Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2017 / Cilt: 12 - Sayı: 2

TEDVİN DÖNEMİ MÜSNED HADİS ÇALIŞMALARINA GENEL BİR BAKIŞ VE HÂRİZMÎ’NİN CÂMİU’L-MESÂNÎD MÜSNİDLERİNİN TENKÎDİ

A GENERAL OVERVIEW OF LITERARY PERIOD MUSNAD HADITH STUDIES AND CRITISIZM OF ASCRIBER IN HARIZMI’S CAMIU’L-MASANID

Sayfa
205–240
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu yüzden ravi tenkidi müteahhirûn devri

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tedvin dönemi eserleri hadis ilminin tasnif edilen en eski çalışmalarıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Abdülaziz'in (ö. 101/720) talimatıyla Hz.
💡
Sonuç & Katkı:Bu yüzden ravi tenkidi müteahhirûn devri
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Tedvin dönemi eserleri hadis ilminin tasnif edilen en eski çalışmalarıdır. Hicri birinci asrın sonunda Emevî Halifesi Ömer b. Abdülaziz'in (ö. 101/720) talimatıyla Hz. Peygambere (s.a.s.) isnad edilen hadisler tedvin edilmeye başlamıştır. Müsned hadis adıyla söz konusu yıllarda hadislerin cem edilmesi muttasıl hadis elde edebilmek adına önemli çalışmalardır. Özellikle mezhep imamlarına atfedilen ve aynı yıllarda rivayet edildiği iddia edilen el-Müsned adlı eserler, ravî adını esas alarak hazırlanmış hicri üçüncü asır mahsulü müsnedlerden farklıdır. Tedvin dönemi müsned hadislerin rivayetindeki maksat, Hz. Peygambere (s.a.s) en sağlam senedle isnad edilen haberleri nakletmektir. Ancak bu dönemde hadis ricali tenkidine dair çalışmalar henüz sistematik bir şekil almamıştır. değerlendirmelerine göre farklılık gösterebilmektedir. Hatta rivâyetlerde mezhep faktörünün daha ziyade öne çıktığı dikkatlerden kaçmaz. Bu yüzden ravi tenkidi müteahhirûn devri

Abstract

The works made on literary period are the earliest works of hadith sciences. At the end of the first century AH, Umayyad Caliph Umar b. Abdulaziz (d. 101/720) gave order to collect the hadiths (tadvin) belonging to Prophet (pbuh). Musnad hadith, time when the collection of hadith took place was important in order to obtain uninterrupted hadith. Particularly musnad books attributed to Madhab imams where musnad books were claimed to be narrated in the same year, differs from musnads written on third century AH. The objective of the musned books written during the literary period was to obtain the soundest of all isnads. However, in this period the hadith transmitter criticism works were not yet systematically and therefore the transmitter criticism may differ according to modern scholars. In fact, the madhap factor is seen clearly in the chain of transmitter. In this article, musnad books ascriber related to Zeyd b. Ali (d. 122/739), Abu Hanife (d. 150/767), Abdullah b. al-Mubarak (d. 181/797) and ash-Shafi (ö. 204/819) will be discussed with transmitter criticism. The musnad books related to above mentioned scholars has various prints and were examined for this purpose. The fact is that they have seen the comments of the musnad books but not commented on its conclusion regarding ahkam. In the traditional hadith comments narrator criticism is metioned as nakdu’r-ridjal and the main goal is to obtain authentic chain of narrators. If the transmitter criticism is successful then the text can be criticized too. However just because chain of transmitters is authentic it doesn’t mean that the text is authentic. The number of musnad type of works are different: but the scholar who collected the first musnads is Abu’l-Mueyyed Muhammed b. Mahmud elHarizmi (d. 665/1267). In this article, ascriber are analyzed and criticized in al-Hârizmi’s Câmiu’l-mesânîd, the musnads within his book and the above metioned madhap imam’s musnad books

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TOZLU, İ. (2017). TEDVİN DÖNEMİ MÜSNED HADİS ÇALIŞMALARINA GENEL BİR BAKIŞ VE HÂRİZMÎ’NİN CÂMİU’L-MESÂNÎD MÜSNİDLERİNİN TENKÎDİ. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 12 - Sayı: 2, 205–240. https://ajindex.com/articles/99150

