Dergiler / Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi / 2016 / Cilt: 5 Sayı: 2

Bitlis İli’ndeki Obez Çocuğa Sahip Ebeveynlerin Obeziteye ve Çocuklarına Yaklaşımı

Sayfa
1–1
Yayın Tarihi
2016-12-27
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ebeveynlerin eğitim seviyeleri ile çocukları obez olduğu için kendini suçlama durumları arasındaki farkın anlamlı olduğu bulunmuştur (p<0,05).

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada 2014 yılında, Bitlis İlinde ikamet eden, obez çocuğa sahip 50 ailenin obeziteye ve çocuklarına olan yaklaşımlarının belirlenmesi amaçlanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ailelere, çocukların ve ebeveynlerin demografik ve antropometrik özelliklerini (yaş, boy uzunluğu ve vücut ağırlığı) sorgulayan bilgi formu ve obeziteye ve obez çocuklarına olan yaklaşımlarını değerlendirmeyi sağlayacak 25 soruluk bir anket formu uygulanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Ebeveynlerin eğitim seviyeleri ile çocukları obez olduğu için kendini suçlama durumları arasındaki farkın anlamlı olduğu bulunmuştur (p<0,05).
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2014 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmada 2014 yılında, Bitlis İlinde ikamet eden, obez çocuğa sahip 50 ailenin obeziteye ve çocuklarına olan yaklaşımlarının belirlenmesi amaçlanmıştır. Ailelere, çocukların ve ebeveynlerin demografik ve antropometrik özelliklerini (yaş, boy uzunluğu ve vücut ağırlığı) sorgulayan bilgi formu ve obeziteye ve obez çocuklarına olan yaklaşımlarını değerlendirmeyi sağlayacak 25 soruluk bir anket formu uygulanmıştır. Elde edilen veriler IBM SPSS 20® programında, sıklık ve Paerson ki-kare testleriyle değerlendirilmiş, p<0,05 düzeyi istatistiki açıdan anlamlı kabul edilmiştir. Ailelerin %68’i (n=34) çocuklarının diğer çocuklara göre sağlıksız olduğunu ve %76’sı (n=38) obez çocuklarının kilo sorunu olduğunu düşündüğünü ifade etmiştir. Ailelerin %72’si (n=36) yeme-içme konusunda obez çocuklarına baskı yapmadığını, %28’i (n=14) ise fiziksel veya psikolojik baskı uyguladığını belirtmiştir. Ailelerin %40’ı (n=20) bu sorunu ortadan kaldırmak için herhangi bir yönteme başvurmadığını dile getirmiştir. İl ve ilçede yaşayan aileler çocukların fazla kilolarını büyük bir sorun olarak gördüklerini ifade etmiştir (p<0,05). Köyde yaşayan ailelerin %75’i (n=9) ise çocuklarına fazla kiloları nedeniyle alay eder şekilde tepki verdiğini belirtmiştir (p<0,05). Ebeveynlerin eğitim seviyeleri ile çocukları obez olduğu için kendini suçlama durumları arasındaki farkın anlamlı olduğu bulunmuştur (p<0,05).

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

OĞUR, S., AKSOY, A., KENDİLCİ, E. A. (2016). Bitlis İli’ndeki Obez Çocuğa Sahip Ebeveynlerin Obeziteye ve Çocuklarına Yaklaşımı. Bitlis Eren Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, Cilt: 5 Sayı: 2, 1–1. https://ajindex.com/articles/925348

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. Kaynaklar TCSB 2013. Birinci Basamak Hekimler İçin Obezite İle Mücadele El Kitabı, T.C. Sağlık Bakanlığı, Türkiye Halk Sağlığı Kurumu, 150s, Ankara.
  2. Köksal G., Özel H.G. 2008.
  3. Okul Öncesi Dönemde Obezite, Hacettepe Üniversitesi,
  4. Sağlık Bilimleri Fakültesi, Beslenme ve Diyetetik Bölümü, 32s, Ankara. WHO 2007. Conference Report, in WHO European Ministerial Conference on Counteracting Obesity, 36p, 15-17 November 2006,
  5. İstanbul,
  6. Turkey. Pietrobelli A., Faith M.S., Allison D.B., Gallagher D., Chiumello G., Heymsfield S.B. 1998 Body Mass Index as a Measure of Adiposity Among Children and Adolescents: A Validation Study, The Journal of Pediatrics, 132 (2): 204-210.
  7. Dietz W.H., Robinson T.N. 1993. Assessment and Treatment of Childhood Obesity, Pediatrics in Review, 14 (9): 337-344.
  8. Golan M., Weizman A., Apter A., Fainaru M. 1998. Parents as the Exclusive Agents of Change in the Treatment of Childhood Obesity, The American Journal of Clinical Nutrition, 67 (6): 1130-1135. Dursun A. 2003.
  9. Obezite, Katkı Pediatri Dergisi, Sosyal Pediatri III-IV, 25 (3): 277-295.
  10. Dietz W.H., Bandini L.G., Morelli J.A., Peers K.F., Ching P.L. 1994. Effect of Sedentary Activities on Resting Metabolic Rate, The American Journal of Clinical Nutrition, 59 (3): 556-559. Kut A. 2009.
  11. Obezite ve Sağlıklı Yaşam Tarzı, Sağlıklı Yaşam Dergisi, Tanıtım Sayısı: 8-27.
  12. Gürel F.S., İnan G. 2001. Çocukluk Çağı Obezitesi Tanı Yöntemleri, Prevalansı ve Etyolojisi, Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 2 (3): 39-46.
  13. Coşansu G., Demirezen E., Erdoğan S. 2005. Adölesanlarda Obezite Sıklığı ve İlişkili Faktörler: Bir Okul Sağlığı Çalışması, Hemşirelik Forumu Dergisi, Temmuz-Ağustos, 7 (4): 1-5.
  14. Parlak A., Çetinkaya S. 2007. Çocuklarda Obezitenin Oluşumunu Etkileyen Faktörler, Fırat Sağlık Hizmetleri Dergisi, 2 (5): 27-33.
  15. Babaoğlu K., Hatun Ş. 2002. Çocukluk Çağında Obezite. STED, 11 (1): 8-10.
  16. Cinaz P., Bideci A. 2003. Obezite, in Pediatrik Endokrinoloji, Ed. Günöz H., Öcal G., Yordam N., Kurtoğlu S., 1. Basım, Ankara, 487-512. Gümüşler A. 2006. Rize İli Çayeli İlçesindeki Lise Öğrencilerinde Obezite Sıklığı ve Beslenme Alışkanlıkları. Karadeniz Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Halk Sağlığı Ana Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, 83 s, Trabzon. Öztora S., Hatipoğlu S., Barutçugil M.B., Salihoğlu B., Yildirim R., Şevketoğlu E. 2006. İlköğretim Çağındaki Çocuklarda Obezite Prevelansının Belirlenmesi ve Risk Faktörlerinin Araştırılması, Bakırköy Tıp Dergisi, 2: 11-14.
  17. Süzek H., Arı Z., Uyanık