SavedAdd your journal

Journals / Türk Eğitim Bilimleri Dergisi / 2018 / Cilt: 16 - Sayı: 2

Kendini Toparlama Gücü Gelişim Süreci: Ebeveynleri Boşanmış Ergenler Üzerinde Nitel Bir Araştırma

Nazife ÜZBE ATALAY
Tuğba KURT ULUCAN
Pages
176–196
Publication Date
2018-12-28
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmadan elde edilen bulgular çerçevesinde araştırma grubunu oluşturan katılımcıların kendini toparlama gücü gelişim süreçlerinin, literatürle paralel bir yapı çerçevesinde geliştiği gözlenmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmanın amacı ebeveynleri boşanmış ergenlerde kendini toparlama gücü gelişim sürecinin ortaya koyulmasıdır.
📊
Key Findings & Data:Araştırmanın verileri yaşları 16 ila 17 arasında değişen ve çocukluk döneminde ebeveyn boşanması durumu yaşayan 5 lise öğrencisi ile yapılmış bireysel görüşmelerden elde edilmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmadan elde edilen bulgular çerçevesinde araştırma grubunu oluşturan katılımcıların kendini toparlama gücü gelişim süreçlerinin, literatürle paralel bir yapı çerçevesinde geliştiği gözlenmektedir.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kendini Toparlama Gücü · Ebeveyn Boşanması · Risk Faktörleri

Özet

Bu araştırmanın amacı ebeveynleri boşanmış ergenlerde kendini toparlama gücü gelişim sürecinin ortaya koyulmasıdır. Kendini toparlama gücü, zor yaşam koşullarına rağmen başarılı bir şekilde normal işlevselliğe dönebilme yeteneği olarak tanımlanmaktadır. Bu çalışma betimsel nitelikli nitel bir çalışmadır. Yarı yapılandırılmış görüşme tekniği ile elde edilen veriler içerik analizine tabi tutulmuştur. Araştırmanın verileri yaşları 16 ila 17 arasında değişen ve çocukluk döneminde ebeveyn boşanması durumu yaşayan 5 lise öğrencisi ile yapılmış bireysel görüşmelerden elde edilmiştir. Araştırmada veri toplama aracı olarak Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ) ve araştırmacılar tarafından geliştirilen yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Verilerin analizi ile ebeveynleri boşanmış ergenlerde kendini toparlama gücü gelişim süreci bazı ana ve alt temalar altında sınıflandırılmıştır. Bu çalışmadan elde edilen bulgular çerçevesinde araştırma grubunu oluşturan katılımcıların kendini toparlama gücü gelişim süreçlerinin, literatürle paralel bir yapı çerçevesinde geliştiği gözlenmektedir.

🔖

Cite This Article

ATALAY, N. Ü., ULUCAN, T. K. (2018). Kendini Toparlama Gücü Gelişim Süreci: Ebeveynleri Boşanmış Ergenler Üzerinde Nitel Bir Araştırma. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, Cilt: 16 - Sayı: 2, 176–196. https://ajindex.com/articles/112928

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Altundağ, Y. (2013). Anne-babası boşanmış ergenlerin psikolojik dayanıklılık düzeylerinde yordayıcı değişkenler olarak yaşam doyumu ve yalnızlık (Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi). Abant İzzet Baysal Üniversitesi,
  2. Bolu. Bogar, C. B. & Hulse-Killacky, D. (2006). Resiliency determinants and resiliency processes among female adult survivors of childhood sexual abuse, Journal of Counseling & Development, 84, 318-327.
  3. Cansız Aktaş, M. (2015). Nitel veri toplama araçları. Mustafa Metin (Ed.) Kuramdan uygulamaya eğitimde bilimsel araştırma yöntemleri içinde (s. 337-371). Ankara:
  4. Pegem Akademi. Chen, J-D. & George, R. A. (2005). Cultivating Resilience in Children From Divorced Families, The Family Journal, 13, 452 – 455. Cicchetti, D. (2010). Resilience under conditions of extreme stress: A multilevel perspective. World Psychiatry, 9, 1-10.
  5. Er, G. (2009). Ailesi parçalanmış olan ilköğretim ikinci kademe öğrencilerinin akademik sağlamlık düzeylerinin bazı değişkenlere göre yordanması (Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi). Ege Üniversitesi,
  6. İzmir.
  7. Everall, R. D., Altrows, K. J. & Paulson, B. L. (2006). Creating a future: A study of resilience in suicidal female adolescents, Journal of Counseling & Development, 84,461-470.
  8. Gizir, C. A. (2007). Psikolojik sağlamlık, risk faktörleri ve koruyucu faktörler üzerine bir derleme çalışması, Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 28 (3), 113-128.
  9. Greeff, A. P & Merwe, S. (2004). Variables Associated with Resilience in Divorced Families. Social Indicators Research, 68, 59–75.
  10. Greene, R. (2002). Human behavior theory: A resilience orientation. In R. Greene (Ed.), Resiliency: An integrated approach to practice, policy, and research. (p. 1-28).
  11. Washington, DC: NASW Press.
  12. Gürgan, M. (2006). Grupla Psikolojik Danışmanın Üniversite Öğrencilerinin Kendini toparlama gücü Düzeylerine Etkisi (Yayımlanmış doktora tezi). Ankara Üniversitesi,
  13. Ankara.
  14. Holaday, M., & McPhearson, R. W. (1997). Resilience and severe burns. Journal of Counseling and Development: JCD, 75(5), 346. Karaırmak, Ö. (2007). Investigation of personal qualities contributing to psychological resilience among earthquake survivors: A model testing study. (Deprem yaşamış bireylerde psikolojik sağlamlığa etki eden kişisel faktörlerin incelenmesi: Bir model test etme çalışması) (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Orta Doğu Teknik Üniversitesi,
  15. Ankara.
  16. Kaya, N. D. (2007). The role of self-esteem, hope and external factors in predicting resilience among regional boarding elementary