SavedAdd your journal

Journals / Muhafazakar Düşünce Dergisi / 2026 / Cilt: 22 Sayı: 70 - Kültürel Yenilenme

CULTURAL CHANGE AND DIGITALIZATION: “POST-POPULAR CULTURALIZATION”

KÜLTÜREL DEĞİŞİM VE DİJİTALLEŞME: “POST-POPÜLER KÜLTÜRLEŞME”

Kenan Çağan(Samsun Üniversitesi)0000-0002-0593-7068
Pages
36–67
Publication Date
2026-06-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this article, rather than arguing for the ultimate validity of just one of these approaches since neither fully aligns with the reality of popular culture an effort has been made to demonstrate the concurrent validity of the arguments presented by both approaches.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This article examines the current state of popular culture in today’s world, which continues to evolve and transform in response to the dynamics of cultural change.
📊
Key Findings & Data:Popular culture, which exists through the platforms provided by communication technologies, gained significant momentum in the 20th century particularly with the widespread adoption of television—and began to occupy a highly influential position within cultural spheres.
💡
Conclusion & Impact:In this article, rather than arguing for the ultimate validity of just one of these approaches since neither fully aligns with the reality of popular culture an effort has been made to demonstrate the concurrent validity of the arguments presented by both approaches.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kültürel Değişim · Popüler Kültürün Dönüşümü · Dijitalleşme

Abstract

This article examines the current state of popular culture in today’s world, which continues to evolve and transform in response to the dynamics of cultural change. Popular culture, which exists through the platforms provided by communication technologies, gained significant momentum in the 20th century particularly with the widespread adoption of television—and began to occupy a highly influential position within cultural spheres. The development of digital technologies, however, has taken popular culture to entirely new dimensions and made it the defining feature of global culture. Everything—from the medium through which popular culture operates to the concept of space, its communicative aspects, the duration of its popularity, production objects and costs, its actors, the duration of innovation and originality, and the language and symbols it employs—has changed and transformed. The two traditional approaches to popular culture (critical and affirmative) continue to exist today. In this article, rather than arguing for the ultimate validity of just one of these approaches since neither fully aligns with the reality of popular culture an effort has been made to demonstrate the concurrent validity of the arguments presented by both approaches.

Özet

Bu makalede kültürün değişme dinamiklerine bağlı olarak değişmeye ve dönüşmeye devam eden popüler kültürün günümüz dünyasında geldiği yer ele alınmıştır. İletişim teknolojilerinin sağladığı mecra üzerinden varlık gösteren popüler kültür, 20. yüzyılda özellikle televizyonun yaygınlık kazanmasıyla çok büyük oranda ivmelenmiş ve kültürel kompartmanlar içerisinde hayli etkili bir yer tutmaya başlamıştır. Dijital teknolojilerin gelişmesi ise popüler kültürü bambaşka boyutlara taşımış ve onun küresel kültürün esas rengi olmasına sebep olmuştur. Başta popüler kültürün üzerinden işlediği mecra olmak üzere mekân kavramı, iletişim yönü, popülerlik süresi, üretim nesneleri ve maliyetleri, aktörleri, yenilik ve özgünlük süreleri, kullandığı dil ve semboller değişmiş ve dönüşmüştür. Popüler kültüre yaklaşım konusunda geleneksel iki eğilim (eleştirel ve olumlayıcı) bugün de varlığını sürdürmektedir. Bu makalede bu yaklaşımlardan salt birinin nihai geçerliliğini savunmak popüler kültürün gerçekliğine tam uymadığı için her iki yaklaşımın argümanlarındaki eş zamanlı geçerlilikler gösterilmeye çalışılmıştır.

🔖

Cite This Article

Çağan, K. (2026). CULTURAL CHANGE AND DIGITALIZATION: “POST-POPULAR CULTURALIZATION”. Muhafazakar Düşünce Dergisi, Cilt: 22 Sayı: 70 - Kültürel Yenilenme, 36–67. https://ajindex.com/articles/1127179

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (55)

