SavedAdd your journal

Journals / İnsan ve İnsan / 2026 / Cilt: 13 Sayı: 42

Urban Gerontology and Multi-Level Governance in Turkey: An Analysis of National Policies and Metropolitan Municipality Strategic Plans

Türkiye’de Kentsel Gerontoloji ve Çok Düzeyli Yönetişim: Ulusal Politikalar ve Büyükşehir Belediyeleri Stratejik Planları Üzerine Bir Analiz

Çiğdem Tuğaç(ANKARA HACI BAYRAM VELİ ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-2555-6641
Pages
27–47
Publication Date
2026-07-02
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Findings reveal that, while both national and local policy documents rhetorically incorporate key elements of urban gerontology, local policies primarily focus on traditional care services and social assistance.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The rapid demographic ageing in Türkiye necessitates a holistic re-evaluation of aging policies through the lens of urban planning, governance, and social policy.
📊
Key Findings & Data:Employing qualitative document analysis, it examines national policy documents and the 2025–2029 strategic plans of 30 metropolitan municipalities, grounded in the core components of urban gerontology as well as the paradigms of ageing in place and age-friendly cities.
💡
Conclusion & Impact:Findings reveal that, while both national and local policy documents rhetorically incorporate key elements of urban gerontology, local policies primarily focus on traditional care services and social assistance.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:2025–2029 Verileri
⚙️Variables:Kentsel gerontoloji · Yaşlılık politikaları · Çok düzeyli yönetişim

Abstract

The rapid demographic ageing in Türkiye necessitates a holistic re-evaluation of aging policies through the lens of urban planning, governance, and social policy. This study analyzes ageing policies in Türkiye from the perspective of urban gerontology within a multi-level governance framework. Employing qualitative document analysis, it examines national policy documents and the 2025–2029 strategic plans of 30 metropolitan municipalities, grounded in the core components of urban gerontology as well as the paradigms of ageing in place and age-friendly cities. Findings reveal that, while both national and local policy documents rhetorically incorporate key elements of urban gerontology, local policies primarily focus on traditional care services and social assistance. Dimensions such as active ageing, participatory governance and spatial justice remain secondary due to institutional capacity constraints and the lack of data-driven planning. In line with the urban gerontology approach, the study offers policy recommendations to institutionalize gerontological expertise within local administrations and activate multi-level governance mechanisms to build age-friendly urban ecosystems.

Özet

Türkiye’de hızla artan demografik yaşlanma, yaşlılık politikalarının kentsel planlama, yönetişim ve sosyal politika ekseninde bütüncül bir yaklaşımla yeniden ele alınmasını gerektirmektedir. Bu çalışma, Türkiye’deki yaşlılık politikalarını kentsel gerontoloji perspektifi ve çok düzeyli yönetişim çerçevesinde analiz etmeyi amaçlamaktadır. Nitel belge analizine dayanan bu çalışmada, ulusal politika belgeleri ve 30 büyükşehir belediyesinin 2025–2029 dönemini kapsayan stratejik planları, kentsel gerontolojinin temel bileşenleri ile yerinde yaşlanma ve yaşlı dostu kent paradigmaları temelinde incelenmiştir. Araştırma bulguları, ulusal ve yerel politika belgelerinde yaşlılık politikalarının kentsel gerontolojinin temel unsurlarını söylemsel düzeyde içermekle birlikte, yerel düzeydeki politikaların ağırlıklı olarak geleneksel bakım hizmetleri ve sosyal yardım odaklı olduğunu; buna karşın aktif yaşlanma, yönetişimsel katılım ve mekânsal adalet gibi boyutların kurumsal kapasite sınırlılıkları ve veri temelli planlama eksikliği nedeniyle ikincil planda kaldığını göstermektedir. Çalışmada, kentsel gerontoloji yaklaşımı doğrultusunda yaşlı dostu kent ekosistemlerinin inşası için yerel yönetimlerde gerontolojik uzmanlaşmanın kurumsallaştırılması ve çok düzeyli yönetişim mekanizmalarının etkinleştirilmesine yönelik politika önerileri sunulmuştur.

