Journals / Diyanet İlmi Dergi / 2020 / Cilt: 56 - Sayı: 3

THE NOTION OF WAQAR WITH HADITHS

HADİSLERLE VAKAR KAVRAMI

Pages
841–882
Publication Date
2020-09-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

According to these explanations, waqar constitutes the point of moderation of attitudes and behaviors.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The word waqar is an Arabic-origin word, and means “solemnity” in lexical sense.
📊
Key Findings & Data:Waqar as a term can be described as, “To show good attitude and behavior in everything, to act cautiously and balanced.” Although the word waqar is of Arabic origin, it is also used in modern Turkish as the opposite of words such as simplicity and lightheartedness and means “the mindfulness of behavior giving people a sense of dignity, nobility, and maturity.” However, the word “solemnity” is mainly used to express the same meaning in Turkish.
💡
Conclusion & Impact:According to these explanations, waqar constitutes the point of moderation of attitudes and behaviors.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hadis · Ahlâk · Vakar

Abstract

The word waqar is an Arabic-origin word, and means “solemnity” in lexical sense. Waqar as a term can be described as, “To show good attitude and behavior in everything, to act cautiously and balanced.” Although the word waqar is of Arabic origin, it is also used in modern Turkish as the opposite of words such as simplicity and lightheartedness and means “the mindfulness of behavior giving people a sense of dignity, nobility, and maturity.” However, the word “solemnity” is mainly used to express the same meaning in Turkish. According to these explanations, waqar constitutes the point of moderation of attitudes and behaviors.

Özet

Bu makalede İslâm ahlâkının önemli konularından biri olan vakar kavramının genel olarak hadisler ölçeğinde ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu konuda herhangi bir çalışmanın olmaması, makalenin motivasyon kaynağı ve temel referansı olmuştur. Vakar, Kur’ân-ı Kerîm ve hadis-i şeriflere göre bir Müslüman’da olması gereken ahlâkî vasıflarından birini teşkil etmektedir. Konuyla ilgili âyet ve hadislere bakıldığında vakarın genel anlamda tavır ve davranışlarda ölçülü olmayı sağlayan bir erdem olduğu anlaşılmaktadır. Bu husus İslâmî kimlikte vakarın rolünü ifade etmektedir. Bundan dolayı vakar kavramının mahiyet ve muhteva itibariyle ele alınması gerekli görülmüş ve bu makale kaleme alınmıştır. Makalede Türkçede ağırbaşlılık olarak ifade edilen vakar kavramının İslâm ahlâk sistemindeki ve Müslüman’ın karakter teşekkülündeki yeri ve önemi üzerinde durulmuştur. Çalışmada öncelikle âyetler ve hadisler bağlamında vakarın kavramsal içeriği belirtilmiştir. Daha sonra ise hadisler çerçevesinde vakarla ilgili olan başlıca davranış modelleri üzerinde detaylı bir şekilde durulmuştur. Neticede saygın bir Müslüman şahsiyetin inşasında ve korunmasında vakarın rolü ortaya konulmuştur.

🔖

Cite This Article

VURUŞKAN, H. (2020). THE NOTION OF WAQAR WITH HADITHS. Diyanet İlmi Dergi, Cilt: 56 - Sayı: 3, 841–882. https://ajindex.com/articles/114622

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Abdülbâkî, Muhammed Fuâd. el-Mu‘cemü’l-müfehres li-elfâzi’l-Kur’â- ni’l-Kerîm. Kahire: Dâru’l-Kütübi’l-Mısriyye, 1364/1945.
  2. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdullâh Ahmed b. Muhammed eş-Şeybânî. el-Müsned. Thk. Muhammed Abdülkâdir Atâ. 12. Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kü- tübi’l-İlmiyye, 1429/2008. Aynî, Ebû Muhammed Bedreddîn Mahmûd b. Ahmed. Umdetü’l-kârî şerhu Sahîhu’l-Buhârî. Nşr. Abdullah Mahmûd Muhammed Ömer. 25 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 1421/2001.
  3. Ayverdi, İlhan. Misalli Büyük Türkçe Sözlük. 4. Baskı. 3 Cilt. İstanbul: Kubbealtı Neşriyat, 2011. Azîmâbâdî, Ebü’t-Tayyib Muhammed. Avnü‘l-ma‘bûd şerhu Sünen-i Ebî Dâvûd. Thk. Ebû Abdullah en-Nu’mânî el-Eserî. 2 Cilt. Beyrut: Dâru İbn Hazm, 1426/2005. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. Hüseyn. es-Sünenü’l-kübrâ. Thk. Muhammed Abdülkâdir Atâ. 2. Baskı. 11 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiy- ye, 1424/2003. Buhârî, Ebû Abdullah Muhammed b. İsmâîl. el-Câmi‘u’s-sahîh. Thk. Şuayb el-Arnâût. 5 Cilt. Dımaşk: er-Risâletü’l-Âlemiyye, 2011. Cevherî, Ebû Nasr İsmâîl b. Hammâd. es-Sıhâh. Nşr. Muhammed Mu- hammed Tâmir. Kahire: Dâru’l-Hadîs, 1430/2009. Cürcânî, Seyyid Şerîf. et-Ta‘rifât. Thk. Muhammed Sıddîk el-Minşâvî. Kahire: Dâru’l-Fadîle, t.s. Çağbayır, Yaşar. Ötüken Türkçe Sözlük. 5 Cilt. İstanbul: Ötüken Neşri- yat, 2007.
  4. Çağrıcı, Mustafa. “Hilim”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 18/33-36. İstanbul: TDV Yayınları, 1998.
  5. Çağrıcı, Mustafa. “Mâlâyânî”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedi- si. 27/480-481. Ankara: TDV Yayınları, 2003.
  6. Çelik, Ali. “Takrîrî Sünnet (Mahiyeti, Özellikleri ve Hükmü)”. Diyanet İlmî Dergi 43/3 (Temmuz-Ağustos-Eylül 2007), 29-56.
  7. Dalgın, Nihat. “Zekât Hükümleri”. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 16/16 (2004), 43-72. Dârimî, Ebû Muhammed Abdullah b. Abdurrahman. Sünen-i Dârimî. Beyrut: Dâru İbn Hazm, 1423/2002.
  8. Davudoğlu, Ahmed. Sahîh-i Müslim Tercüme ve Şerhi. 11 Cilt. İstanbul: Sönmez Yayınları, 1975.
  9. Demirci, Mehmet. “Hz. Peygamber’in Tevazu ve Vakarı”. Diyanet İlmi Dergi 30/1 (Ocak-Şubat-Mart 1994), 59-64.
  10. Doğan, Mehmet. Büyük Türkçe Sözlük. 4. Baskı. İstanbul: Beyan Yayın- ları, 1986. Ebû Dâvûd es-Sicistânî, Süleymân b. el-Eş‘as b. İshâk. Sünen-i Ebû Dâvûd. Nşr. Muhammed bin Salih er-Râcihî. Riyad: Beytü’l-Efkâri’d-Dev- liyye, t.s. Ebû Hilâl el-Askerî, Ebû Hilâl el-Hasen b. Abdullah. el-Furûku’l-lu- gaviyye. Thk. Muhammed İbrahim Selim. Kahire: Dâru’l-İlm ve’s-Sekâfe, 1418/1997. Elbânî, Nâsıruddîn. Silsiletü’l-ehâdîsi’s-sahîha ve şey’ün min fıkhihâ ve fevâid