KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi / 2022 / Cilt: 29 Sayı: 29

İbrâhim Hanîf Efendi’nin Şifâ Şerhinde Mensur Tarihler

Zeynep Cevahir AYDIN
Sayfa
295–309
Yayın Tarihi
2022-12-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca müellifin eserindeki mensur tarihler bir sınıflandırmaya tabi tutularak aktarılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İbrâhim Hanîf Efendi (ö. 1189/1775), Kadı İyaz’ın (ö. 544/1149) eş-Şifâ bi-ta‘rîfi hukûki’l-Mustafâ adlı eserine Türkçe bir şerh yazmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Şifâ’nın tümüne yapılan şerhler içerisinde önemli bir yeri olan bu eser gerek kaynak eseri yansıtması gerekse üslûbu açısından dikkat çekicidir.
💡
Sonuç & Katkı:Ayrıca müellifin eserindeki mensur tarihler bir sınıflandırmaya tabi tutularak aktarılmıştır.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İbrâhim Hanîf Efendi · Şifâ Şerhi · Ebced Hesabı

Özet

İbrâhim Hanîf Efendi (ö. 1189/1775), Kadı İyaz’ın (ö. 544/1149) eş-Şifâ bi-ta‘rîfi hukûki’l-Mustafâ adlı eserine Türkçe bir şerh yazmıştır. Şifâ’nın tümüne yapılan şerhler içerisinde önemli bir yeri olan bu eser gerek kaynak eseri yansıtması gerekse üslûbu açısından dikkat çekicidir. Bugün edebiyatımızda tarih düşürme sanatı deyince akla, her ne kadar bu sanatın ilk örnekleri mensur olsa da, manzum tarihler gelmektedir. İbrâhim Hanîf Efendi’nin eserinin dikkat çekici bir yönü de tarih düşürme sanatına kaynaklık eden örneklerden kabul edilen mensur tarihler bakımından zengin bir içeriğe sahip olmasıdır. Bu çalışmamızda öncelikle İbrâhim Hanîf Efendi’nin hayatı ve Hulâsatü’l-Vefâ fî Şerhi’ş-Şifâ adlı Şifâ şerhi hakkında kısaca bilgi verilmiş, ardından araştırmacıların ilgisi mensur tarih örneklerine çekilerek Türk edebiyatı literatüründe mensur tarihlerin dikkatlerden kaçmaması sağlanmaya çalışılmıştır. Ayrıca müellifin eserindeki mensur tarihler bir sınıflandırmaya tabi tutularak aktarılmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AYDIN, Z. C. (2022). İbrâhim Hanîf Efendi’nin Şifâ Şerhinde Mensur Tarihler. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, Cilt: 29 Sayı: 29, 295–309. https://ajindex.com/articles/972842

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Ahmed Cevdet Paşa (1310), Belagat-i Osmaniye, İstanbul: Nişan Berberyan Matbaası, 4. Basım. AKPINAR, Cemil (1997), "Hanîf İbrâhim Efendi", Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 16/39–42, Ankara: TDV Yayınları. Ali el-Kârî, Ebü’l-Hasen Nûrüddîn Alî b. Sultân (1421/2000), Şerhu’ş-Şifâʾ, (2 Cilt), Beyrut: Dârü’l-Mektebeti’t-İlmiyye. AYCAN, İrfan, “Ebû Süfyân”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 10/230‐232, İstanbul:
  2. TDV Yayınları.
  3. AYVERDİ, İlhan (2010),
  4. Misalli Büyük Türkçe Sözlük, İstanbul: Kubbealtı Neşriyat, 1. Basım. BAŞARAN, Selman, “Füleyh b. Süleyman”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 13/248, İstanbul:
  5. TDV Yayınları.
  6. BAŞARAN, Selman, “İbn Ebû Şeybe, Ebü’l-Hasan”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 19/444, İstanbul:
  7. TDV Yayınları.
  8. BİRIŞIK, Abdulhamit, “Nakkāş, Muhammed b. Hasan”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 32/328‐329, İstanbul: TDV Yayınları. Buhârî (1993), Sahîhü’l-Buhârî, Thk. Mustafa Dîb el-Buğâ, (6 Cilt), Dimeşk: Dâru İbn Kesîr, 5. Basım. CANAN, İbrahim, “Enes b. Mâlik”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 11/234‐235, İstanbul:
  9. TDV Yayınları.
  10. CANIM, Rıdvan (2009), “Klâsik Türk edebiyatında tarih düşürme sanatı ve bir ebced ustası: Adanalı Sürûrî”, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 13/2 105–120.
  11. COŞAN, M. Esad (1975), “Bazı Yazmalarda Görülen Bilmeceli Tarih Kayıtları”, İslâm İlimleri Enstitüsü Dergisi 2 55–65.
  12. ÇUBUKCU, Asri, “Huzeyme b. Sâbit”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 18/436, İstanbul: TDV Yayınları. Ebû Abdillah Muhammed b. İsmâîl el-Buhâr (1977), et-Târîhu’l-evsat, thk. Mahmûd İbrâhîm Zâyed, (2 Cilt), Halep / Kâhire: Dâru’l-Va’y / Mektebetü Dâri’t-Turâs. Ebu Bekir Ahmed b. Ali el-Bağdadi (1422/2002), Tarihu Bağdad, thk. Beşşar ‘Avvâd Ma‘ruf, (16 Cilt), Beyrut: Dârü’l- Garbi’l- İslamî. Ebû Muhammed Abdullāh b. Müslim b. Kuteybe ed-Dîneverî (1992), el-Meârif, thk. Servet Ukkâşe, Kahire: el-heyetü’l-Mısriyyetü’l-Âmme, 1. Basım. Ebü’l-Haccâc Cemâlüddîn Yûsuf b. Abdirrahmân el-Mizzî (1980), Tehzîbü’l-kemâl fî esmâ‘i’r-ricâl, thk. Beşşâr Avvâd Ma‘rûf, (35 Cilt), Beyrut: Müessesetü’r-Risâle. FAYDA, Mustafa, “Ammâr b. Yâsir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 3/75‐76, İstanbul: TDV Yayınları. Hasan İbn Asâkir (1415/1995), Târîhu Medîneti Dımaşk, thk. Ömer b. Garâme el-Amravî, (80 Cilt), Beyrut: Dârü’l-fikir. HATİBOĞLU, İbrahim, “Sa‘d b. Ebû Vakkās”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 35/372‐374, İstanbul: TDV Yayınları. İbn Hacer el-Askalânî (200