–political upheavals experienced across the Balkans and the Caucasus during the late Ottoman period, millions of Muslim-Turkish populations relocated to Anatolia. The new republican administration approached this demographic movement both as a humanitarian necessity and as a strategic instrument for constructing a modern state. Within the framework of the Lausanne Treaty, the Turkish-Greek Population Exchange became the first large-scale example of demographic engineering designed to create a more homogeneous national identity. Subsequent Balkan and Caucasian migrations were planned in line with the state’s security, economic development and cultural integration strategies. The establishment of the Ministry of Reconstruction and Settlement, along with legal regulations such as Law No. 885 (1926) and the Settlement Law No. 2510 (1934), aimed not only to resettle migrants but also to integrate them into production, dissolve tribal structures, redistribute ethnic concentrations and consolidate central authority. The placement of migrants according to professional skills linked settlement policies with economic modernization. Overall, the migration strategies of this period laid the historical foundations of debates on national identity, social cohesion and population management in Turkey, shaping the demographic and socio-political architecture of the modern Turkish state.
Özet
Türkiye Cumhuriyeti’nin 1923–1938 dönemindeki göç ve iskân politikaları, devletin ulus-inşa sürecinin merkezinde yer alan çok katmanlı bir dönüşümü temsil eder. Osmanlı’nın son yüzyılında yaşanan savaşlar, Balkanlar ve Kafkasya’daki etnik-siyasal krizler sonucunda milyonlarca Müslüman-Türk nüfus Anadolu’ya yönelmiş; Cumhuriyet yönetimi bu hareketliliği hem insani bir zorunluluk hem de modern bir devlet inşasının stratejik aracı olarak ele almıştır. Lozan Antlaşması çerçevesinde uygulanan Türk-Yunan Nüfus Mübadelesi, homojen bir ulusal kimlik oluşturmayı hedefleyen ilk büyük ölçekli demografik mühendislik adımı olmuştur. Bunu takip eden Balkan ve Kafkas göçleri, devletin ekonomik kalkınma, kültürel bütünleşme ve güvenlik stratejileriyle uyumlu biçimde planlanmıştır. Mübadele, İmar ve İskân Vekâleti’nin kurulması, 885 sayılı Kanun (1926) ve 2510 sayılı İskân Kanunu (1934) gibi düzenlemeler, nüfusun yalnızca yerleştirilmesini değil; üretime katılımı, etnik yoğunlukların dağıtılmasını, aşiret yapılarının çözülmesini ve merkezi otoritenin güçlendirilmesini hedeflemiştir. Göçmenlerin mesleki uzmanlıklarına göre bölgelere yerleştirilmesi, iskân politikalarını ekonomik modernleşme ile bütünleştirmiştir. Bu dönemin göç stratejileri, Türkiye’de ulusal kimlik, toplumsal uyum ve nüfus yönetimi tartışmalarının tarihsel temellerini oluşturmuş; modern Türkiye’nin demografik ve sosyo-politik mimarisini kalıcı biçimde şekillendirmiştir.