SavedAdd your journal

Journals / Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergisi / 2026 / Cilt: 17 Sayı: 1

From Life Satisfaction to Happiness in University Students: The Mediating Role of Autotelic Personality

Üniversite Öğrencilerinde Yaşam Doyumu'ndan Mutluluğa : Ototelik Kişiliğin Aracı Rolü

Mehmet Demir(Bursa Uludağ Üniversitesi)0000-0002-4541-1001
Şura Çetin(Bursa Uludağ Üniversitesi)0000-0001-7663-979X
Jale Eldeleklioğlu(Bursa Uludağ Üniversitesi)0000-0003-1261-888X
Pages
984–1005
Publication Date
2026-04-28
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In addition, it was found that autotelic personality predicted happiness in a statistically significant way.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to test a hypothetical model addressing the mediating role of autotelic personality in the relationship between life satisfaction and happiness using a relational screening model.
📊
Key Findings & Data:The study was conducted with a total of 341 students (252 female and 89 male) attending the university.
💡
Conclusion & Impact:In addition, it was found that autotelic personality predicted happiness in a statistically significant way.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:2022 Verileri
⚙️Variables:yaşam doyumu · ototelik kişilik · mutluluk

Abstract

The aim of this study is to test a hypothetical model addressing the mediating role of autotelic personality in the relationship between life satisfaction and happiness using a relational screening model. The study was conducted with a total of 341 students (252 female and 89 male) attending the university. Autotelic Personality Scale, Oxford Happiness Scale Short Form and Satisfaction with Life Scale were used as data collection tools. For the mediation analysis in the study, Hayes' (2022) suggestion, PROCESS beta 4.2 macro, which is an SPSS plug-in, was used (Model 4). As a result of the mediation analysis, when direct effects were analyzed, it was seen that life satisfaction predicted autotelic personality and happiness in a statistically significant way. In addition, it was found that autotelic personality predicted happiness in a statistically significant way. Looking at the indirect effect, it was observed that the path coefficient between life satisfaction and happiness decreased at the level of significance with the inclusion of autotelic personality, which is the mediating variable, in the model. According to this result, it was found that autotelic personality has a partial mediating role in the relationship between life satisfaction and happiness. As a result, the findings obtained can be interpreted as the increase in life satisfaction scores of university students can contribute to the increase in autotelic personality scores and with this contribution, happiness levels can also increase.

Özet

Bu araştırmanın amacı yaşam doyumu ile mutluluk arasındaki ilişkide ototelik kişiliğin aracı rolünü ele alan hipotetik bir modelin sınanmasıdır. Araştırma değişkenleri ilişkisel tarama modeliyle ele almaktadır. Araştırma, üniversiteye devam eden 252 kadın, 89 erkek olmak üzere toplamda 341 öğrenci ile yürütülmüştür. Araştırmada veri toplama aracı olarak “Ototelik Kişilik Ölçeği”, “Oxford Mutluluk Ölçeği Kısa Formu” ve “Yaşam Doyumu Ölçeği” kullanılmıştır. Öngörülen hipotetik modelin sınanması için bağımsız değişken olarak yaşam doyumu, bağımlı değişken olarak mutluluk ve aracı değişken olarak ototelik kişilik belirlenmiştir. Araştırmadaki değişkenlerin cinsiyet göre değişip değişmediğini belirlemek amacıyla Bağımsız Örneklemler İçin t Testi kullanılmıştır. Ototelik kişilik ve yaşam doyumu puanları cinsiyete göre değişmezken mutluluk puanının kadınlarda anlamlı düzeyde yüksek olduğu bulgusuna erişilmiştir. Araştırmada aracılık analizi için Hayes’in (2022) önermesi SPSS eklentisi olan PROCESS beta 4.2 makrosu kullanılmıştır (Model 4). Aracılık analizi sonucunda doğrudan etkilere bakıldığında, yaşam doyumunun ototelik kişiliği ve mutluluğu istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde yordadığı görülmüştür. Bununla birlikte ototelik kişiliğin mutluluğu istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde yordadığı bulunmuştur. Dolaylı etkiye bakıldığında ise aracı değişken olan ototelik kişiliğin modele dâhil edilmesiyle yaşam doyumu ile mutluluk arasındaki yol katsayısının anlamlılık düzeyinde düşüş olduğu görülmüştür. Elde edilen bu sonuca göre ototelik kişilik; yaşam doyumu ile mutluluk arasındaki ilişkide kısmi aracı rolünün olduğu bulgusuna ulaşılmıştır. Elde edilen bulgular, üniversite öğrencilerinin yaşam doyumu puanlarındaki artışın ototelik kişilik puanlarındaki artışa katkıda bulunabileceği ve bu katkıyla mutluluk düzeylerinin de artabileceği şeklinde yorumlanabilir.

