ARİSTOTELES’İN BÜYÜK RAKİBİ ZENON VE DYNAMİS ’LE GELEN ZAFER

Özet

Felsefe tarihinde düşüncenin iki tür ilerleyişi söz konusudur. İlkinde, düşünce, daha önce dile gelmiş bir olumlamayı sahiplenir ve bunu devam ettirir. Bu ilerleyişte açığa çıkan yol, ‘aynı’nın yoludur. İkincisinde ise, ya daha önce dile gelmiş olan olumlamayı desteklemek ya da bu olumlamayı çürütmek için bir olumsuzlama söz konusu edilir. Bu ilerleyişte açığa çıkan yol ise ‘fark’ın yoludur. Zenon’un felsefe tarihindeki özgünlüğü, onun bahsi geçen yolların ikincisinin, yani olumsuzlamayla söz konusu olan ‘fark’ın yolunun kâşifi olmasında yatmaktadır. Bu yazının ilk amacı, Zenon’un felsefe tarihindeki yerinin sınırlarını belirlemektir. Zenon’un düşüncelerinin tuttuğu yerin sınırları, hocası Parmenides’in ortaya koyduğu dizgeyle benzerlikleri ve farkları üzerinden açığa çıkarılacaktır. Felsefe tarihindeki sınırları belirlenerek açığa çıkarılacak olan Zenon’un konumunun, Aristoteles’in ortaya koymak istediği ontolojik dizge için nasıl bir güçlük uyandırdığını belirlemek ise, yazının ikinci amacını oluşturmaktadır. Aristoteles’in, Zenon’un tuttuğu konumdan doğan güçlüğü ortadan kaldırabilmek adına dynamis terimine olanak anlamını ne şekilde yüklediğini ve olanak kavramını bir varolma tarzı olarak nasıl değerlendirdiğini açık kılmak ise, yazının nihai amacını oluşturmaktadır.

Abstract

There are two types of progress of the thought in the history of philosophy. In the first, the thought embraces and maintains an aforementioned affirmation. This is the path of the ‘same’. In the second, there is a negation to either support or disprove the aforementioned affirmation. This is the path of the ‘difference’. The originality of Zeno in the history of philosophy lies in the fact that he is the discoverer of the second path which appeared with his negation method. The first aim of this article is to determine the boundaries of Zeno’s place in the history of philosophy. The boundaries of Zeno’s place will be uncovered through the similarities and differences between Zeno’s and his master Parmenides’s thoughts. The second aim of this article is to demonstrate how Zeno’s thoughts pose a challenge to the ontological system that Aristotle tried to develop. The final aim of this article is to explain how Aristotle adds ‘potentiality’ to the meaning repertoire of the notion of dynamis and evaluates the concept of ‘potentiality’ as a mode of being to eliminate the difficulty arising from Zeno’s position.