AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe study finds that public spaces in Türkiye can be used effectively as an educational tool for addressing local climate issues, and it emphasizes the need to integrate the conceptual and practical dimensions of society, action, and space.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Within the UNESCO Global Network of Learning Cities (GNLC), this study examines how public spaces function as learning environments that support community-based climate action. It aims to demonstrate that public spaces—such as squares, community gardens, ecological parks, cultural and learning centers, temporary or mobile spaces, and coastal areas—serve not only as physical environments but also as platforms that foster climate literacy and collective participation. These spaces support knowledge sharing, community mobilization, and resilience-building through participatory learning strategies and design approaches that incorporate environmental sensitivity. Adopting a qualitative research approach, the study examined public space initiatives aimed at fostering social learning about the climate change across all 11 “learning cities” in Türkiye and conducted a comparative analysis. Guiding documents published on the official UNESCO website were systematically reviewed, and through this analysis, the dimensions of “educational public spaces”—including educational, environmental, spatial, and administrative aspects—were identified. Türkiye’s learning cities were then analyzed and compared against these criteria, and recommendations were developed based on their identified strengths and weaknesses. The study finds that public spaces in Türkiye can be used effectively as an educational tool for addressing local climate issues, and it emphasizes the need to integrate the conceptual and practical dimensions of society, action, and space.
Özet
UNESCO Öğrenen Şehirler Küresel Ağı (UNESCO Global Network of Learning Cities- GNLC) kapsamında, kamusal mekânların topluluk temelli iklim eylemlerini destekleyen öğrenme ortamları olarak nasıl değerlendirildiği incelenmektedir. Kamusal mekân olarak nitelendirilen; meydanlar, topluluk bahçeleri, ekolojik parklar, kültürel ve öğrenme merkezleri, geçici/gezici mekânlar ve kıyı alanları gibi mekânların, yalnızca fiziksel ortamlar olarak değil, aynı zamanda iklim okuryazarlığı ve kolektif katılımı sağlayan platformlar olarak işlev görmesi gerektiğini ortaya koymayı hedeflemektedir. Bu mekânlar, katılımcı öğrenme stratejileri ve çevresel duyarlılığa sahip tasarım yaklaşımları aracılığıyla bilgi paylaşımını, topluluk mobilizasyonunu ve dirençliliğin geliştirilmesini desteklemektedir. Nitel bir araştırma yaklaşımını benimseyen çalışmada, Türkiye’de bulunan 11 öğrenen şehir üzerine iklim değişikliğine yönelik toplumsal öğrenmeyi hedefleyen kamusal mekân uygulamaları incelenmiş ve karşılaştırmalı analiz çalışması yapılmıştır. Bu bağlamda UNESCO resmi internet sitesinde yayınlanan rehber dokümanlar sistematik olarak taranmıştır. İlgili dokümanlar üzerinden yapılan analizler ile “öğreten kamusal mekânların” eğitsel, çevresel, mekânsal ve yönetimsel olmak üzere boyutları ortaya konmuştur. Ülkemizde yer alan öğrenen şehirler söz konusu kriterler kapsamında analiz edilerek karşılaştırılmış, güçlü ve zayıf yanları ortaya konarak öneriler geliştirilmiştir. Çalışma, ülkemizde kamusal mekânların yerel iklim sorunlarının ele alınmasında etkili eğitsel bir araç olarak kullanılabileceği ve toplum- eylem- mekân arasında kavramsal ve uygulamaya yönelik bütünleşmenin gerekliliğine dikkat çekmektedir.