  1. Adorno, T. W. (2011). Kültür endüstrisi kültür yönetimi. 6. baskı. (çev. Nihat Ülker, Mustafa Tüzel, Elçin Gen). İletişim Yayınları.
  2. Anderson, P. (1988). Antonio Gramsci - hegemonya doğu/batı sorunu ve strateji. (çev. Tarık Günersel). Alan Yayıncılık.
  3. Arendt, H. (1996). Geçmişle gelecek arasında. (çev. Bahadır Sina Şener ve Onur Eylül Kara). İletişim Yayınları.
  4. Atay, T. (2007). Popüler kültürden kitle kültürüne çocukluğun dönüşümleri. Popüler Kültür ve Çocuk. (yay. haz. Nihal Ahioğlu ve Neslihan Güney). s. 87-101. Dipnot Yayınları.
  5. Baudrillard, J. (1998). Simülakrlar ve simülasyon. (çev. Oğuz Adanır). Dokuz Eylül Yayınları.
  6. Bauman, Z. (2015). Kültür. (çev. İhsan Çapcıoğlu ve Fatih Ömek). Atıf Yayınları.
  7. Bourdieu, P. (2023). Kültür üretimi - sembolik ürünler/sembolik sermaye. (çev. Sibel Yardımcı ve Elçin Gen). İletişim Yayınları.
  8. Castells, M. (2008). Enformasyon çağı / ekonomi, toplum ve kültür: ağ toplumunun yükselişi. 2. baskı. (çev. Ebru Kılıç). İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  9. Chaney, D. C. (2018). Yaşam biçimlerinden yaşam tarzına: kültürü ideoloji ve duyarlılık olarak yeniden düşünmek. İletişim Çağında Kültür, (James Lull). (çev. Ece Simin Civelek). s. 127-150. Hece Yayınları.
  10. Çağan, K. (2003). Popüler kültür ve sanat. Altınküre Yayınları.
  11. Çakır, M. (2014). Görsel kültür ve küresel kitle kültürü. Ütopya Yayınevi.
  12. Dennett, D. C. (2013). Kültürün evrimi. Kültür. (ed. John Brockman). (çev. Ferhat Eyidoğan). s. 18-42. Alfa Yayınları.
  13. Dijk, J. V. (2016). Ağ toplumu. (çev. Özlem Sakin). Epsilon Yayıncılık.
  14. Dyson, G. (2013). Turing’in katedrali. Kültür. (ed. John Brockman). (çev. Ferhat Eyidoğan). s. 101-110. Alfa Yayınları.
  15. Eagleton, T. (2005). Kültür yorumları. (çev. Özge Çelik). Ayrıntı Yayınları.
  16. Eagleton, T. (2014). Tanrı’nın ölümü ve kültür. (çev. Selin Dingiloğlu). Yordam Kitap.
  17. Eagleton, T. (2019). Kültür. 2. basım. (çev. Berrak Göçer). Can Yayınları.
  18. Erdoğan, İ. (2001). Popüler kültürde gasp ve popülerin gayrimeşruluğu. Doğu-Batı, 4(15). s. 65-102.
  19. Fichter, J. (2002). Sosyoloji nedir. (çev. Nilgün Çelebi). Anı Yayıncılık.
  20. Fiske, J. (1999). Popüler kültürü anlamak. (çev. Süleyman İrvan). Ark Yayınevi.
  21. Fuchs, C. (2016). Sosyal medya: eleştirel bir giriş. (çev. İlker Kalaycı ve Diyar Saraçoğlu). NotaBene Yayınları.
  22. Gans, H. J. (2012). Popüler kültür ve yüksek kültür. 3. baskı. (çev. Emine Onaran İncirlioğlu). Yapı Kredi Yayınları.
  23. Gelernter, D. (2013). İnterneti ciddiye almaya başlamanın zamanı. Kültür. (ed. John Brockman). (çev. Ferhat Eyidoğan). s. 111-123. Alfa Yayınları.
  24. Gere, C. (2019). Dijital kültür. (çev. Aydoğdu Akın). Salon Yayınları.
  25. Gramsci, A. (2012). Hapishane defterleri - 2. cilt. (çev. Barış Baysal). Kalkedon Yayınları.
  26. Hall, S. (1980). Encoding/decoding. (ed. Hall, Stuart, Doothy Hobson, Andrew Love & Paul Willis).
  27. Culture, Media, Language. s. 128-138. London: Hutchinson.
  28. Han, B. C. (2024). Hiperkültürellik: Kültür ve küreselleşme. (çev. M. Sami Türk). Ketebe Yayınları.
  29. Hannerz, U. (2018). Kültürü küresel bir ekümende düşünmek. İletişim Çağında Kültür, (James Lull). (çev. Ece Simin Civelek). s. 95-123. Hece Yayınları.
