AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConsequently, to enhance the efficacy of combating homelessness in Türkiye, it is imperative not only to quantitatively increase physical housing provisions but also to institute structural reforms related to the field, bolster the professional competencies of practitioners, and develop permanent, sustainable social policies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Homelessness is a multidimensional phenomenon encompassing physiological, psychological, spatial, and existential deprivations, extending beyond a mere physical housing problem. This complex structure causes practitioners working in the field of homelessness to confront a wide array of structural and practical challenges on the ground. The objective of this study is to thoroughly examine the subjective experiences of professional and volunteer practitioners providing direct services regarding the field challenges they encounter. Adopting a qualitative research methodology, the study utilized a phenomenological research design. The study group consists of 16 participants selected through purposive sampling. Data were collected via a semi-structured interview form, and the subsequent findings were subjected to content analysis employing an inductive approach. The research findings demonstrate that the challenges experienced by practitioners in the field center around three main themes: structural, field-dynamic-related, and professional. On the structural dimension, legislative loopholes stemming from identification and residency issues, the inadequacy and transient nature of services, inter-agency collaboration problems, and the capacity limitations of NGOs are prominent. Within the context of field dynamics, practical impediments such as the inability to reach the homeless, individuals' attachment to the street or the practitioner, addictions and crime, the timelessness of the being in street, and trust and security issues were identified. In the professional sense, challenges such as unpreparedness for street work, the field integration process, and secondary trauma emerged. These data indicate that the phenomenon of homelessness and its corresponding interventions in Türkiye are constrained within a framework caught between legal gaps, institutional problems, and street-specific dynamics. Consequently, to enhance the efficacy of combating homelessness in Türkiye, it is imperative not only to quantitatively increase physical housing provisions but also to institute structural reforms related to the field, bolster the professional competencies of practitioners, and develop permanent, sustainable social policies.
Özet
Evsizlik, fiziksel barınma sorununun ötesinde fizyolojik, psikolojik, mekânsal ve varoluşsal yoksunlukları barındıran çok boyutlu bir olgudur. Bu karmaşık yapı, evsizlik alanında çalışan uygulayıcıların sahada çok çeşitli yapısal ve pratik zorluklarla karşılaşmasına neden olmaktadır. Bu çalışmanın amacı, evsizlik alanında doğrudan hizmet sunan profesyonel ve gönüllü uygulayıcıların sahada karşılaştıkları zorluklara ilişkin öznel deneyimlerini derinlemesine incelemektir. Nitel araştırma yöntemi benimsenen çalışmada, fenomenolojik araştırma deseni kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu, amaçlı örnekleme yöntemiyle seçilmiş 16 katılımcı oluşturmaktadır. Veriler, yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmış ve elde edilen bulgular tümevarımcı bir yaklaşımla içerik analizine tabi tutulmuştur. Araştırma bulguları, uygulayıcıların sahada deneyimlediği zorlukların yapısal, saha dinamiklerine bağlı ve mesleki olmak üzere üç ana tema etrafında şekillendiğini göstermektedir: Yapısal boyutta kimlik ve ikametgâh sorunlarından kaynaklı mevzuat boşlukları, hizmetlerin yetersizliği ve geçici nitelikte olması, kurumlar arası iş birliği sorunu ve STK'ların kapasite sınırlılıkları öne çıkmaktadır. Saha dinamikleri bağlamında ise evsizlere ulaşamama, bireylerin sokağa veya uygulayıcıya bağlanması, bağımlılıklar ve suç, sokağın zamansızlığı, güven ve güvenlik problemleri gibi pratik engeller tespit edilmiştir. Mesleki anlamda ise sokakta çalışmaya hazır olmama, sahaya entegrasyon süreci ve ikincil travma gibi zorluklar öne çıkmıştır. Bu veriler Türkiye’de evsizlik olgusunun ve bu alandaki uygulamaların yasal boşluklar, kurumsal problemler ve sokağa özgü dinamikler arasında sıkışmış bir yapıda olduğunu göstermektedir. Dolayısıyla ülkemizde evsizlikle mücadelenin etkinliğini arttırmak adına yalnızca fiziksel barınma imkanlarının niceliksel artışıyla değil aynı zamanda alana ilişkin yapısal reformların yapılması, uygulayıcıların mesleki yetkinliklerinin desteklenmesi ve kalıcı, sürdürülebilir sosyal politikaların geliştirilmesi önemlidir.