AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that contemporary art treats nature as an existential phenomenon and that the relationship humans establish with nature creates a field of aesthetic and ethical awareness.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to examine the ontological relationship between nature, the body, and art through contemporary art practices. By adopting a qualitative research method, works are analyzed by establishing an ontological theoretical foundation centered on Martin Heidegger's concept of being, Maurice Merleau-Ponty's theory of bodily perception, Gernot Böhme's approach defining nature as a living essence, and Meyer Howard Abrams’s philosophy of art. In the study, the representation of nature and the body is examined through the works of Olafur Eliasson, Ana Mendieta, Anselm Kiefer, Ursula von Rydingsvard, and Kiki Smith, who render the ontological orientation of contemporary art visible through perceptual spatial constructs, body-nature unity, layers of memory, organic forms, and bodily traces. The findings indicate that contemporary art treats nature as an existential phenomenon and that the relationship humans establish with nature creates a field of aesthetic and ethical awareness. By addressing the nature-body-art relationship within an ontological framework, the study contributes to the debates in contemporary art literature with an original perspective. Thus, it is demonstrated that art deepens the idea of co-existing with nature through bodily experience, and opens up a new space of awareness regarding being for the viewer.
Özet
Bu çalışma, doğa, beden ve sanat arasındaki ontolojik ilişkiyi çağdaş sanat pratikleri üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada nitel yöntem benimsenerek Martin Heidegger'in varlık anlayışı, Maurice Merleau-Ponty'nin bedensel algı kuramı, Gernot Böhme'nin doğayı canlı öz olarak tanımlayan yaklaşımı ve Meyer Howard Abrams’ın sanat felsefesi ekseninde ontolojik kuramsal zemin oluşturularak eserler çözümlenmiştir. Çalışmada, algısal mekân kurguları, beden–doğa birlikteliği, hafıza katmanları, organik formlar, bedensel izler aracılığıyla çağdaş sanatın ontolojik yönelimini görünür kılan Olafur Eliasson, Ana Mendieta, Anselm Kiefer, Ursula von Rydingsvard ve Kiki Smith'in eserleri üzerinden doğa ve bedenin temsili incelenmiştir. Bulgular, çağdaş sanatın doğayı varoluşsal bir olgu olarak ele aldığını ve insanın doğayla kurduğu ilişkinin estetik ve etik bir farkındalık alanı yarattığını göstermektedir. Çalışma, doğa–beden–sanat ilişkisini ontolojik bir çerçevede ele alarak çağdaş sanat literatüründeki tartışmalara özgün bir perspektifle katkı sunmaktadır. Böylece sanatın, bedensel deneyim aracılığıyla doğayla birlikte var olma düşüncesini derinleştirdiği, izleyicide varlığa ilişkin yeni bir farkındalık alanı açtığı ortaya konmaktadır.