🔖

Cite This Article

Tuğaç, Ç. (2026). Urban Gerontology and Multi-Level Governance in Turkey: An Analysis of National Policies and Metropolitan Municipality Strategic Plans. İnsan ve İnsan, Cilt: 13 Sayı: 42, 27–47. https://doi.org/10.29224/insanveinsan.1910503

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (38)

  1. Akhan, S. S. (2025). 65 yaş üzeri bireylerde yaşlanma tutumu ile başarılı yaşlanma arasındaki ilişkinin incelenmesi (Tez No. 962742) [Yüksek lisans tezi, Pamukkale Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi.
  2. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2023a). Yaşlanma vizyon belgesi. https://www.aile.gov.tr/media/133623/yaslanma_vizyon_belgesi.pdf
  3. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2023b). Yaşlı hakları ulusal eylem planı (2023–2025). https://aile.gov.tr/media/133624/yasli_haklari_ulusal_eylem_plani.pdf
  4. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2023c). Engelli ve yaşlı istatistik bülteni. https://aile.gov.tr/media/135432/eyhgm_istatistik_bulteni_nisan_23.pdf
  5. Barati, F., Khoddam, H., ve Modanloo, M. (2022). Concept development of “Aging in place”: Application of hybrid model. Journal of Family Medicine and Primary Care, 11, 6646–6653. https://doi.org/10.4103/jfmpc.jfmpc_2150_21
  6. Bilgin, Ö. F., Tamkoç, B., ve Aydoğdu, Ö. (2021). Türkiye’de yaşlılara yönelik hizmetlerin yerinde yaşlanma yaklaşımıyla değerlendirilmesi. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 21(53), 963–977. https://doi.org/10.21560/spcd.vi.702917
  7. Bowen, G. A. (2009). Document analysis as a qualitative research method. Qualitative Research Journal, 9(2), 27–40. https://doi.org/10.3316/QRJ0902027
  8. Buffel, T., ve Phillipson, C. (2016). Can global cities be ‘age-friendly cities’? Urban development and ageing populations. Cities, 55, 94–100. https://doi.org/10.1016/j.cities.2016.03.016
  9. Buffel, T., Phillipson, C., ve Scharf, T. (2012). Ageing in urban environments: Developing ‘age-friendly’ cities. Critical Social Policy, 32(4), 597–617. https://doi.org/10.1177/0261018311430457
  10. Haytoğlu, E., ve Öner, F. (2026). Türkiye Cumhuriyeti’nde 1960–2000 yılları arasında yaşlı kadın nüfusunun artışı ve ortaya çıkan sosyoekonomik sorunlar. Akademik Tarih ve Düşünce Dergisi, 13(1), 1–22. https://doi.org/10.5281/zenodo.18176473
  11. He, Z., ve Jiang, C. (2023). Aging in place or institutionalization? A multiscale analysis of independent-living older adults from four large cities in China’s Yangtze River Delta. Innovation in Aging, 7. https://doi.org/10.1093/geroni/igad014
  12. İlik, B., ve Çoban, A. İ. (2021). Yaşlılık ve sosyal hizmetler (Teknik Rapor No. 16/2021-2). Sağlık ve Sosyal Yardım Vakfı.
  13. Kocaman, Y. (2025). Türkiye’de demografik dönüşüm sürecine kuramsal bir bakış: Temel nüfus parametrelerinden sosyal sonuçlara. Senectus, 3(2), 169–204. https://doi.org/10.26650/senectus.2025.3.2.0749
  14. Kurtkapan, H., ve Şentürk, Ü. (2021). Yerinde yaşlanma ve yerel yönetim uygulamaları: İstanbul örneği. Sosyolojik Bağlam Dergisi, 2(3), 1–13. https://doi.org/10.52108/2757-5942.2.3.1
  15. Lawton, M. P., ve Nahemow, L. (1973). Ecology and the aging process. İçinde C. Eisdorfer ve M.P. Lawton (Ed.), The psychology of adult development and aging (ss. 619–674). American Psychological Association.
  16. Lucas, K. (2012). Transport and social exclusion: Where are we now?. Transport policy, 20, 105–113. https://doi.org/10.1016/j.tranpol.2012.01.013