🔖

Cite This Article

Demir, M., Çetin, Ş., Eldeleklioğlu, J. (2026). From Life Satisfaction to Happiness in University Students: The Mediating Role of Autotelic Personality. Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergisi, Cilt: 17 Sayı: 1, 984–1005. https://doi.org/10.51460/baebd.1602658

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (97)

  1. Abuhamdeh, S. (2000). The autotelic personality: An exploratory investigation. (Unpublished manuscript). University of Chicago.
  2. Acar Zorbaz, N. (2019). Lise öğrencilerinin ototelik kişilik özellikleri, yaşam amaçları, hayat anlamları ve akış eğilimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Van Yüzüncü Yüzyıl Üniversitesi.
  3. Ak, M. O. (2021). Ototelik kişilik ölçeğinin türkçeye uyarlama çalışması: serbest zaman perspektifi oluşturulması. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 54, 317-338. https://izlik.org/JA86SW74GN
  4. Aldemir, C., and Gülcan, Y. (2004). Student satisfaction in higher education: A Turkish case. Higher Education Management and Policy, 16(2), 109–122. https://doi.org/10.1787/hemp-v16-art19-en
  5. Arslan, I., and Bektaş, H. (2019). Üniversite öğrencilerinin yaşam doyumunun ölçülmesi. İstanbul Gelişim Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 8, 767–784. https://doi.org/10.38079/igusabder.587380
  6. Asakawa, K. (2004). Flow experience and autotelic personality in Japanese college students: How do they experience challenges in daily life? Journal of Happiness Studies, 5(2), 123-154. https://doi.org/10.1023/B:JOHS.0000035915.97836.89
  7. Asakawa, K. (2010). Flow experience, culture, and well-being: How do autotelic Japanese college students feel, behave, and think in their daily lives? Journal of Happiness Studies, 11(2), 205-223. https://doi.org/10.1007/s10902-008-9132-3
  8. Bahar, H. H., and Abdramanova, N. (2023). Türkiye ve Kazakistan'daki öğretmen adaylarının akademik başarı ve yaşam doyum düzeylerinin karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Milli Eğitim Dergisi, 52(237), 389–408.https://dergipark.org.tr/tr/pub/milliegitim/issue/75816/961029
  9. Bajaj, B., Robins, R. W., and Pande, N. (2016). Mediating role of self-esteem on the relationship between mindfulness, anxiety, and depression. Personality and Individual Differences, 96, 127–131. https://doi.org/10.1016/j.paid.2016.02.085
  10. Baumann, N. (2012). Autotelic personality. In S. Engeser (Ed.), Advances in flow research (pp. 165–186). Springer. https://doi.org/10.1007/978-1-4614-2359-1_9
  11. Baumeister, R. F., and Leary, M. R. (1995). The need to belong: Desire for interpersonal attachments as a fundamental human motivation. Psychological Bulletin, 117(3), 497–529. https://doi.org/10.1037/0033-2909.117.3.497
  12. Bekhet, A. K., Zauszniewski, J. A., and Nakhla, W. E. (2008). Happiness: theoretical and empirical considerations. Nursing forum, 43(1), 12–23. https://doi.org/10.1111/j.1744-6198.2008.00091.x
  13. Biason, J. (2018). Flow families: Do maternal and paternal parenting styles foster autotelic personality? (Unpublished Bachelor of Psychological Science thesis). Australian College of Applied Psychology.
  14. Bray, I., Gunnell, D. (2006). Suicide rates, life satisfaction and happiness as markers for population mental health. Soc Psychiat Epidemiol 41, 333–337. https://doi.org/10.1007/s00127-006-0049-z
  15. Busch, H., Hofer, J., Chasiotis, A., and Campos, D. (2013). The achievement flow motive as an element of the autotelic personality: Predicting educational attainment in three cultures. European Journal of Psychology of Education, 28(2), 239-254. https://doi.org/10.1007/s10212-012-0112-y
  16. Buser, J. K., and Kearney, A. (2017). Stress, adaptive coping, and life satisfaction. Journal of College Counseling, 20(3), 224–236. https://doi.org/10.1002/jocc.12071