  30. Hermes, J. ve Teurlings, J. (2021). The Loss of the popular: reconstructing fifty years of studying. Media and Communicatio, 9 (3), s. 228-238.
  31. Hinerman, S. (2018). Yıldız kültürü. İletişim Çağında Kültür, (James Lull). (çev. Ece Simin Civelek). s. 324-356. Hece Yayınları.
  32. Horkheimer, M. ve Adorno, T. W. (1996). Aydınlanmanın diyalektiği / felsefi fragmanlar II. (çev. Oğuz Özügül). Kabalcı Yayınevi.
  33. Jenkins, H. (2006). Convergence culture where old and new media collide. New York University Press.
  34. Jenkins, H. (2015). Defining participatory culture. (Jenkins, Hl, Ito, N. and Boyd, D.). Participatory Culture in a Networked Era: a Conversation on Youth, Learning, Commerce, and Politics. s. 1-31. Polity Press.
  35. Lanier, J. (2013). Dijital Maoculuk: yeni internet kolektivizminin tehlikeleri. Kültür. (ed. John Brockman). (çev. Ferhat Eyidoğan). s. 137-153. Alfa Yayınları.
  36. Lull, J. (2018a). Neden iletişim çağı?. İletişim Çağında Kültür, (James Lull). (çev. Ece Simin Civelek). s. 9-16. Hece Yayınları.
  37. Lull, J. (2018b). İletişim çağı için üst kültür. İletişim Çağında Kültür, (James Lull). (çev. Ece Simin Civelek). s. 223-276. Hece Yayınları.
  38. Macionis, J. J. (2012). Sosyoloji. (çev. editörü. Vildan Akan). Nobel Yayınevi.
  39. Marshall, E. ve Sensoy, Ö. (2011). Rethinking popular culture and media. Rethinking Schools.
  40. Moore, D. C. (2012). Professional resource: rethinking popular culture and media. The National Association for Media Literacy Education’s Journal Media Literacy Education, 4 (2). s. 184-186.
  41. Mattelart, A. ve Neveu, E. (2007). Kültürel incelemelere giriş. (çev. Hüsnü Dilli). İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  42. McRobbie, A. (1999). Postmodernizm ve popüler kültür. (çev. Almila Özdek). Sarmal Yayınevi.
  43. Messaris, P. (2018). Görsel kültür. İletişim Çağında Kültür, (James Lull). (çev. Ece Simin Civelek). s. 299-321. Hece Yayınları.
  44. Mukerji, C. ve Schudson, M. (1991). Rethinking popular culture. University of California Press.
  45. Parker, H. N. (2011). Toward a definition of popular culture. History and Theory, (50), s. 147-170.
  46. Real, M. (2018). Popüler kültürde ve medya gösterilerinde kültürel teori. İletişim Çağında Kültür, (James Lull). (çev. Ece Simin Civelek). s. 279-299. Hece Yayınları.
  47. Ritzer, G. ve Stepnisky, J. (2015). Çağdaş sosyoloji kuramları ve klasik kökleri. 2. baskı. (çev. Irmak Ertuna Howison). Deki Yayınları.
  48. Rushkoff, D. (2013). Bir sonraki rönesans / kişisel demokrasi forumu açılış konuşması. Kültür. (ed. John Brockman). (çev. Ferhat Eyidoğan). s. 200-205. Alfa Yayınları.
  49. Simmel, G. (2015). Modern kültürde çatışma. 10. baskı. (çev. Tanıl Bora, Utku Özmakas, Nazile Kalaycı, Elçin Gen). İletişim Yayınları.
  50. Smith, P. (2005). Kültürel kuram. (çev. Selime Güzelsarı ve İbrahim Gündoğdu). Babil Yayınları.
  51. Storey, J. (2000). Popüler kültür çalışmaları kuram ve metotlar. (çev. Koray Karaşahin). Babil Yayınları.
  52. Storey, J. (2006). Cultural theory and popular culture: an introduction. 4. baskı. University of Georgia Press.
  53. Thompson, J. B. (2013). İdeoloji ve modern kültür. (çev. İdil Çetin). Dipnot Yayınları.
  54. Williams, R. (1993). Kültür. (çev. Suavi Aydın). İmge Kitabevi Yayınları.
  55. Williams, R. (2017). Kültür ve toplum. (çev. Uygur Kocabaşoğlu). İletişim Yayınları.