  17. Martens, K. (2016). Transport justice: Designing fair transportation systems. Routledge.
  18. Means, R., ve Evans, S. (2012). Communities of place and communities of interest? An exploration of their changing role in later life. Ageing ve Society, 32(8), 1300–1318. https://doi.org/10.1017/S0144686X11000961
  19. Nazlı, E. (2025). Türkiye’de yaşlılara yönelik sosyal hizmetlerin tarihsel gelişimi. International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR), 12(115), 171–182.
  20. OECD. (2020). Promoting an age-inclusive digital society. OECD Publishing.
  21. Pani-Harreman, K. E., Bours, G., Zander, I., Kempen, G., ve Van Duren, J. (2020). Definitions, key themes and aspects of ‘ageing in place’: A scoping review. Ageing and Society, 41, 2026–2059. https://doi.org/10.1017/s0144686x20000094
  22. Phillipson, C. (2011). Developing age-friendly communities: New approaches to growing old in urban environments. İçinde R. Settersten ve J. Angel (Ed.), Handbook of Sociology of Aging (pp. 279–293). Springer.
  23. Resmî Gazete. (2004, Temmuz 23). Büyükşehir Belediyesi Kanunu. R.G. Sayısı: 25531. https://mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=5216veMevzuatTur=1veMevzuatTertip=5
  24. Resmî Gazete. (2005, Temmuz 3). Belediye Kanunu. R.G. Sayısı: 25874. https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=5393veMevzuatTur=1veMevzuatTertip=5
  25. Rowles, G. D., ve Chaudhury, H. (2005). Home and identity in later life: International perspectives. Springer.
  26. Sağlık Bakanlığı. (2021). Türkiye Sağlıklı Yaşlanma Eylem Planı ve Uygulama Programı 2021–2026. https://ekutuphane.saglik.gov.tr/Yayin/653
  27. Strateji ve Bütçe Başkanlığı. (2023). On ikinci kalkınma planı (2024–2028).
  28. Strateji ve Bütçe Başkanlığı. (2025). Yürürlükteki stratejik planlar. http://www.sp.gov.tr/tr/stratejik-plan/g/be/kurum/Belediyeler
  29. Soja, E. W. (2013). Seeking spatial justice. University of Minnesota Press.
  30. Şener, M., ve Tekin, H. (2020). Sosyal belediyecilik bağlamında yaşlı bakım ve Alzheimer gündüz yaşam merkezleri. Geriatrik Bilimler Dergisi, 3(3), 138–146. https://doi.org/10.47141/geriatrik.737313
  31. Topal, H. M., ve Şentürk, M. (2025). Yaşlanma, emeklilik ve yaşlı refahı: Genel bir bakış. Senectus, 3(2), IX–XXXI.
  32. Türkiye İstatistik Kurumu. (2024). Türkiye Yaşlı Profili Araştırması, 2023. https://veriportali.tuik.gov.tr/tr/press/53809
  33. Türkiye İstatistik Kurumu. (2025). İstatistiklerle yaşlılar, 2024. https://veriportali.tuik.gov.tr/tr/press/54079
  34. United Nations. (2019). World population ageing 2019. UNDESA.
  35. van Deursen, A. J., ve Helsper, E. J. (2015). The third-level digital divide: Who benefits most from being online? İçinde L. Robinson, S. R. Cotten, ve J. Schulz (Ed.), Communication and Information Technologies Annual (pp. 29–52). (Studies in Media and Communications; Vol. 10). Emerald. https://doi.org/10.1108/S2050-206020150000010002
  36. van Dyk, S., Lessenich, S., Denninger, T., ve Richter, A. (2013). The many meanings of “active ageing”. Confronting public discourse with older people’s stories. Recherches Sociologiques Et Anthropologiques, 44(1), 97–115. https://doi.org/10.4000/rsa.932
  37. World Health Organization. (2007). Global age-friendly cities: A guide.
  38. Wiles J. L., Leibing, A., Guberman, N., Reeve, J., ve Allen, R.E. (2012). The meaning of "aging in place" to older people. Gerontologist, 52(3), 357–366. https://doi.org/10.1093/geront/gnr098