AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFindings indicate that both groups were provided with housing consistent with modern standards of the period; however, clear spatial differentiation existed.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines spatial and typological differences between white- and blue-collar lodging structures in early Republican industrial campuses in Türkiye (1923–1940). Although these industrial settlements have been widely discussed in relation to modernization and state-led industrialization, systematic spatial comparisons of worker housing based on occupational hierarchy remain limited. The study aims to identify whether and how labor stratification was reflected in residential planning within these campuses. The analysis focuses on four state-led industrial complexes: Alpullu Sugar Factory, Kayseri Sümerbank Cloth Factory, Nazilli Sümerbank Calico Factory, and Karabük Iron and Steel Factory. A total of 33 lodging types were examined through descriptive spatial analysis. Architectural plans were coded according to measurable criteria such as number of floors, room count, presence of night halls, support spaces (pantries or built-in storage), garden access, and spatial transitions between rooms. Lodgings were classified as white- or blue-collar housing based on archival documentation and institutional hierarchy. Findings indicate that both groups were provided with housing consistent with modern standards of the period; however, clear spatial differentiation existed. White-collar lodgings were generally larger, more frequently multi-storey, and more likely to include night halls and support spaces than blue-collar units. Nevertheless, garden access and minimum functional standards were present in both categories, suggesting a balanced approach between hierarchical distinction and broader modern housing ideals. In the study, firstly, the housing problem was discussed, then the samples of the selected Republican Era Industrial campuses were examined and compared within the framework of their site plans and facilities. The lodgings, which are residential buildings, were examined in detail and focused on determining the differences in planning according to the business lines of the users (white or blue collar). When all the lodging structures are examined, without any discrimination between the work group, it is seen that the night hall is separated from the daytime use, the transition from room to room is designed, support volumes such as cellars, storage, and built-in wardrobes are planned, and also strong relationships are established with the exterior. It has been determined that the differences are in the choice of housing location and the size of the space.
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de erken Cumhuriyet döneminde (1923–1940) kurulan sanayi kampüslerinde beyaz yakalı ve mavi yakalı çalışanlara ait lojman yapıları arasındaki mekânsal ve tipolojik farklılıkları incelemektedir. Bu dönemin sanayi yerleşimleri modernleşme ve devlet öncülüğünde sanayileşme bağlamında sıklıkla ele alınmış olsa da, işçi konutlarının mesleki hiyerarşi temelinde mekânsal olarak karşılaştırıldığı sistematik çalışmalar sınırlıdır. Bu araştırma, söz konusu kampüslerde iş gücü hiyerarşisinin konut planlama kararlarına nasıl yansıdığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışma dört devlet öncülüğündeki sanayi kompleksine odaklanmaktadır: Alpullu Şeker Fabrikası, Kayseri Sümerbank Bez Fabrikası, Nazilli Sümerbank Basma Fabrikası ve Karabük Demir Çelik Fabrikası. Toplam 33 lojman tipi betimleyici mekânsal analiz yöntemiyle incelenmiştir. Mimari planlar; kat sayısı, oda sayısı, gece holü varlığı, destek mekânları (kiler veya gömme depolama), bahçe erişimi, oda-oda geçişleri gibi ölçülebilir kriterlere göre kodlanmıştır. Lojmanlar arşiv kayıtları ve kurumsal hiyerarşi doğrultusunda beyaz yakalı ve mavi yakalı konutları olarak sınıflandırılmıştır. Bulgular, her iki çalışan grubuna da dönemin modern konut standartlarına uygun yaşam koşulları sağlandığını; ancak mekânsal farklılaşmanın belirgin olduğunu göstermektedir. Beyaz yakalı lojmanların genellikle daha büyük, daha sık çok katlı ve gece holü ile destek mekânlarını daha fazla içeren yapılar olduğu görülmektedir. Bununla birlikte her iki konut tipinde de bahçe erişimi ve temel işlevsel standartların bulunması, hiyerarşik farklılaşma ile modern konut ideallerinin birlikte kurgulandığını göstermektedir. Çalışmada öncelikle barınma sorunu ele alınmış, ardından seçilen Cumhuriyet Dönemi Sanayi yerleşkelerinin örnekleri, vaziyet planları ve yapıları çerçevesinde incelenmiş ve karşılaştırılmıştır. Konut yapıları olan lojmanlar detaylı bir şekilde incelenmiş ve kullanıcıların iş kollarına göre (beyaz ya da mavi yakalı) planlama farklılıklarının belirlenmesine odaklanılmıştır. Lojman yapılarının tamamı incelendiğinde, çalışma grubu ayrımı yapılmaksızın gece holünün gündüz kullanımından ayrıştırıldığı, odadan odaya geçişin kurgulandığı, kiler, depo ve gömme dolap gibi destekleyici hacimlerin kullanıldığı görülmektedir. Ayrıca dış cephe ile güçlü ilişkiler kurulmuştur. Tasarım farklılıklarının konut yeri seçiminde ve mekanın büyüklüğünde olduğu tespit edilmiştir.