  17. Büyüköztürk. Ş., Çakmak. E. K., Akgün. Ö. E., Karadeniz. Ş. And Demirel. F. (2012). Bilimsel araştırma yöntemleri. Pegem Akademi.
  18. Camci G., and Kavuran, E. (2021). Hemşirelerin iş stresi ve tükenmişlik düzeyleri ile meslek ve yaşam doyumu düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi. 24(2): 274-283. https://doi.org/10.17049/ataunihem.930846
  19. Caner, A. (2016). Happiness and life satisfaction in Turkey in recent years. Social Indicators Research, 127(1), 361–399. https://doi.org/10.1007/s11205-015-0948-z
  20. Carr, A. (2016). Pozitif psikoloji: Mutluluğun ve insanın güçlü yönlerinin bilimi (Ü. Şendilek, Çev.). Kaknüs.
  21. Coburn, D. (2004). Beyond the income inequality hypothesis: Class, neo-liberalism, and health inequalities. Social Science and Medicine, 58(51), 41–56. https://doi.org/10.1016/S0277-9536(03)00159-X
  22. Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4th ed.). SAGE Publications.
  23. Csikszentmihalyi, M. (1975). Play and intrinsic rewards. Journal of Humanistic Psychology. 15(3), 41-63. https://doi.org/10.1177/002216787501500306
  24. Csikszentmihalyi, M. (1988). The future of flow. In M. Csikszentmihalyi and I. S. Csikszentmihalyi (Eds.), Optimal experience: Psychological studies of flow in consciousness (pp. 364–383). Cambridge University Press.
  25. Csikszentmihalyi, M. (1990). Flow: The psychology of optimal experience. HarperCollins.
  26. Csikszentmihalyi, M. (2014). Flow and the foundations of positive psychology. Springer. https://doi.org/10.1007/978-94-017-9088-8
  27. Çam, Z. and Artar, M.(2014). Ergenlikte yaşam doyumu: Okul türleri bağlamında bir inceleme. Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bi̇limler Dergisi, 2(1), 23-46.
  28. Çetin, D. (2020). Üniversite öğrencilerinin psikolojik sağlamlıkları ile çocukluk çağı travmaları ve ototelik kişilik arasındaki ilişkilerin incelenmesi. (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi.
  29. Çivitci, A. (2009). İlköğretim Öğrencilerinde Yaşam Doyumu: Bazı Kişisel ve Ailesel Özelliklerin Rolü. Journal of Uludag University Faculty of Education, 22(1), 29-52. https://izlik.org/JA85ME64WM
  30. Dağlı, A. and Baysal, N. (2016). Yaşam doyumu ölçeğinin Türkçe’ye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15(59), 1250-1262. https://doi.org/10.17755/esosder.263229 Demir, R. and Murat, M. (2017). Öğretmen adaylarının mutluluk, iyimserlik, yaşam anlamı ve yaşam doyumlarının incelenmesi. OPUS International Journal of Society Researches, 7 (13), 347-378. https://doi.org/10.26466/opus.347656 Demirbilek, N. and Bozanoğlu, B. (2023). Üniversite öğrencilerinin yaşam doyumu, iletişim becerileri ve yaşam boyu öğrenme düzeyleri arasındaki ilişki. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 24 (1), 312-333. https://doi.org/10.17679/inuefd.1132020 DeNeve, K. M., and Cooper, H. (1998). The happy personality: A meta-analysis of 137 personality traits and subjective well-being. Psychological Bulletin, 124(2), 197–229. https://doi.org/10.1037/0033-2909.124.2.197
  31. Diener E. (1984). Subjective well-being. Psychological Bulletin, 95(3):542. https://doi.org/10.1037/0033-2909.95.3.542
  32. Diener E., Emmons R.A, Larsen R.J and Griffin S. (1985). The satisfaction with life scale. Journal of Personality Assessment. 49(1):71-75. https://doi.org/10.1207/s15327752jpa4901_13 Diener, E., and Diener, M. (1995). Cross-cultural correlates of life satisfaction and self-esteem. Journal of Personality and Social Psychology, 68(4), 653–663. https://doi.org/10.1037/0022-3514.68.4.653 Diener, E., and Lucas, R. E. (1999). Personality and subjective well-being. In D. Kahneman, E. Diener, and N. Schwarz (Eds.), Well-being: The foundations of hedonic psychology (pp. 213–229). Russell Sage Foundation.
