SANATTA ACI VE ŞİDDET EYLEMLERİ

Özet

Şiddet günümüz toplumlarının maruz kaldığı sosyal problemlerden biridir. Geçmişten günümüze çalışmalarında acı ve şiddeti görselleştiren sanatçı, 1960'lardan itibaren şiddeti performanslarla, beden sanatıyla, hazır nesneyle ve birçok disiplinler arası yaklaşımlarla gerçekleştirmiştir. Zihinsel ve bedensel sınırları zorlayıp çok sayıda eyleme imza atmışlardır. Bu makale sanatta acının ve şiddetin tarihini, şiddetin sanatta ve çeşitli disiplinlerdeki yerini inceler. Literatür tarama yöntemiyle ele alınacak çalışma 1960 tarihinden günümüze sanatçıların eserlerinin arka planındaki acı ve şiddet duygusunun sanatçının yaratma sürecindeki rolü ve şiddeti ele alış biçimleri irdelenir. Verilerin toplanması aşamasında, yaşamının bir döneminde acı ve şiddeti bizzat deneyimlemiş veya maruz kamış sanatçıların bu deneyimlerini yansıttıkları çalışmalar veya bedenini bir sanat eserinin parçası gibi kullanıp bedenlerine fiziksel şiddet uygulayan sanatçıların eserleri araştırılmıştır. Konunun sınırlılıkları içerisindeki şiddet ve acı sanatçıların bireysel veya toplumsal bunalım zamanlarında, üretim sürecine geçerek kendini yaratım sürecine yöneltmesinin ürünleridir. Konunun bütünündeki tema, acı ve şiddetin yaratıcılığı tetiklediği, yaratının da sanatçı üzerinde bir iyileşme sağladığıdır. Sanatsal yaratı, acıyla baş etmek için bir yol, bir çıkış oluşturur; sanat da var olmak için bir anlamda acıya ihtiyaç duyar. Böylelikle acının sanatı beslediği, sanatınsa acıyı dindirdiği söylenebilir.

Abstract

Violence is a social problem which societies face nowadays. From past to present artists who visualized pain and violence in their works, after 1960's artists pictured violence with performances, physical actions, objects and also with various disciplines. Artists pushed their mental and physical boundaries and put signature to a great number of actions. This article focuses on pain and violence in history and the place of them in art and other disciplines. From the 1960's to these days this study is held with the technique of literary scanning, which is looking for pain and violence on the background of the artists' works, and artists' emotional state when they are trying to create and also how they handle violence. While gathering the data artists who had suffered from violence in their lifetime and others who used their bodies as a piece of art and tortured themselves in some ways and used this experience in their art work were well researched. In the depression times within the boundaries of the subject of pain and violence are products of artists who went towards to production and their own creativity. The main theme of the subject is what pain and violence is triggering on artists and how it influences them in good ways. Artistic creation is a way and exit to overcome pain, art needs pain in one sense in order to exist. Thus we can say pain feeds art, and art eases the pain.