Türkiye’de mutluluğun sosyo-demografik belirleyicileri

Özet

Bu çalışma Türkiye'de mutluluk algısı ile sosyo-demografik özellikler arasındaki ilişkiyi Türkiye İstatistik Kurumu tarafından 2017 yılında gerçekleştirilen Yaşam Memnuniyeti Araştırması verileri kullanılarak incelemektedir. Bu amaçla 4261 çalışandan oluşan veri setine doğrusal olmayan kanonik korelasyon analizi uygulanmıştır. Hem bireyin doğrudan mutluluk algısını hem de kavramsal / kişisel mutluluk kaynaklarını içeren değişken seti sosyo-demografik özelliklere göre değerlendirilmiştir. Literatürle uyumlu olarak sosyo-demografik değişkenlerin Türkiye'deki mutluluk düzeylerini etkilediği görülmüştür. Temel bulgular, medeni durumun algılanan mutluluk üzerinde en yüksek etkiye sahip olduğunu ve evli insanların daha mutlu olduğunu göstermektedir. Yaşın olumsuz, eğitim geçmişinin olumlu etkisi bulunmaktadır. İstihdam durumu için, yevmiyeli çalışanların mutsuz olması dikkat çekicidir. Ayrıca, Türkiye'deki çalışan bireylerin belirlenen alt gruplarını değerlendirmek suretiyle algılanan mutluluğu artırmaya yönelik çalışmalar yapan araştırmacılara detaylı bir bakış açısı sağlanmaktadır.

Abstract

This study examines the relationship between the perception of happiness and socio-demographic characteristics in Turkey using the Life Satisfaction Survey conducted by the Turkish Statistical Institute in 2017. For this purpose, nonlinear canonical correlation analysis was performed on a dataset of 4261 employees. Socio-demographic characteristics evaluated the variable set consisting of both the individual's direct perception happiness and the conceptual/personal sources of happiness. Consistent with the literature, it was seen that socio-demographic variables impacted the levels of happiness in Turkey. The main findings show that marital status has the highest effect on perceived happiness, and married people are happier than the unmarried ones. Age has a negative, educational background has a positive effect. For employment status, it is notable that per diem employees are unhappy. Besides, a detailed perspective to researchers working towards increasing perceived happiness by evaluating the identified sub-groups of working individuals living in Turkey is provided.