  33. Diener, E., Suh, E. M., Lucas, R. E., and Smith, H. L. (1999). Subjective well-being: Three decades of progress. Psychological Bulletin, 125(2), 276–302. https://doi.org/10.1037/0033-2909.125.2.276
  34. Diener, E., Oishi, S., and Lucas, R. E. (2003). Personality, culture, and subjective well-being: emotional and cognitive evaluations of life. Annual review of psychology, 54, 403–425. https://doi.org/10.1146/annurev.psych.54.101601.145056
  35. Doğan, T. and Akıncı-Çötok, N. (2011). Oxford mutluluk ölçeği kısa formunun Türkçe uyarlaması: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 4(36), 165-172.
  36. Dwight, C. K. T., Lau, V. W., Perlman, R., and McLaughlin, M. (2020). The development and validation of the autotelic personality questionnaire. Journal of Personality Assessment, 102(1), 88–101. https://doi.org/10.1080/00223891.2018.1546306
  37. Eichhorn, J. (2012). Happiness for believers? Contextualizing the effects of religiosity on life-satisfaction. European Sociological Review, 28(5), 583–593. https://doi.org/10.1093/esr/jcr027
  38. Eser, B. Ö., Muezzin, E. E., and Karaaziz, M. (2023). Yetişkinlerde psikolojik sağlamlık ve yaşam doyumunun mutluluğu yordamasının incelenmesi. EKEV Akademi Dergisi (95), 41-54. https://doi.org/10.17753/sosekev.1250211
  39. Gilman, R., and Huebner, E. S. (2006). Characteristics of adolescents who report very high life satisfaction. Journal of Youth and Adolescence, 35(3), 311–319. https://doi.org/10.1007/s10964-006-9036-7
  40. Goldbeck, L., Schmitz, T. G., Besier, T., Herschbach, P., and Henrich, G. (2007). Life satisfaction decreases during adolescence. Quality of Life Research, 16(6), 969-979. https://doi.org/10.1007/s11136-007-9205-5 Hayes, A. F. (2013). Introduction to mediation, moderation, and conditional process analysis: A regression-based approach. Guilford Press.
  41. Hirao, K. (2014). Comparison of feelings of inferiority among university students with autotelic, average, and nonautotelic personalities. North American Journal of Medical Sciences, 6(9), 440-444. https://doi.org/10.4103/1947-2714.141627
  42. Hirao, K., and Kobayashi, R. (2013). Health-related quality of life and sense of coherence among the unemployed with autotelic, average, and non-autotelic personalities: a cross-sectional survey in Hiroshima, Japan. PLoS One, 8(9),1-4. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0073915 Ishimura, I., and Kodama, M. (2009). Flow experiences in everyday activities of Japanese college students: Autotelic people and time management. Japanese Psychological Research, 51(1), 47-54. https://doi.org/10.1111/j.1468-5884.2009.00387.x
  43. Joshanloo, M., and Jovanović, V. (2020). The relationship between gender and life satisfaction: Analysis across demographic groups and global regions. Archives of Women's Mental Health, 23(3), 331–338. https://doi.org/10.1007/s00737-019-00998-w
  44. Kanten, P., and Arda, Ö. (2021). The effect of autotelic personality on work engagement level of employees: Role of personal meaning. Troyacademy, 6(2), 379–394. https://doi.org/10.31454/troyacademy.930353
  45. Karasar, N. (2015). Bilimsel araştırma yöntemi: Kavramlar-ilkeler-teknikler. Nobel yayın dağıtım
  46. Kaya, Ö. S. and Orçan, F. (2019). Mutluluğun empati, affetme ve yaşam doyumu arasindaki araci rolü: Bir yol analizi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 19 (2), 540-554. https://doi.org/10.17240/aibuefd.2019.19.46660-584899 Kim -Prieto, C., Diener, E., Tamir, M., Scollon, C., and Diener, M. (2005). Integrating the diverse definitions of happiness: A time-sequential framework of subjective well-being. Journal of Happiness Studies, 6(3), 261-300. https://doi.org/10.1007/s10902-005-7226-8
