Journals / Ankara Üniversitesi İLEF Dergisi / 2015 / Cilt: 2 - Sayı: 2

Reflections of the Transformation in the Turkish Public Personnel Regime on Labour Relations in Public Relations Departments

Türkiye'de Kamu Personel Rejimindeki Dönüşümün Halkla İlişkiler Bölümlerindeki Çalışma İlişkilerine Yansıması

Pages
55–80
Publication Date
2023-10-16
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Thestudy finds that the transformation in the new public personnel regime have a bearing onpublic relations departments and employees, albeit it is yet to be entirely realise

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Modern public relations practices began in first half of the 20th century; nevertheless, theirorganisation in Turkey dates back to the 1960s.
📊
Key Findings & Data:Initial legal regulations were carried outpursuant to conventional public administration conception, before giving way to a newapproach under the influence of globalism during the 1980s.
💡
Conclusion & Impact:Thestudy finds that the transformation in the new public personnel regime have a bearing onpublic relations departments and employees, albeit it is yet to be entirely realise
🔬Design:Makale
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Modern public relations practices began in first half of the 20th century; nevertheless, theirorganisation in Turkey dates back to the 1960s. Initial legal regulations were carried outpursuant to conventional public administration conception, before giving way to a newapproach under the influence of globalism during the 1980s. Thereupon, public relationsfield underwent a reformation in the context of new public personnel regime shaped by thisadministrative view. The objective of study is to put forth how the system, which took formunder the new public personnel regime, have an impact on employees in public relationsdepartments within the Turkish public sector. Accordingly, the Prime Minister s Office, ministriesand public institutions are used as a sample, and in-depth interviews are carried out with 41executives and employees within the public relations departments of mentioned bodies. Theinterviews included questions about issues directly related to employees, such as outsourcingservices through agencies, subcontracting system, wages and performance assessment. Thestudy finds that the transformation in the new public personnel regime have a bearing onpublic relations departments and employees, albeit it is yet to be entirely realise

Özet

20. yüzyılın ilk yarısında başlayan modern halkla ilişkiler uygulamalarının Türkiyedeki örgütlenmesi 1960lı yıllara dayanmaktadır. Bu yıllardaki ilk yasal düzenlemeler, geleneksel kamu yönetimi anlayışı paralelinde gerçekleştirilmiş, ancak bu anlayış 1980li yıllarda küreselleşme dalgasıyla birlikte yerini yeni kamu yönetimi anlayışına bırakmıştır. Halkla ilişkiler alanı da bu yönetim anlayışıyla biçimlenen yeni kamu personel rejimi kapsamında yeniden şekillenmeye başlamıştır. Çalışmanın amacı, yeni kamu personel rejimiyle şekillenen sistemin Türkiyede kamu sektörünün halkla ilişkiler bölümlerindeki çalışanlara nasıl yansıdığını ortaya koymaktır. Bu çerçevede kamu yönetimini temsil eden Başbakanlık, bakanlıklar ve kamu kurumları örneklem olarak alınmış, bu kurumların halkla ilişkiler bölümlerinde görev yapan yönetici ve çalışan 41 kişi ile derinlemesine görüşmeler yapılmıştır. Görüşmelerde; dışarıdan ajanslar yoluyla hizmet satın alınması, taşeron çalışma sistemi, ücretler ve performans değerlendirme gibi çalışanları doğrudan ilgilendiren konularda sorular sorulmuştur. Elde edilen bulgulara göre yeni kamu personel rejimiyle ilgili dönüşümün halkla ilişkiler bölümleri ve çalışanlarına da yansıdığı, ancak tam olarak gerçekleşemediği ortaya

🔖

Cite This Article

MERT, Y. L. (2023). Reflections of the Transformation in the Turkish Public Personnel Regime on Labour Relations in Public Relations Departments. Ankara Üniversitesi İLEF Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 2, 55–80. https://ajindex.com/articles/1018881

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (21)

