Dergiler / Şarkiyat / 2020 / Cilt: 12 - Sayı: 3

MERVÂNÎ HÜKÜMDARI MÜMEHHIDÜDDEVLE EBU MANSÛR SAİD

Sayfa
536–558
Yayın Tarihi
2020-08-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Mümehhidüddevle, ağabeyinin öldürülmesinde parmağı olan veziri Şervîn’e devlet yönetimini teslim etmiş ve onun tarafından öldürülmüştür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmamızda Mervânî hükümdarı Mümehhidüddevle Ebu Mansur Said b.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ağabeyi Ebu Ali Hasan’ın 387/997 yılında Âmid’de öldürülmesinin ardından tahta geçmiş ve on üç yıl boyunca hükümdarlık yapmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Mümehhidüddevle, ağabeyinin öldürülmesinde parmağı olan veziri Şervîn’e devlet yönetimini teslim etmiş ve onun tarafından öldürülmüştür.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Mervânîler · Mümehhidüddevle · Ebu Mansur Said

Özet

Bu çalışmamızda Mervânî hükümdarı Mümehhidüddevle Ebu Mansur Said b. Mervân’nın hayatı ele alınacaktır. Mümehhidüddevle, Mervânî tahtına oturmuş olan üçüncü hükümdardır. Ağabeyi Ebu Ali Hasan’ın 387/997 yılında Âmid’de öldürülmesinin ardından tahta geçmiş ve on üç yıl boyunca hükümdarlık yapmıştır. Hükümdarlık yaptığı süre içerisinde ağabeyi Ebu Ali’nin politika anlayışını benimsemiş, devletin kurucusu olan Bâd b. Dostık’ın takip ettiği devlet sınırlarını genişletme siyasetini terk etmiş ve komşularıyla iyi ilişkiler kurmaya çalışmıştır. Bizans İmparatorluğu ile yaptığı barışın ardından Basileious ona “Magistros” unvanını vermiş ve onu mücadele ettiği bazı Müslüman devletlere karşı kurduğu ittifaka dâhil etmiştir. Mümehhidüddevle, ağabeyini öldüren ve bir süre bağımsız kalan Âmid şehri yöneticileri olan Abdülber ve İbn Dimne’yi vali olarak kabul etmiştir. Haleb’te iktidardan uzaklaştırılmış olan akrabası Ebü’l-Heyca’yı iktidara taşımak istemiş fakat Ebü’l-Heycâ başarılı olamamıştır. Bu dönemde ülke içierisindeki güvenlik yapıları tahkim edilmiş ve genel olarak halkın durumu iyileşmiştir. Mümehhidüddevle, ağabeyinin öldürülmesinde parmağı olan veziri Şervîn’e devlet yönetimini teslim etmiş ve onun tarafından öldürülmüştür.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YAZ, A. (2020). MERVÂNÎ HÜKÜMDARI MÜMEHHIDÜDDEVLE EBU MANSÛR SAİD. Şarkiyat, Cilt: 12 - Sayı: 3, 536–558. https://ajindex.com/articles/92296

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Abdulgani Efendi. Mardin Tarihi. Haz. Burhan Zengin. Ankara: Gap Yayınları Kültür Dizisi 1, 1999.
  2. Alican, Mustafa. Bir Ortaçağ Şehri Olarak Meyyâfârikîn (Silvan). Doktora Tezi, Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2012.
  3. Amedroz, H. F. “The Marwanid Dynasty at Mayyafariqin in the Tenth and Eleventh Centuries A.D.” 123-154. 1903.
  4. Bakkal, Ali. “İslam Tarihinde Tıbbın Gelişmesi ve Silvan’da Tıp”. Harran Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları. 30 (2013).
  5. Baş, Gülsen. Diyarbakır’daki İslam Dönemi Mimarisinde Süsleme. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Doktora Tezi, 2006. Beysanoğlu. Anıtları ve Kitabeleri ile Diyarbakır Tarihi Başlangıcından Akkoyunlular’a Kadar. Ankara: Diyarbakır Büyüşehir Belediyesi Kültür ve Sanat Yayınları, 1998.
  6. Contadini, Anna. “A Bestiary Tale: Text and Image of the Unicorn inthe Kitāb naʿt al-hayawān (British Library, or. 2784)”. 2003.
  7. Çevik, Adnan. XI-XIII Yüzyıllarda Diyâr-ı Bekr Bölgesi Tarihi. Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, 2002.
  8. Doğruyol, Hasan. “Bahtişu’”. DİA. 6: 379. Ankara: TDV, 1992. Ebü’l-Fida, İmâdüddin İsmail. El-Muhtasar fi Ahbari’l-Beşer. Mısır: El-Matbaatü’l-Hüseyniyet’il-Mısriyye, t.y. El-Antakî, Yahya Said. ZeyluTarihi’l-Mecmû. Beyrut: Matbaatü’l-Abai’l-Yesuiyyin, 1905. El-Makrizî, Takyüddîn. İtti’âzü’l-Hunefâ bi Ahbâri’l-Fâtimiyîn el-Hulefâ. Thk. Cemalüddin Şeyyal. Kahire: Meclisi’l-Alâ li’l-Şuûni’l-İslâmiye, 1996. El-Ömerî, Şehabüddîn Ahmed. Mesâlikü’l-Ebsâr fi Memâliki’l-Emsâr. Thk. Kamil Süleyman Cebûrî, Mehdi en-Necm. 1. Bs. Beyrut: Darü’l-Kütübi’l-İlmiye, 2010. Er-Rûzrâverî, Ebu Şüca. Zeylu Tecâribü’l-Ümem. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiye, 2003. Es-Safedî, İbn Aybek. Kitabü’l-Vâfî bi’l-Vefayât. Thk. Arnavud Muhammed - ve Mustafa Türkî. 1. Bs. Beyrut: Daru İhyai’t-Türasi’l-Arabî, 2000. Et-Tihâmî, Ali b. Muhammed. Divanu Ebi’l-Hasan Ali b. Muhammed Et-Tihamî. Thk. Muhammed b. Abdurrahman Er-Rebi’. Riyad: Mektebü’l-Meârif, 1982. Ez-Zehebî, Şemsüddîn. Siyeru A’lâmi’n-Nübela. Thk. Şuayb Arnavud - ve İbrahim Zeybek. 11. Bs. Beyrut: Müessesetü’r-Risale, 1996.
  9. Gabriel, Albert. Şarki Türkiye’de Arkeolojik Geziler. Trc. Adil Çetin. Ankara: Dipnot Yayınevi, 2014.
  10. Galip, İsmail. Müze-i Hümayun Meskukat-ı Kadime-i İslamiye Kataloğu. İstanbul: Mehran Matbaası, 1312. Heideman, Stefan. “A New Ruler Of The Marwanid Emirate in 401/1010 and Further Consediration On The Legitimizing Power Of Regıcıde”. 9-10: 599-617. Aram, 1997.
  11. Honigmann, E.