  47. Kim, J., Park, S., and Kim, M. E. (2022). Leisure activities, life satisfaction, and happiness among people with spinal cordin jury during the COVID-19 pandemic. LeisureStudies, 1–10. https://doi.org/10.1080/02614367.2022.2115109
  48. Knoop, H. H. (2014). Positive psychology: Reflections. Aarhus Universitetsforlag
  49. Köse, B., Uzun, M., Özlü, K., Çelik, N. M., and Erbaş, Ü. (2019). Spor Bilimlerinde Okuyan Öğrencilerin Öznel Mutluluk ve Zindelik Düzeylerinin Bazı Değişkenlere Göre İncelenmesi (Ankara Üniversitesi Örneği). Kilis 7 Aralık Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 3(2), 22-29. https://izlik.org/JA52CT57DU
  50. Lyubomirsky, S., Sheldon, K. M., and Schkade, D. (2005). Pursuing happiness: The architecture of sustainable change. Review of General Psychology, 9(2), 111–131. https://doi.org/10.1037/1089-2680.9.2.111
  51. Mahon, N. E., Yarcheski, A., and Yarcheski, T. J. (2005). Happiness as related to gender and health in early adolescents. Clinical Nursing Research, 14(2), 175–190. https://doi.org/10.1177/1054773804271936
  52. Matheny, K. B., Curlette, W. L., Aysan, F., Herrington, A. N., Gfroerer, C. A., Thompson, D., and Hamarat, E. (2002). Coping resources, perceived stress, and life satisfaction among Turkish and American university students. International Journal of Stress Management, 9(2), 81–97. https://doi.org/10.1023/a:1014902719664
  53. Matheny, K. B., Roque-Tovar, B. E., and Curlette, W. L. (2008). Perceived stress, coping resources, and life satisfaction among U.S. and Mexican college students: A cross-cultural study. Anales de Psicología, 24(1), 49–57.
  54. Mikicin, M. (2013). Autotelic personality as a predictor of engagement in sports. Biomedical Human Kinetics, 5(1), 84-92. https://doi.org/10.2478/bhk-2013-0013
  55. Milas, G., Klarić, I. M., Malnar, A., Saftić, V., Šupe-Domić, D., and Slavich, G. M. (2021). The impact of stress and coping strategies on life satisfaction in a national sample of adolescents: A structural equation modelling approach. Stress and Health, 37(5), 1026–1034. https://doi.org/10.1002/smi.3050
  56. Moksnes, U. K., Espnes, G. A., and Haugan, G. (2013). Stress, sense of coherence and emotional symptoms in adolescents. Psychology and Health, 29(1), 32–49. https://doi.org/10.1080/08870446.2013.822868
  57. Mosknes, U.K. and Espnes, G.A. (2014). Self-esteemand life satisfaction in adolescents’ gender and age as potential moderators. Quality Of Life Research, 22(10), 2921-2928. https://doi.org/10.1007/s11136-013-0427-4
  58. Nakamura, J., and Csikszentmihalyi, M. (2009). The concept of flow. In C. R. Snyder and S. J. Lopez (Eds.), Oxford handbook of positive psychology (pp. 89–105). Oxford University Press.
  59. Nedim Bal, P., and Gülcan, A. (2014). Genç yetişkinlerde iyimserliğin mutluluk ve yaşam doyumu üzerindeki etkisinin incelenmesi. Asian Journal of Instruction (E-AJI), 2(1(ÖZEL), 41-52. https://izlik.org/JA75JS48GK Nemati, S., and Mehdipour Maralani, F. (2016). The relationship between life satisfaction and happiness: The mediating role of resiliency. International Journal of Psychological Studies, 8(3), 194–203. https://doi.org/10.5539/ijps.v8n3p194
  60. Neugarten, B.L., Havighurst, R.J. and Tobin, S.S. (1961). The measurement of life satisfaction. Source Journal of Gerontology, 16 (2), 134 -143. https://doi.org/10.1093/geronj/16.2.134
  61. Ngamaba, K. H. (2016). Happiness and life satisfaction in Rwanda. Journal of Psychology in Africa, 26(5), 407–414. https://doi.org/10.1080/14330237.2016.1208930