  1. ACAR, M. (1994) Türk kamu yönetiminde halkla ilişkiler araştırması. Ankara: Sosyal Planlama Genel Müdürlüğü Planlama Dairesi Başkanlığı Yayını. ASLAN, O. E. (2012) Devlet bürokrasi ve kamu personel rejimi. 2. Basım. Ankara:
  2. İmge Yayınları.
  3. ASNA, A. (1968) Yönetim-halk ilişkileri. Amme İdaresi Dergisi, 1 (3-4), s.55-68.
  4. ASNA, A. (1997) Halkla ilişkiler dünden bugüne bir sanat-meslek öyküsü. 2. Basım. İstanbul:
  5. Sabah Kitapları. BİLGİN, K. U. (1994) Türk kamu yönetiminde halkla ilişkiler uygulamasında örgütsel bir yaklaşım (başbakanlık ve bakanlıklarda halkla ilişkiler birimleri). Amme İdaresi Dergisi, 27 (4), s.43-62.
  6. ÇAKMAK, A. F. ve KİLCİ, S. (2011) Kamu yönetiminde halkla ilişkilerin yeri ve önemi. Zonguldak karaelmas üniversitesi sosyal bilimler enstitüsü işletme anabilim dalı. Kamu-İş, 11(4), s.219-270.
  7. ÇELİK, F. (2014) [Çevrimiçi]. http://www.medya365.com/ekonomi/taseron-iscilere- kotu-haber-calisma-ve-sosyal-guvenlik-bakani-faruk-celik-taseron-isciye- kadro-yok-h77023.html [Erişim tarihi: 05/ 02/2014].
  8. DİKME, H. (2012) Osmanlı’da halkla ilişkiler: Sultan Abdülaziz dönemi örneği. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5 (21), s.293-305.
  9. DPT (2001) Uzun vadeli strateji ve sekizinci beş yıllık kalkınma planı 2001-2005. [Çevrimiçi] http://www.bilgitoplumu.gov.tr/wpcontent/uploads/2015/01/Sekizinci_ Kalkinma_Plani.pdf [Erişim tarihi: 05/05/2014].
  10. ENERJİ YAPI YOL SEN (2001) [Çevrimiçi]. http://www.eyysen.org.tr/yayinlar/ brosur/taseronlasma.htm. [Erişim tarihi: 25/ 02/2014].
  11. ERDOĞAN, İ. (2006) Teori ve pratikte halkla ilişkiler. Ankara:
  12. Erk Yayınları.
  13. GÜLER, B. A. (2003) Türkiye’de kamu personel rejimi esasları. [Çevrimiçi] http://80.251.40.59/politics.ankara.edu.tr/bguler/pdf/dpb-turkiye.pdf [Erişim tarihi: 05/02/2014].
  14. GÜLER, B. A. (2005) Kamu personeli – sistem ve yönetim. 2. Basım. Ankara:
  15. İmge Yayınevi.
  16. GÜLMEZ, M. (1984) Kısa süreli çalıştırma ve Fransa’da kamu kesiminde yarım zaman ve kısa süreli çalışma deneyimleri. Amme İdaresi Dergisi, 17 (2), s.45-75.
  17. IŞIK, M. ve ERDEM, A. (2007) Meşruiyet, demokrasi, sosyal sorumluluk ve halkla ilişkiler. IŞIK, M. (der.) içinde. Tüm yönleriyle halkla ilişkiler ve tanıtım. Konya: Eğitim Kitabevi Yayınları, s.107-118.
  18. KAZAN, E. (2007) Eski Türkler ve Osmanlı’da halkla ilişkiler. İstanbul:
  19. Yakamoz Yayınları.
  20. KAZANCI, M. (2007) Osmanlı devletinde halkla ilişkiler. Selçuk İletişim Dergisi, (4) 3, s.5-20.
  21. KUTAL, G. (2005) Türkiye’de çalışma hayatında esneklik uygulamaları. [Çevrimiçi] http://journals.istanbul.edu.tr