AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFinally, the consequences of applying these methods from the perspective of evidentiary law have also been explained.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
In the contemporary criminal procedural law system, the suspect has the right to freely decide which direction their defense will take. The suspect can exercise their right to remain silent, or they can deny or confess to the alleged act. Avoiding any coercive intervention that prevents the exercise of this right of choice and that could impair the suspect's free will is a requirement of the state of law. Indeed, in a state governed by the rule of law, the attempts by investigating authority, which possess disproportionate power over individuals to obtain confessions from suspects through methods such as ill-treatment, torture, and deception will disrupt legal peace and diminish citizens' respect for and trust in the legal system. As a result of these considerations, Article 148 of the Turkish Code of Criminal Procedure No. 5271 and Article 136a of the German Code of Criminal Procedure address forbidden interrogation methods that may be used during questioning. In fact, Article 148/3 of the Code of Criminal Procedure regulates that statements obtained through these methods cannot be considered as evidence, even with the individual's consent. It is understood that these rules are related to public order and aim to protect the trust that all individuals in society have in justice. In this study, forbidden interrogation methods are examined individually considering the decisions of the Court of Cassation and the German Federal Court, as well as opinions in legal doctrine, and what should be understood by these methods is clarified. In addition, the judgments of the European Court of Human Rights on this issue have been addressed in order to establish the distinction between torture and ill-treatment. Finally, the consequences of applying these methods from the perspective of evidentiary law have also been explained.
Özet
Çağdaş ceza muhakemesi hukuku sisteminde şüpheli, savunmasının hangi yönde ilerleyeceğine özgür iradesiyle karar verme hakkına sahiptir. Şüpheli, susma hakkını kullanabileceği gibi isnat edilen fiili işlediğini inkâr ya da ikrar edebilir. Bu seçim hakkının kullanılmasını engelleyen nitelikte ve şüphelinin özgür iradesini zedeleyebilecek mahiyette her türden zorlayıcı müdahaleden kaçınılması, hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Bireylerin karşısında orantısız bir güce sahip olan soruşturma organlarının, kötü muamele, işkence, aldatma gibi yöntemlere başvurarak şüpheliden ikrar elde etmeye çalışması, bir hukuk devletinde, hukuki barışın bozulmasına ve vatandaşların hukuk sistemine saygısının ve güveninin azalmasına sebep olacaktır. Bu düşüncelerin sonucu olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 148’inci maddesinde ve Alman Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 136a maddesinde, ifade alma ve sorgu işlemleri esnasında söz konusu olabilecek yasak sorgu yöntemlerine yer verilmiştir. Öyle ki Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 148/3’üncü maddesinde, bireyin rızasının varlığında dahi bu yöntemlerle elde edilen ifadelerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu düzenlenmiştir. Bu kuralların kamu düzeniyle alakalı olduğu, toplumu oluşturan bütün bireylerin adalete duydukları güvenin de korunmasının amaçlandığı anlaşılmaktadır. Çalışmada, Yargıtay ve Alman Federal Mahkemesi kararları ile öğretideki görüşler ışığında, yasak sorgu yöntemleri tek tek incelenmiş, bu yöntemlerden ne anlaşılması gerektiği ortaya konulmuştur. Ayrıca işkence ve kötü muamele arasındaki ayrımın ortaya konulabilmesi adına Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin bu konudaki kararları da incelenmiştir. Nihayet bu yöntemlerin uygulanmasının ispat hukuku açısından sonuçları da açıklanmıştır.