AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBased on the literature review on the concepts of cultural heritage, authenticity, sense of place and their contribution to the act of place making, this study reveals the ongoing process of displacement of an unwanted past for creating an urban historicity.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This is an inquiry into the functionalisation of a historical monument in the World Heritage List, on defining a social and cultural identity through a process of selective re-creation of remembrances, that is constituted by a common sense of longing for the idealized past. The Case of Sheikh Safi al-Din Khānegāh and Shrine Ensemble in Ardabil, Iran includes a core zone that is subject to the historic preservation processes under the guidance of ICOMOS; and a buffer zone that is left for renovation to achieve a complete sense of a historical old town with a great contribution of new buildings and spaces that look historic without being historical. It is argued that there is the lack of a guarantee provided by the international world heritage organizations for securing and sustaining the sense of place of the local communities that is challenged by a number of purposes including the touristic function of the World Heritage property. For the case of this study it is revealed that either for the touristic function or for some other purpose, not all the urban communities of the past are equally emphasized and protected in the current realm. Based on the literature review on the concepts of cultural heritage, authenticity, sense of place and their contribution to the act of place making, this study reveals the ongoing process of displacement of an unwanted past for creating an urban historicity.
Özet
Bu çalışma Dünya Mirası Listesine alınmış bir tarihi eserin, idealize edilen bir geçmişe olan ortak özlemden beslenen, seçilmiş hatıraların yeniden yaratılması süreci ile sosyal ve kültürel kimliği yeniden tanımlamak için işlevlendirilmesini inceler. İran’ın Erdebil kentinde, Şeyh Safi al-Din Zaviye ve Tapınak Yapı Grubu’nun ICOMOS rehberliğinde yürütülen tarihi çevre düzenleme projesi, tarihi yapı koruma ve onarım çalışmalarını içeren çekirdek bölge ile tam anlamıyla eski bir kent merkezi görünümüne kavuşturulmak üzere yenileme için ayrılmış olan bir ara bölgeden oluşmaktadır. Çalışma, bu miras mülkü özelinde, özellikle ara bölge düzenlemelerine odaklanarak yerel toplulukların zaman içinde katmanlaşarak kurdukları yer hissinin korunması veya sürdürülmesi konularında uluslararası dünya mirası koruma organizasyonları tarafından desteklenen bir garantinin olmadığını tartışmaktadır. Çalışma konusu alanın düzenlenmesinde güncel durumda kültür turizmi için işlevlendirilme ya da diğer bir sebep ile geçmişte yaşamış kentsel topluluklara ait farklı katmanların tamamının eşit derecede vurgulanmadığı ya da korunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Kültürel miras, özgünlük, yer duyusu kavramları ve bu kavramların yeri yapmaya olan katkısına odaklanan yazın taraması ile bu çalışma, istenmeyen bir geçmişin yerinden edilmesi ve kentsel bir tarihsellik yaratma sürecini açığa çıkarmaktadır.