  62. Ngamaba, K. H., and Soni, D. (2018). Are happiness and life satisfaction different across religious groups? Exploring determinants of happiness and life satisfaction. Journal of Religion and Health, 57(6), 2118–2139. https://doi.org/10.1007/s10943-017-0481-2
  63. Park, N., Peterson, C., and Ruch, W. (2009). Orientations to happiness and life satisfaction in twenty-seven nations. The Journal of Positive Psychology, 4(4), 273–279. https://doi.org/10.1080/17439760902933690
  64. Pavot, W., and Diener, E. (1993). Review of the satisfaction with life scale. Psychological Assessment, 5(2), 164–172. https://doi.org/10.1037/1040-3590.5.2.164
  65. Peterson, C., Ruch, W., Beermann, U., Park, N., and Seligman, M. E. P. (2007). Strengths of character, orientations to happiness, and life satisfaction. The Journal of Positive Psychology, 2(3), 149–156. https://doi.org/10.1080/17439760701228938
  66. Preacher, K. J. and Hayes, A. F. (2008). Asymptotic and resampling strategies for assessing and comparing indirect effects in multiple mediator models. Behavior Research Methods, 40(3), 879-891. https://doi.org/10.3758/BRM.40.3.879
  67. Proyer, R. T., Ruch, W. and Chen, G-H. (2012). Gelotophobia: Life satisfaction and happiness across cultures, Humor, 25, 1, 23-40. https://doi.org/10.1515/humor-2012-0002
  68. Reisoğlu, S. (2014). Üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluşlarını yordamada beş faktör kişilik özellikleri, mizah tarzları ve duygusal zekânın rolü. (Yayınlanmamış doktora tezi). Karadeniz Teknik Üniversitesi
  69. Ross, S. R., and Keiser, H. N. (2014). Autotelic personality through a five-factor lens: Individual differences in flow-propensity. Personality and Individual Differences, 59, 3-8. https://doi.org/10.1016/j.paid.2013.09.029
  70. Rogowska, A. M., Kuśnierz, C., and Ochnik, D. (2021). Changes in stress, coping styles, and life satisfaction between the first and second waves of the covid-19 pandemic: A longitudinal cross-lagged study in a sample of university students. Journal of clinical medicine, 10(17), 4025. https://doi.org/10.3390/jcm10174025
  71. Røysamb, E. (2006). Personality and Well-being. In M. E. Vollrath (Ed.), Handbook of personality and health (pp. 115–134). John Wiley and Sons Ltd. https://doi.org/10.1002/9780470713860.ch5
  72. Salman, E. (2022). Üniversite son sınıf öğrencilerinin kariyer stresi ve umutsuzluk düzeylerinin akış yaşantılarına etkisi. (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi) Çağ Üniversitesi.
  73. Sapmaz, F., and Doğan, T. (2012). Mutluluk ve yaşam doyumunun yordayıcısı olarak iyimserlik. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 8, (3), 63-69.
  74. Seligman, M. E. P., and Csikszentmihalyi, M. (2000). Positive psychology: An introduction. American Psychologist, 55(1), 5–14. https://doi.org/10.1037/0003-066X.55.1.5
  75. Selim, S. (2008). Life satisfaction and happiness in Turkey. Social Indicators Research, 88(3), 531–562. https://doi.org/10.1007/s11205-007-9218-z
  76. Sezer, F. (2011). Ortaöğretim öğrencilerinin öznel iyi oluş durumlarının bazı değişkenler açısından incelenmesi. Milli Eğitim Dergisi, 41(192), 74-85.
  77. Sheldon, K. M., Ryan, R., and Reis, H. T. (1996). What makes for a good day? Competence and autonomy in the day and in the person. Personality and social psychology bulletin, 22(12), 1270-1279. https://doi.org/10.1177/01461672962212007
  78. Sürücü, Ö. (2016). İş yaşantısında iyimserlik, yaşam doyumu ve mutluluk; otel işletmelerinde çalışan iş görenlere yönelik bir uygulama. Journal Of International Social Research 9 (43). Issn: 1307-9581
  79. Tabachnick, B. G., and Fidell, L. S. (2015). Çok değişkenli istatistiklerin kullanımı (M. Baloğlu, Çev.). Nobel Yayıncılık.