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Abdurrezzak, Ebûbekir b. Hemmâm es-San’ânî. (1982). el-Musannef. Habîburrahman el-A’zamî (thk). el-Meclisü’l-ilmî. I-XI. Beyrut
  2. Bsk. Accâc el-Hatîb, Muhammed Temîm b. Salih b. Abdillah. (1980). es-Sünne kable’t-tedvîn. Dâru’lfikr. Beyrut
  3. Bsk. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed eş-Şeybânî el-Mervezî. (2001). el-Ilel ve Ma’rifetü’r-ricâl. Vasıyyullah b. Muhammed Abbas (thk). Dâru’l-hânî. I-III. Riyad
  4. Bsk. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed eş-Şeybânî el-Mervezî. (2000). el-Müsned. Şuayb el-Arnâûd-Adil Mürşid (thk). Müessetü’r-risale. Beyrut
  5. Bsk. Ali el-Kârî, Ebu’l-Hasan Ali b. Muhammed Nuruddin el-Herevî. (1985). Şerhu Müsnedi Ebî Hanîfe. Halil Muhyiddin el-Meys (thk). Dâru’l-kütübil ilmiyye. Beyrut
  6. Bsk. Ali el-Kârî, Ebu’l-Hasan Ali b. Muhammed Nuruddin el-Herevî. (ts). el-Esrâru’l-merfûa fi’lahbâri’l-mevzûa. Muhammed es-Sabbâğ (thk). Dâru’l-emâne. Beyrut. Ayabakan Bilal. (2010). “Şâfiî”. Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA). C. XXXVIII. s. 223-233. İstanbul. Aynî, Bedrüddîn Mahmûd b. Ahmed b. Mûsâ b. Ahmed (2006). Meğâni’l-ahyâr fî şerhi esâmi ricâli Meâni’l-âsâr. thk. Muhammed Hasan İsmail (thk). Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye. I-III. Beyrut
  7. Bsk. Bağdâdî, Abdülaziz b. İshak (ts). Müsnedü’l-İmam Zeyd. Dâru’l-kütübil-ilmiyye. Beyrut. Bağdâdî, İsmail Paşa. (1951). Hediyyetü'l-arifin esmai'l-müellifin ve asarü'l-musannifin. Dâru ihyâi’t-türâsi’l-arabî. I-II. Lübnan. Başaran, Selman. (1999). “İbn Adî”. Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA). C. XIX. s. 296-297. Ankara. Beyhakî, Ebûbekir Ahmed b. el-Hüseyn. (1982). Beyânu hatai men ahtae ale’ş-Şâfiî, Dr. Şerif Nayif Deis (thk). Müessesetü’r-risale. Beyrut
  8. Bsk. Bozkurt, Nâhide. (2004). “Me’mûn”. Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA). C. XXIX. s. 101-104. İstanbul. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâîl b. İbrâhîm el-Cu‘fî (ts). et-Târîhu’l-kebîr. Dâiretü’lmeârifi’l-Usmâniyye. Muhammed Abdilmuîd Hân (Ed.). I-VIII. Haydarâbâd. Çakan, İ. Lütfi. (1991). “el-Âsâr”. Diyanet İslam Ansiklopedisi (DİA). C. III s
  9. Ankara. Dârekutnî, Ebu’l-Hasen Ali b. Ömer (1983). ed-Duafâ ve’l-metrûkûn. Dr. Abdürrahim el-Kaşkarî (thk). Mecelletü’l-câmiati’l-İslamiyye. I-III. Medine. Dârekutnî, Ebu’l-Hasen Ali b. Ömer (2004). es-Sünen. Şuayb el-Arnâûd (thk). Müessesetü’r-Risâle. I-V. Beyrut
  10. Bsk. Dârimî, Ebû Saîd Osmân b. Saîd (1998). “Nakzü’l-İmâm Ebî Saîd Osman b. Saîd ale’l-Merîsiyyi’lCehmiyyi’l-anîd fîme’fterâ alellahi mine’t-tevhîd”. Reşid b. Hasan el-Almaî (thk). I-II. Mektebetü’r-rüşd. Bsk