  80. Tan, F.B. and Chou, J.P.C. (2011). Dimensions of autotelic personality and their effects on perceived playfulness ın the context of mobile information and entertainment services. Australasian Journal of Information Systems, 17(1), 5-22. https://doi.org/10.3127/ajis.v17i1.527
  81. Tingaz, E., and Hazar, M. O. (2014). Beden eğitimi ve spor öğretmenliği ile bazı öğretmen adaylarının duygusal zekâ ve mutluluklarının karşılaştırılması. International Journal of Science Culture and Sport, Special Issue on the Proceedings of the 3rd ISCS Conference, SI (1), 745–756.
  82. Tov, W., and Diener, E. (2009). Culture and subjective well-being. In Social Indicators Research Series (pp. 9–41). Springer. https://doi.org/10.1007/978-90-481-2352-0_2
  83. Tov, W., and Bauman, E. (2007). Culture and subjective well-being. In S. Kitayama and D.Cohen (Eds.), Handbook of cultural psychology (pp. 691-713). Guilford Press.
  84. Tse, D. C. K., Lau, V. W., Perlman, R., and McLaughlin, M. J. (2018). The development and validation of the Autotelic Personality Questionnaire. Journal of Personality Assessment, 102(1), 88–101. https://doi.org/10.1080/00223891.2018.1491855
  85. Tse, D. C. K., Nakamura, J., and Csikszentmihalyi, M. (2020). Living well by “flowing” well: The indirect effect of autotelic personality on well-being through flow experience. The Journal of Positive Psychology, 16(3), 310–321. https://doi.org/10.1080/17439760.2020.1716055
  86. Tsou, M. W., and Liu, J. T. (2001). Happiness and domain satisfaction in Taiwan. Journal of Happiness Studies, 2, 269–288. https://doi.org/10.1023/A:1011816429264
  87. Turgut, T., and Ümmet, D. (2021). Yetişkinlerde motivasyon düzenleme ve akış yaşantısı arasındaki ilişkide ototelik kişiliğin aracı rolü. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 53, 305-327 https://doi.org/10.9779.pauefd.836244
  88. Üngüder, A. (2017). Bireylerin romantik ilişkilerindeki mutluluk düzeyleri ile ilişkilerine yönelik inançları ve yaşam doyumları arasındaki ilişkinin incelenmesi. (Yüksek lisans tezi) Uludağ Üniversitesi, Bursa.
  89. Veenhoven, R. (1988). The utility of happiness. Social Indicators Research, 20(4), 333–354. https://doi.org/10.1007/BF00302332
  90. Veenhoven, R. (1991). Is Happiness Relative? Social Indicators Research, 24(1), 1-34.
  91. Veenhoven, R. (1996). The Study of Life Satisfaction. In W.E. Saris, R. Veenhoven, A. C. Scherpenzeel and B. Bunting (Eds), A comparative study of satisfaction with life in Europe (pp. 11-48). https://personal.eur.nl/veenhoven/Pub1990s/96dfull.pdf
  92. Veenhoven, R. (2012). Also known as ‘life-satisfaction’ and ‘subjective well-being’. In K. C. Land, A. C. Michalos, and J. Sirgy (Eds.), Handbook of social indicators and quality of life research (pp. 63–77). Springer Publishers. https://doi.org/10.1007/978-94-007-2421-1_3
  93. Yapıcı, E. C., Alpullu, A., Mametkulyyev, Y. and Yılgın, A. (2022). Yabancı uyruklu bireylerin serbest zamanlarındaki durumlarının akış kuramı bağlamında incelenmesi. İnönü Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi, 9 (1), 1-14.
  94. Yarar, O. F. (2015). Autotelic personality: Links with flow propensity, personal strengths, and psychopathology (Unpublished doctoral dissertation). The Middle East Technical University.
  95. Yazıcı Çelebi, G. and Çelebi, B. (2018). Lise öğrencilerinin yaşam doyumu düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Erciyes Journal of Education, 2 (2), 1-15. https://doi.org/10.32433/eje.421904
  96. Yetim, Ü. (1993). Life satisfaction: A study based on the organization of personal projects. Social Indicators Research, 29(3), 277-289. https://doi.org/10.1007/BF01079516
  97. Yazıcı Çelebi, G. and Çelebi, B. (2018). Lise öğrencilerinin yaşam doyumu düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Erciyes Journal of Education, 2 (2), 1-15. https://doi.org/10.32433/eje.421904